[κιμωλία δίχως κύκλο ·
29/10/2017 § Σχολιάστε
σαν την ασυνέπεια των ημερολογίων, σκόρπιες δυσκίνητες σκέψεις, όπως αμήχανα παλιά ποστάλια γραμμής Δωδεκανήσου που λικνίζονταν οκνηρά μπρος στην ανεπάρκεια του λιμανιού στη θαλπωρή, δίχως δραματικές κορυφώσεις, απαλά, φυσικά, με την επιμονή και μόνο ως -καλά κρυμμένο- σύμμαχο. Η ανεπαίσθητη, η κομψή, η εν δυνάμει κινησιολογία στα όρια της στατικότητας, λικνίζεται είπαμε, κινείται. Ώρες ώρες έρχονται στο νου· σπάνιες πια, γκογκολικές φυσιογνωμίες ανθρώπων και τόπων, με κάποιο, έστω, ρομαντικό υπόστρωμα χωρίς σφιγμένες υστερίες, χωρίς υπερτιμήσεις, χωρίς αναμενόμενα κοινότοπα κρεσέντο, μια γνήσια, απλή πιστότητα έκφρασης, μια επάρκεια. Τι κι αν φαινομενικά προσφέρω την εντύπωση ότι γάντζωσα βαθιά την άγκυρα, παραμελώντας το εικαστικό μου εγώ. Μπρος μου, ο γέρος συνέχιζε να βρίσκεται καθιστός στο ξύλινο παγκάκι απέναντι από τον ναό του Προφήτη Ηλία, το αχνό χαμόγελό του δεν έχει ακόμα διαγραφεί από την εντύπωση, τον θαυμασμό, που του προκάλεσαν τα δύο περήφανα πορφυρά άτια που προ ολίγου, ανεβοκατέβαιναν τα μαρμάρινα σκαλοπάτια αμέσως μετά την δημόσια ιεροτελεστία, μόνο που τώρα το καπέλο του ήταν αφημένο πάνω στις τσαλακωμένες εφημερίδες στο χώρο πλάι του, γεγονός πρωτοφανές. Στο νου μου, χρόνια τώρα, έχω ταυτίσει τη φιγούρα, την φυσιογνωμία του με καπέλο, από τότε που νέος ακόμη, όταν ανταλλάσσαμε τον καθιερωμένο μας χαιρετισμό, ένα πρωινό καλημέρα, καθώς περνούσα με κατεύθυνση την Πραξιτέλους. Τέτοιες μικρές αλλαγές γενικότερα δεν θα έπρεπε να προκαλούν εντύπωση, όμως μία πόλη κρύβει πολλά περισσότερα από τουριστικά αξιοθέατα, κι εγώ που ζω μέσω της παρατήρησης, μου διέφυγε η ουσία. Στο μαύρο καπέλο του γέρου, υπήρχε γραμμένη, με άσπρη κιμωλία η λέξη, τέλος.
.
.
photo© Andre Kertesz, 1962 (detail)
©αγριμολόγος 2008
[προστατέψτε τα παιδιά σας·
09/10/2017 § Σχολιάστε
Από τη Μεγάλη Ιερά Επιχείρηση
©shutterstock -τροποποιημένη καταλλήλως από αγριμολόγο
«[…] όσο αναμφίβολα φρικτή κι αν είναι η σεξουαλική κακοποίηση, η προκληθείσα ζημιά πιθανότατα ωχριά μπροστά στη μακροχρόνια ψυχολογική ζημιά που ευθύς εξαρχής προκαλείται από την ανατροφή ενός παιδιού ως καθολικού (δικό μου σχόλιο: ή ορθόδοξου). […] Θυμήθηκα όμως αργότερα […[ όταν έλαβα της επιστολή μια σαραντάρας Αμερικανίδας, η οποία είχε λάβει ρωμαιοκαθολική ανατροφή. Κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον ιερέα της ενορίας της μέσα στο αυτοκίνητό του. Και την ίδια εποχή, μια μικρή συμμαθήτριά της, που είχε βρει το θάνατο, πήγε στην κόλαση επειδή ήταν προτεστάντισσα. [..] Συγκεκριμένα μου έγραψε:
Από τα χάδια του ιερέα μου χαράχθηκε η εντύπωση (στο μυαλό μιας επτάχρονης) του «σιχαμερού», ενώ η ανάμνηση της φίλης μου στην κόλαση μου άφηνε την αίσθηση ενός παγερού, απροσμέτρητου φόβου. Ποτέ δεν έχασα τον ύπνο μου εξαιτίας του ιερέα –όμως πέρασα πολλές άγρυπνες νύχτες τρομοκρατημένη με την ιδέα ότι οι άνθρωποι που αγαπούσα θα πήγαιναν στην κόλαση· μια φοβερή ιδέα που μου έφερνε εφιάλτες.
[…] Λέγεται ότι ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο μεγάλος κινηματογραφικός μετρ της τέχνης του τρόμου, κάποτε οδηγούσε στην Ελβετία, όταν ξαφνικά έδειξε έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου λέγοντας: « Το πιο τρομακτικό θέαμα που έχω δει ποτέ!». Ήταν ένα ιερέας ο οποίος συζητούσε με ένα μικρό αγόρι, έχοντας το χέρι πάνω στον ώμο του αγοριού. Ο Χίτσκοκ έσκυψε έξω από το παράθυρο και φώναξε: «Τρέξε μικρέ! Τρέξε να σώσεις τη ζωή σου!».(δικές μου οι υπογραμμίσεις)
*
[Richard Dawkins, Η περί Θεού αυταπάτη, σελ. 351-352, εκδόσεις Κάτοπτρο]
ΥΓ: γράψτε στο διαδίκτυο «child abuse by priests» ή «παιδεραστία από κληρικούς ή ιερείς» και θα διαβάσετε χ ι λ ι ά δ ε ς περιπτώσεις…
[sur d i e u·
05/10/2017 § Σχολιάστε
Marcel Proust:
«La louange la plus haute de Dieu est dans la négation de l’athée qui trouve la Création assez parfaite pour se passer d’un créateur. »
(«O υψηλότερος έπαινος του Θεού συνίσταται στην άρνηση του από τον άθεο που βρίσκει τη δημιουργία τόσο τέλεια ώστε να μπορεί να εγκαταλείψει τον δημιουργό.»)
Albert Camus:
«Alors ? Alors, la seule utilité de Dieu serait de garantir l’innocence et je verrais plutôt la religion comme une grande aventure de blanchissage, ce qu’elle a été d’ailleurs, mais brièvement, pendant trois ans tout juste, et elle ne s’appelait pas religion. Depuis, le savon manque, nous avons le nez sale et nous nous mouchons mutuellement. Tous cancres, tous punis, crachons-nous dessus, et hop ! au malconfort ! C’est à qui crachera le premier, voilà tout. Je vais vous dire un grand secret, mon cher. N’attendez pas le jugement dernier. Il a lieu tous les jours. »
(«Λοιπόν; Λοιπόν, η μόνη χρησιμότητα του Θεού, θα ήταν να εγγυάται την αθωότητα και βλέπω τη θρησκεία σα μια επιχείρηση λεύκανσης, αυτό που υπήρξε άλλωστε για ένα πολύ μικρό διάστημα, τρία χρόνια για την ακρίβεια, μόνο που τότε δεν ονομαζόταν θρησκεία. Το σαπούνι έγινε σπάνιο από τότε, η μύτη μας βρώμικη, σκουπίζουμε ο ένας του άλλου τις μύξες. Οι αποκτηνωμένοι, οι τιμωρημένοι, εμπρός, ας φτύσουμε ο ένας τον άλλον. Το ζήτημα είναι ποιος θα φτύσει πρώτος τον άλλον, αυτό είναι όλο. Θα σας πω ένα μυστικό αγαπητέ μου. Μην περιμένετε την τελική κρίση. Τη ζούμε κάθε μέρα.») -[Η Πτώση]
*
η απόδοση είναι του αγριμολόγου
[σακούλαι σουτ·
01/10/2017 § Σχολιάστε
Κλάψαμε και πάλι σήμερις
Franz Kline 1956
Είμαι ένας τσοπάνος.
Το κοπάδι μου είναι οι σκέψεις μου.
Και οι σκέψεις μου είναι όλες αισθήσεις
[Fernando Pessoa]
σακούλες πολυκαταστήματος εξωτερικού / υπηρεσιακά οχήματα / μπα δε πάσχουμε / κάπου είδα γραμμένο πίνουμε 4 καφέδες την ημέρα και παραμένουμε σε βαθύ ύπνο / δηλαδή κοιμόμαστε / εύστοχο / καμ μπακ από γκόοου μπακ /λογικό φαίνεται / άλλο το μπαλκόνι άλλο η γραφειάρα / n’est pas? / «Εξόφλησε με την δική του πιστωτική κάρτα / ή όχι;» / αναπάντητο ερώτημα / δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι / διακεκριμένος σύντροφος αριστερός ξεκαθαρίζει: / «Δεν είμαστε της ίδιας μήτρας και διαδρομής με τους ψεκασμένους» / ενώ μοιράζονται το ίδιο καμαρίνι / λεπτομέρειες / όλοι μιλούν για «taxibeat» / έπρεπε να μιλούν περί νιονιού μπιτ για μπιτ / κουκούτσι λέμε / αλλαγή φύλου και πολιτικοφιλοσοφικές μαρξιστικές αναλύσεις /για το υποκειμενικό που δεν είναι αποδεκτό / διότι είναι υποκειμενικό / άρα ψηφίζουμε όχι / το όχι είναι κατά της αστικής παγκοσμιοποίησης / υποκειμενική γνώμη ή άποψη / άρα η ελευθερία απόψεων / δεν γίνεται αποδεκτή / καθότι υποκειμενική / λέει το απολιθωμένο κώμα / από την κόμη / δηλαδή κι αυτό χτενίζεται / ποια υποκειμενική αλλαγή φύλου / καλύτερα αλλαγή φίλου / ταξί / βρωμάει ο οδηγός / Θα το υποστείς / βρωμάει το ταξί / Θα το υποστείς / σηκώνεις χέρι σταματά / αυτό θα πει τεχνολογία / σηκώνεις χέρι κόκαλο / αυτό θα πει γενικώς σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει / αλλού τα μπογαλάκια σου γερμανο / τσολιά / τσόλι / γκόου μπακ / καμ μπακ / σέντερ μπακ / ουστ / σουτ.
αγριμολογος 