«Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι…»
19/11/2017 § Σχολιάστε
Και μια ωραία πρωΐα –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό»
Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωΐα –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου έκλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Μανόλης Αναγνωστάκης
Διαφάνεια («Κώστα τις έχουν οι προμηθευτές που θέλουμε; αλλιώς προσάρμοσέ το»)
11/11/2017 § Σχολιάστε
[Οι αδύναμοι δεν τρώνε μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα·
07/11/2017 § Σχολιάστε
Σώζεται ένας άνεργος ή ένας χαμηλοσυνταξιούχος αν λάβει το κοινωνικό μέρισμα; Αν ναι, να διπλασιαστούν σήμερα οι φόροι των 618.173 «πλούσιων» φορολογουμένων – αντιστοιχούν στο 10% επί του συνόλου – οι οποίοι πλήρωσαν πέρυσι το 68% των φόρων.
Αν όχι, τότε ισχύει κάθε λέξη του Αλέξη Τσίπρα που βγήκε από τα χείλη του στις 21 Μαρτίου 2014, σε ομιλία του στα Ιωάννινα, για να στηλιτεύσει την απόφαση του τότε πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να δώσει «κοινωνικό μέρισμα» στους ένστολους και στους χαμηλοσυνταξιούχους.
«Πώς πετάει αυτό το ξεροκόμματο της άγνοιας και της περιφρόνησης στα μούτρα των Ελλήνων, επιχειρώντας έτσι να τους αφαιρέσει το τελευταίο που τους έχει απομείνει – την αξιοπρέπειά τους;», αναρωτιόταν τότε ο σημερινός Πρωθυπουργός και μιλούσε για «πράξη ντροπής».
Η ντροπή φαίνεται πως πνίγηκε στη λίμνη των Ιωαννίνων και σήμερα ανερυθρίαστα η κυβέρνηση ομολογεί πως «συνειδητά επιβλήθηκε η μεγάλη φορολογική επιβάρυνση στη μεσαία τάξη και τους συνεπείς φορολογούμενους για να ενισχύσουμε τους αδύναμους».
Οπαδοί του φαβιανισμού οι κυβερνώντες έχουν τοποθετήσει απέναντί τους όποιον δεν πεινάει ή έχει ένα κεραμίδι στο κεφάλι του, στοχεύοντας στη φτωχοποίησή του.
Αυτή η προσπάθεια επιβολής μιας ισοπεδωτικής ομοιομορφίας, το λάβαρο αναγέννησης της αριστερής ψευδοκουλτούρας, αποκαλείται «κοινωνική πολιτική».
Είναι σαν κι αυτή που κάνει η κυβέρνηση με τη ΔΕΗ και τα ΜΜΜ και την πληρώνουν τελικά οι τυπικοί πολίτες μέσω των αυξήσεων που τους επιβάλλονται.
Οι αδύναμοι όμως δεν τρώνε μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους μία φορά τον χρόνο. Και οι ανάγκες των παιδιών τους δεν περιμένουν στην εξώπορτα για να ικανοποιηθούν από το αντίδωρο που μοιάζει περισσότερο με εξαγορά πολιτικής συνείδησης.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχει ακροατήριο που παρακολουθεί με θαυμασμό τις πολιτικές φιγούρες της κυβέρνησης.
Είναι αυτοί που αναζητούν δικαιολογία για την επιλογή τους πίσω από το παραβάν. Που ψάχνουν επιχειρήματα για να αντιμετωπίσουν όσους τους ψέγουν γιατί υποστήριξαν το «Οχι» που έγινε «Ναι», γιατί επιδοκίμασαν την κωλοτούμπα.
*
©Γιώργος Νασμής στα Νέα 04.11.17
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου
[περιστατικό·
04/11/2017 § Σχολιάστε
©Sophie Cape, Scattered and shining, 2013 unique state etching, aquatint
«Καθόμουν μόνος στο κουπέ μιας κλινάμαξας όταν, μετά από ένα τράνταγμα πιο απότομο από τα άλλα, άνοιξε η πόρτα που οδηγούσε στη διπλανή τουαλέτα κι ένας άνδρας μιας κάποιας ηλικίας, φορώντας μια ρόμπα και ένα ταξιδιωτικό σκούφο στο κεφάλι, εισήλθε στο χώρο μου. Υπέθεσα ότι είχε αποπροσανατολιστεί βγαίνοντας από το λουτρό που βρισκόταν ανάμεσα στα δύο κουπέ κι ότι είχε μπει στο δικό μου κουπέ κατά λάθος· σηκώθηκα βιαστικά, για να τον αποτρέψω, αλλά αντιλαμβάνομαι αίφνης ότι ο παρείσακτος ήταν η ίδια μου η εικόνα που αντανακλώνταν στον καθρέπτη της ενδιάμεσης πόρτας.»
Σε ένα άρθρο με τίτλο Das Unheimliche (το ανοίκειο) που μεταφράζεται συνήθως στα γαλλικά ως L’inquiétante étrangeté, ο Φρόυντ διηγείται αυτή την ανάμνηση που είχε από ένα ταξίδι με τρένο. Είχε παρατήσει για καιρό το άρθρο ξεχασμένο σ’ ένα συρτάρι, μέχρι που το ξαναδούλεψε και το δημοσίευσε στο περιοδικό Imago.
[René Major & Chantal Talagrand: Φρόυντ, μτφρ: Ελένη Κουκούλη & Άννα Πίγκου, εκδόσεις Κασταλία 2009]
αγριμολογος 