αγριμολογος

Καλοί οι ηθοποιοί αλλά η όλη σάλτσα είναι αποτυχημένη στη απόπειρα μεταφοράς του «10» του Καραγάτση…Τι να πρωτο – επισημάνει κανείς, το ξεπερασμένο ύφος της όλης αφήγησης που η τηλεοπτική «γραφή» παραπέμπει; Το passé εκείνο θεατρικο-στοχαστικό ρυθμό, τον βαρετό με τις αλλεπάλληλες σιωπές που πολλές από αυτές δείχνουν σκηνοθετική αδυναμία; Γιατί τέλος πάντων αυτή η εμμονή στη συνεχή δήθεν ποιότητα; Ας κάνουν τέλος πάντων κάποιοι απλά τη δουλειά τους σαν επαγγελματίες, γιατί όλα αυτά δείχνουν κυρίως έλλειψη επαγγελματισμού. Η δουλειά σας κύριοι είναι να κάνετε αυτό που ξέρετε -αν το ξέρετε- καλά και ευσυνείδητα, και κατανοήστε τέλος πάντων ότι τα «δήθεν» όσο και να παίξουν κρυφτούλι, παραμένουν Δήθεν.

—

Φωτογραφία: Ανέκδοτο νεανικό κείμενο του Μ. Καραγάτση (1926). Το υπογράφει με το πραγματικό του όνομα: Δ. Ροδόπουλος. Περιοδικό «Λέξη» τεύχος 44, Μάιος 1985

πόσο ωφελούν τα ταξίδια με καράβι μια φορά το χρόνο, η ταλαιπωρία είναι κι αυτή γλυκιά.

Vladimir Nabokov
(April 22, 1899, Saint Petersburg – July 2, 1977, Montreux)

Now, why am I posting about Nabokov out of the blue. It’s summer and I’m about to select some old-read books + buy me some new for the holidays in some lovely Greek Island. While am at all this Nabokov came very naturally to my mind because I came across and old edition of a «Norton Reader» volume, looked under «literature and the Arts» and my eye caught this excerpt from a Nabokov’s lecture on literature(1980) where among other he declares that:

«Curiously enough, one cannot read a book: one can only reread it. A good reader, a major reader, an active and creative reader is a rereader…» .

I’m not going to go any further writing on this, as Nabokov develops his reasoning, this will take too much of my time and besides, this post is intended to stay short. I hope I made my point, you see. it’s the month of July in this northern part of the hemisphere…

.

.

a Wikipedia photo of Nabokov

οι άδειες Βρυξέλλες δροσερές καθαρές κι όμορφες· οι διαρροές από εκδρομείς πολλαπλασιάζονται σε λίγο θα γυρίσουν εκείνοι οι πρώτοι που έφυγαν· μένουν κάποιοι σαν κι εμένα που περιμένοντας σκέπτονται γράφουν κι ανακατεύουν σχήματα· σχήματα που θ’ ανταμώσουν με εκείνα των ελληνικών νησιών που έρχονται πιο κοντά καθώς ο χρόνος περνά κι αφήνει πραγματικότητες που μοιάζουν με μύθους· αλλά ας αφήσουμε τη κυρία να διαβάσει μόνη στην εικόνα που κοσμεί τούτο το ψέλλισμα των λέξεων.