κρίμα τόσος χαμένος λόγος
16/01/2008 § Σχολιάστε
Το ίδιο θέμα, τόσες σκέψεις να στέλνονται προς μία μόνο κατεύθυνση με σκοπό να τους «προσέξουν»· ποιοι. Τόσοι ευφυείς άνθρωποι να μονολογούν όλοι μαζί, αντιγράφοντας την επικαιρότητα, το ίδιο ανακυκλώσιμο θέμα. Ξανά και ξανά. Θυμίζει μονόπρακτο με προβλέψιμη έκβαση. Μάταια φίλοι μου, ψάχνουμε ανάσες ανάμεσα στους πεθαμένους.
«Τέλος, ρητά μου επαναλαμβάνει ότι εγώ, μόνον εξαιτίας της συντομίας και της μοναχικότητας στην οποία υπόκειται κάθε εγώ, και κάθε εσύ, εκφέρεται με τόση έμφαση. Δεν είναι έπαρση, καθόλου εγωπάθεια. Είναι επείγον κάλεσμα κάποιου ρήματος δίπλα του όπως: εγώ βρέχομαι. Δηλαδή, κοίταξέ με». (Φιλοπαίγμων μύθος – Κική Δημουλά)
ποια τα τετράποδα;
10/01/2008 § Σχολιάστε
μπορείτε να σβήσετε την περιέργειά σας στο ιστολόγιο του Ροΐδη…
μετά το πρώτο χαστούκι
16/11/2007 § Σχολιάστε
την ίδια χρονιά των γεγονότων του Πολυτεχνείου, τότε τον Φλεβάρη του ‘73, δεν είχα παρά δύο περίπου μήνες στην Ελλάδα, νέος, μακρυμάλλης, ανέμελος. Βρισκόμουν τώρα μπρος στα γεγονότα της Νομικής μη έχοντας πλήρη συναίσθηση του τι ακριβώς συνέβαινε, όμως τους είδα, φώναζαν τα συνθήματά τους, βρισκόμουν στο απέναντι φανάρι. Κοιτούσα. Μόνο κοιτούσα κι ένιωθα. Ένιωθα έντονα κι αυτό πρέπει να φάνηκε στο πρόσωπό μου γιατί δέχθηκα το πρώτο χαστούκι, έτσι χωρίς λόγο, ένας αστυφύλακας. Με είπε κωλόπαιδο. Δεν απάντησα, ένιωσα πόνο βαθύ. ‘Οχι λόγω χτυπήματος, ήταν η ταπείνωση. Το χαστούκι αυτό ήταν το “επίσημο” καλωσόρισμα στη Πατρίδα. Με προετοίμασε για τ’ άλλα που θα επακολουθήσουν, στις 15 – 16 και 17 Νοεμβρίου του 1973.
Κύριε αστυφύλακα, σας είμαι ακόμα, μετά 34 χρόνια, ευγνώμων.
το τηλεοπτικό «10» του Καραγάτση κ.α.
13/10/2007 § Σχολιάστε
Καλοί οι ηθοποιοί αλλά η όλη σάλτσα είναι αποτυχημένη στη απόπειρα μεταφοράς του «10» του Καραγάτση…Τι να πρωτο – επισημάνει κανείς, το ξεπερασμένο ύφος της όλης αφήγησης που η τηλεοπτική «γραφή» παραπέμπει; Το passé εκείνο θεατρικο-στοχαστικό ρυθμό, τον βαρετό με τις αλλεπάλληλες σιωπές που πολλές από αυτές δείχνουν σκηνοθετική αδυναμία; Γιατί τέλος πάντων αυτή η εμμονή στη συνεχή δήθεν ποιότητα; Ας κάνουν τέλος πάντων κάποιοι απλά τη δουλειά τους σαν επαγγελματίες, γιατί όλα αυτά δείχνουν κυρίως έλλειψη επαγγελματισμού. Η δουλειά σας κύριοι είναι να κάνετε αυτό που ξέρετε -αν το ξέρετε- καλά και ευσυνείδητα, και κατανοήστε τέλος πάντων ότι τα «δήθεν» όσο και να παίξουν κρυφτούλι, παραμένουν Δήθεν.
—
Φωτογραφία: Ανέκδοτο νεανικό κείμενο του Μ. Καραγάτση (1926). Το υπογράφει με το πραγματικό του όνομα: Δ. Ροδόπουλος. Περιοδικό «Λέξη» τεύχος 44, Μάιος 1985
