[Camus vs Sartre ·
30/08/2017 § Σχολιάστε
Άλμπερτ Καμύ με χίλια
Ήταν ένα περίεργο ζευγάρι. Ο Άλμπερτ Καμύ ήταν ένας γοητευτικός άντρας που γεννήθηκε σε συνθήκες φτώχειας. Ο Σαρτρ, αριστοκρατικής καταγωγής αλλά κακάσχημος. Ο Σαρτρ ήταν πρωτίστως γάλλος, ο Καμύ συμπεριφερόταν πρωτίστως ως Ευρωπαίος. Ηταν επιπλέον μεσογειακός ως ευαισθησία. Μεγάλωσε σε μία φτωχή οικογένεια, ενώ η μητέρα του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας (κώφωση). Όπως μας διηγείται ο ίδιος: «…Δεν έμαθα την ελευθερία στα κείμενα του Μαρξ. Την έμαθα στη μιζέρια. ».(Επικαιρότητες Ι)
Ο Σαρτρ και ο Καμύ συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1943 στο Παρίσι, στην πρεμιέρα του θεατρικού έργου του πρώτου, Οι μύγες, εμπνευσμένου από την Ορέστεια και με ποικίλους συμβολισμούς όσον αφορά την αντίσταση στους γερμανούς κατακτητές. Έγιναν γρήγορα φίλοι. Η συνάντηση αυτή σηματοδότησε την απαρχή μιας φιλίας, η οποία εν τούτοις επτά χρόνια αργότερα θα κατέληγε σε ανοιχτή σύγκρουση για το θέμα της προτεραιότητας της ελευθερίας ή της ισότητας.
Τον Οκτώβριο του 1951, ο Καμύ δημοσίευσε τον «Επαναστατημένο άνθρωπο».
Η «φιλοσοφία της εξέγερσης» του Καμύ επεσήμαινε ότι «η ελευθερία χωρίς δικαιοσύνη είναι η αγριότητα του πιο ισχυρού. Και η δικαιοσύνη χωρίς ελευθερία είναι η κυριαρχία του συρματοπλέγματος.»
Ο Σάρτρ διαφωνεί. Κάτω από τον καπιταλισμό και τη φτώχεια, οι εργάτες δεν μπορούν να είναι ελεύθεροι. Ο κομμουνισμός επιτρέπει σε κάθε άτομο να ζήσει χωρίς ουσιαστική ανάγκη και ως εκ τούτου να είναι ελεύθερος. Το πρόβλημα είναι ότι, για τον Σαρτρ και πολλούς άλλους στην Αριστερά, ο κομμουνισμός απαιτούσε επαναστατική βία επειδή η υπάρχουσα τάξη έπρεπε να ανατραπεί. Στη δεκαετία του 1930 και στις αρχές της δεκαετίας του ’40, η Αριστερά ήταν προσωρινά ενωμένη ενάντια στον φασισμό. Με την καταστροφή του φασισμού, επέστρεψε η ρήξη μεταξύ αριστερών που επιδοκίμαζαν τη βία και αυτών που την καταδίκαζαν. Με τη δημοσίευση του Επαναστατημένου ανθρώπου, ο Καμύ τασσόταν υπέρ ενός ειρηνικού σοσιαλισμού που δεν θα επέμενε στην επαναστατική βία. Ο Σαρτρ, εν τω μεταξύ, πολεμούσε για τον κομμουνισμό και ήταν έτοιμος να υποστηρίξει τη βία.
Η διαφωνία μεταξύ των δύο φίλων δημιούργησε αίσθηση. Το περιοδικό Les Temps Modernes τον κατηγόρησε «για ασαφή ανθρωπισμό, για αποϊστορικοποίηση των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων και θεοποίηση του ανθρώπου, για αδυναμία αντίληψης της διαλεκτικής των επαναστάσεων -με αποτέλεσμα το έργο του να είναι η ψευδο-φιλοσοφία μιας ψευδο-ιστορίας των επαναστάσεων», όπως έγραφε ο στενός συνεργάτης του Σαρτρ, Φρανσίς Ζανσόν. Ο Σαρτρ, ο οποίος εξέλαβε το βιβλίο του Καμύ ως έμμεση επίθεση εναντίον του, δημοσίευσε μια εικοσασέλιδη αρνητική κριτική, και άλλες τριάντα σελίδες έγραψε ο Ζανσόν, όπου εξηγούσε γιατί η εν λόγω κριτική ήταν δίκαιη απέναντι στο έργο του Καμύ. Ο Καμύ έγραψε μιαν απάντηση που δεν την έστειλε στο περιοδικό ποτέ. Επέλεξε τη σιωπή.
Στον Επαναστατημένο Άνθρωπο (1951) ενισχύονται και καταρρίπτονται ταυτόχρονα οι διάφορες ιδεολογίες, οι διάφορες εξεγέρσεις και επαναστάσεις που ξέχασαν τον λόγο ύπαρξής τους και στη συνέχεια ακολούθησαν τον δρόμο εκείνον που ενίσχυε την καταπίεση αντί να την εξαλείψει. Εναντιώθηκε στην δικτατορία του Φράνκο, στον φασισμό, στον ναζισμό, αλλά και στο κομμουνιστικό καθεστώς (ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος για έναν χρόνο). Το ερώτημα που απασχολεί τον Καμύ, και που εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε σελίδα του «Επαναστατημένου ανθρώπου», είναι το πώς ο άνθρωπος που εξεγείρεται δίκαια εξοικειώνεται έπειτα με το έγκλημα και το γιατί οι επαναστάσεις κατέληξαν σε νέες δεσποτικές και τυραννικές εξουσίες.
Ο Σαρτρ αν και ποτέ δεν εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας, θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τον κομμουνισμό μέχρι το 1956, όταν οι σοβιετικοί εισέβαλαν στη Βουδαπέστη. Παρόλο που ο Σαρτρ απομακρύνθηκε από την ΕΣΣΔ, ποτέ δεν εγκατέλειψε εντελώς την ιδέα ότι θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η επαναστατική βία καθώς υποστήριξε τον Μάο αργότερα.
Ο Καμύ έγραφε: «επιλέγω την ελευθερία. Γιατί ακόμη και αν η δικαιοσύνη δεν πραγματοποιηθεί, η ελευθερία διατηρεί τη δύναμη της διαμαρτυρίας ενάντια στην αδικία και διατηρεί την επικοινωνία ανοιχτή». Ο Καμύ υπερασπίζεται την αξία της ανθρώπινης ζωής και της ελευθερίας. Στην ιδέα ότι το τίμημα για την εγκαθίδρυση του βασιλείου της ελευθερίας πρέπει να πληρωθεί με τη ζωή όσων θέλουν να διατηρηθεί η παλαιά κοινωνία, ο Καμύ αντιτάσσει την ιδέα της εξέγερσης ως πάλης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για ένα κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι δεν θα δολοφονούνται και δεν θα εξοντώνονται, προκειμένου να επιτευχθούν πολιτικοί σκοποί.
Ο Σαρτρ έγραφε αποχαιρετώντας τον: «Αλλοι πεθαίνουν γέροι, άλλοι πάλι (πάντα με αναστολή) μπορούν να πεθάνουν οποιαδήποτε στιγμή χωρίς να αλλάξει το νόημα της ζωής τους, το νόημα της ζωής γενικότερα. Εχουμε όμως ανάγκη οι καλύτεροι από εμάς άνθρωποι να φτάνουν ως το τέρμα της σήραγγας. Σπάνια ο χαρακτήρας ενός έργου και οι συνθήκες της ιστορικής στιγμής απαιτούσαν με τόσο ξεκάθαρο τρόπο να ζήσει ένας συγγραφέας».
Ο Σαρτρ πίστευε ότι οι σταλινικές εκκαθαρίσεις ήταν ένα “λάθος” ενώ ο Καμύ πίστευε ότι ήταν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο Καμύ στρατευμένος ενάντια σε κάθε μορφής καταπίεση, απορρίπτει τη βία από όπου και αν αυτή προέρχεται.
Ποιός είχε δίκιο;
[είπε ο γαϊδαρος τον πετεινό κεφάλα·
29/07/2017 § Σχολιάστε
Η προσπάθεια του ΥΠΕΞ κ. Ν. Κοτζιά να κλείσει το μηνιαίο περιοδικό Athens Review of Books, αναιρεί τις όποιες καταγγελίες του για το όργιο κατά των ΜΜΕ στην Τουρκία του Ερντογάν
Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Ν. Κοτζιάς εδώ και μερικά χρόνια καταδιώκει δικαστικά το υψηλής ποιότητας και κύρους περιοδικό The Athens Review of Books (ARB) — το ελληνικό αντίστοιχο του The New York Review of Books. Ενα περιοδικό εξάλλου που έχει τιμηθεί από την Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, ακριβώς για την ποιότητα του και τον ακραιφνή δημοκρατικό του προσανατολισμό.
Αφορμή για τη δίωξη του περιοδικού, στάθηκε η δημοσίευση σε τεύχος του, μιας επιστολής αναγνώστη, η οποία θύμιζε το σταλινικό παρελθόν του Υπουργού, τότε που ήταν ένα από τα κορυφαία στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ) και μάλιστα ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ήταν υπεύθυνος Προπαγάνδας. Είναι δε γνωστό από την άποψη αυτή, ακόμα και στις πέτρες τούτης της χώρας, ότι το ΚΚΕ, ουδέποτε συσκότισε την εκτίμηση του στον Ιωσήφ Στάλιν και άρα στο καθεστώς του.
Στο πλαίσιο αυτό, στο ARB, η επιστολή του αναγνώστη περιλάμβανε και τον δικαιολογημένο πολιτικό χαρακτηρισμό του Υπουργού ως «τον πιο ακραίο και φανατικό, σκληρό και αμείλικτο κομμουνιστή της γενιάς του, έναν πραγματικό γκαουλάιτερ του σταλινισμού», προφανώς τότε που έκανε την πολιτική θητεία του στο ΚΚΕ. Ειρήσθω εν παρόδω την περίοδο εκείνη, κάποιοι συνάδελφοι μου στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, είχαν δεχθεί τα πυρά του κ. Κοτζιά χωρίς ποτέ κάποιος από αυτούς να διανοηθεί προσφυγή στη δικαιοσύνη.
Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει στην περίπτωση του κ. Νίκου Κοτζιά και αυτό προκαλεί ερωτηματικά. Αναφορικά με το κείμενο στο ARB, ο κύριος υπουργός, ισχυρίστηκε ότι θεωρεί συκοφαντική την αναφορά αυτή και ζητούσε το αστρονομικό ποσό των 250.000 ευρώ για αποζημίωσή του.
Έτσι λοιπόν, οι Έλληνες δικαστές, καταδίκασαν τελικά την ARB στο ποσόν των 22.850 ευρώ, γεγονός που προκαλεί έκπληξη.
Δηλαδή ο υπογράφων όταν χαρακτηρίζοταν από τον Ριζοσπάστη και άλλα έντυπα της αριστεράς «γνωστός φασίστας», «πράκτορας της Μοσάντ», «τσουτσέκι του ιμπεριαλισμού» και άλλα γνωστά παρόμοια της κομμουνιστικής ρητορείας τι θα έπρεπε να κάνει;
Να ζητήσει από το ΚΚΕ όλες τις αόρατες και ορατές του καταθέσεις; Αστεία πράγματα. Όχι όμως για το περιοδικό που εκδίδει ο Μαν. Βασιλάκης με τη σύζυγό του και που μόνον εμείς οι φίλοι τους γνωρίζουμε πως τα φέρνουν βόλτα. Και επειδή γνωρίζουμε αυτήν την πραγματικότητα, θα τους βοηθήσουμε όσο γίνεται.
Έτσι, ενώ η Athens Review of Books ήδη καταφεύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο άλλες δύο φορές έχει δικαιώσει τον διευθυντή της, για ανάλογες περιπτώσεις ελευθερίας του λόγου, θα είμαστε στο πλευρό τους.
Θεωρούμε δε ατυχές το ότι ο υπουργός Εξωτερικών κίνησε τη διαδικασία κατάσχεσης του περιοδικού, δείχνοντας πως στόχος του από την αρχή ήταν να κλείσει αυτή η ενοχλητική φωνή. Εν ετει 2017 στην Ελλάδα, μέλος της ΕΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Κατά τα λοιπά η όλη υπόθεση έχει και άλλες πτυχές, που αξίζει τον κόπο να μνημονεύσουμε.
Στην καταδικαστική απόφαση του Εφετείου, που επικύρωσε και ο Άρειος Πάγος (το ανώτατο ελληνικό δικαστήριο), περιλαμβάνονται διαπιστώσεις των δικαστών που ασφαλώς διασύρουν την Ελληνική Δικαιοσύνη, όπως λ.χ.
«Ναι μεν απεδείχθη ότι ο ενάγων [ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς που γεννήθηκε το 1950] υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος (!) του ΚΚΕ» [το οποίο ιδρύθηκε το 1924], όμως «ούτε και από τα κείμενά του που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι προκύπτει ο θαυμασμός του για το εν λόγω απολυταρχικό καθεστώς και η διαφήμισή του». Εδώ λέμε απορία ψάλτου βηξ.
Ουδείς στο παρελθόν δεν είχε διαβάσει έστω και λίγες γραμμές από κείμενα του κυρίου υπουργού; Ακόμα και αν στη συνέχεια αναίρεσε κάποιες απόψεις του. Τα γραπτά έχουν την πολύ κακή ιδιότητα να μένουν.
Ακόμα, η απόφαση αυτή λοιδορήθηκε από τον ακαδημαϊκό κόσμο της Ελλάδας, από τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, από διαπρεπείς καθηγητές και εξέχοντες έλληνες νομικούς, ενώ γράφτηκαν άρθρα επικριτικά σε επιστημονικά περιοδικά από διακεκριμένους νομομαθείς κ.ά. «Το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης μαρτυρεί ανεπίτρεπτη για δικαστήριο πολιτική μεροληψία» σημειώνει ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Α. Μανιτάκης. Ο πρώην Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής Ν. Διαμαντούρος, ανάμεσα σε άλλα σημειώνει:
«Προξενεί βαθιά ανησυχία και έντονο προβληματισμό μια απόφαση δικαστηρίου κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία συγκρούεται ευθέως με θεμελιώδεις αρχές της ευρωπαϊκής έννομης τάξης που αφορούν την ελευθερία του λόγου και την ελευθεροτυπία – αρχές τις οποίες έχουν διαχρονικά υπερασπιστεί τόσο το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και ιδίως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.»
Ενώ δεκάδες καθηγητές πανεπιστημίου σημειώνουν την ανοησία και την αμάθεια, λ.χ.: «Αριστούργημα ιστορικής αμάθειας και ακρισίας που απάδει σε δικαστές» (Γ. Β. Δερτιλής). «Τόσες ανοησίες μέσα σε τόσο λίγο χώρο» (Θ. Βερέμης). «Ανοησία πελωρίων διαστάσεων» (Γ. Γιαννουλόπουλος).
«Η απόφαση του δικαστηρίου υποδηλώνει ότι η σάτιρα του Όργουελ φαίνεται να έχει γίνει πραγματικότητα στην Ελληνική Δικαιοσύνη» (Α. Νεχαμάς).
Το δικαστήριο αγνόησε προκλητικά όλα τα δεκάδες άρθρα και βιβλία σταλινικής προπαγάνδας με συγγραφέα τον Υπουργό. Το ίδιο έκανε και ο Άρειος Πάγος (το Ανώτατο Δικαστήριο), αγνοώντας και όλο τον σάλο που προκάλεσε η άδικη και απαξιωτικη για το κύρος της Ελληνικής Δικαιοσύνης απόφαση του Εφετείου.
Η υπόθεση συζητήθηκε ετσι, στον Άρειο Πάγο με μια έγγραφη Εισήγηση του αρμοδίου μέλους του θετικότατη υπέρ της αθώωσης της ARB. Τελικά ομως, οι πολιτικές πιέσεις της Προέδρου του δικαστηρίου αυτού, της οποίας όλη η θητεία ήταν ένα κομματικό σκάνδαλο, και η οποία αμέσως μετά την πρόσφατη συνταξιοδότησή της προσλήφθηκε στο νομικό γραφείο του Πρωθυπουργού, απέδωσαν.
Μάλιστα η Εισηγήτρια έφτασε στο σημείο να καταψηφίσει την ίδια την εισήγησή της! Πολυ φοβουμεθα οτι η ελληνικη δημοκρατια οδευει ολοταχως προς την απαξιωση της και πισω απο αυτην την εξελιξη καποιοι απεργαζονται την καταλυση της. Φυλακες, οσοι ακομα υπαρχετε, γρηγορειτε!
[αφέλεια·
23/07/2017 § Σχολιάστε
Το μη εξεζητημένον, το απροσποίητον, κατ’ επέκτασιν δε η απλότης. Κατ’ ευφημισμόν λέγεται ωσάυτως αφέλεια ή ευπιστία, η αθωότης, η χαζομάρα, η κουφότης, όπως π.χ. «είχε την αφέλειαν να το πιστεύση».
Ρ η τ ο ρ ι κ ή: Εις την ρητορικήν ονομάζεται αφέλεια ή αφελής λόγος ο τρόπος του ομιλείν χωρίς εξεζητημένας εκφράσεις, με απλάς και νοητάς από όλους τοιαύτας. Την αφέλειαν χρησιμοποιούν συνήθως οι δημαγωγοί δια να συναρπάζουν με αυτήν το απλοϊκόν ακροατήριον.
Α φ ε λ ή ς: Ο φερόμενος με αφέλειαν, ο απροσποίητος, ανεπιτήδευτος, φυσικός, απλοϊκός, κατ ευφημισμόν δε και ανόητος, ο ασυλλόγιστος, ο χαζός. (Είναι λίγο αφελής ο καϋμένος)
[Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ‘Ήλιου’, 1951]
[Ευπρεπής δημοσιογραφική αποσιώπηση·
16/07/2017 § Σχολιάστε
Όπου ένα άρθρο του Μιχάλη Μητσού στα Νέα, αποσιωπά λίαν… ευπρεπώς!
Yellow Journalism
Γράφει μεταξύ άλλων ο κ. Μητσός: «Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι όλο και πιο δύσκολη. Πρώτα απ’ όλα, για λόγους οικονομικούς – κάτι ξέρουμε σ’ αυτό το μαγαζί.[…]Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε πολίτης πρέπει να προστατεύεται νομικά από μια κακόβουλη επίθεση που προσβάλλει την προσωπικότητά του. Καμιά τέτοια πρόθεση δεν είχε όμως ο Ανδρέας Πετρουλάκης όταν έγραψε ότι ο Πάνος Καμμένος είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρα της έξαλλης εθνολαϊκιστικής Ακροδεξιάς με το κόμμα του Καρατζαφέρη. Ούτε ο Ανδρέας Παππάς όταν χαρακτήρισε τον Νίκο Κοτζιά γκαουλάιτερ του σταλινισμού. Αυτό δεν εμπόδισε τους δύο υπουργούς να καταθέσουν αγωγές, ζητώντας αστρονομικά ποσά. Ο Πετρουλάκης αθωώθηκε, αφού όμως χρειάστηκε να περάσουν κοντά δυόμισι χρόνια. Ο Παππάς καταδικάστηκε, μαζί με τους διευθυντές του περιοδικού στο οποίο διατύπωσε την άποψή του. Κι αν η δικαίωσή τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θεωρείται βέβαιη, το κακό θα έχει γίνει.
Ο Τσάρλι Μπέκετ έχει άδικο: δεν είναι όλοι οι πολιτικοί σύμμαχοι των μίντια. Ούτε αντιπαθούν όλοι τις ψεύτικες ειδήσεις. Αλλά αυτό καθιστά τη δουλειά μας ακόμη πιο σημαντική.»
***
Ερώτηση/απορία προς διευκρίνιση: Δεν ξέρω αν ο Ανδρέας Παππάς χαρακτήρισε ή κάποιος αναγνώστης, μάλλον ο δεύτερος, «γκαουλάιτερ του σταλινισμού» τον ΥΠΕΞ κο Νίκο Κοτζιά, αν κρίνω από την αφωνία του και την εξαφάνισή του μετά τη δημοσίευση της επίμαχης επιστολής. Ξέρω όμως; ότι η απόφαση 697/2017 του Αρείου Πάγου έχει δύο μονάχα ονόματα: της εκδότριας και του διευθυντή της Athens Review of Books, που καταδικάστηκαν να πληρώσουν το ποσό των €22.000. Και ασφαλώς ο κος Κοτζιάς, ο εναντίον της ARB θα εκτελέσει την απόφαση. Παρέστη ποτέ, πάτησε ποτέ το πόδι του ο κος Ανδρέας Παππάς στο δικαστήριο για το εν λόγω θέμα; Ήταν αντίδικος στον Άρειο Πάγο ο κος Ανδρέας Παππάς; Είμαι τακτικός αναγνώστης της Athens Review of Books, η οποία έχει καταγγείλει τη συμπεριφορά του κου Ανδρέα Παππά στο άρθρο της «Η σιωπή των Άλλων» (τεύχος 61, Απρίλιος 2015). Εκεί έχει ένα ένθετο, το οποίο παραθέτω (η έμφαση δική μου):
«ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
Αντί του ανεύθυνου συντάκτη της επίμαχης επιστολής (το νόημα της οποίας διέστρεψε αρρωστημένα ο Κοτζιάς ώστε να βρει την αφορμή να μας εναγάγει), ο οποίος δεν αισθάνθηκε την ηθική υποχρέωση να στηρίξει τεκμηριωμένα την επιστολή του, χρειάστηκε η ARB να διασχίσει τον Δούναβη, τον Έλβα και τον Ποδονίφτη των προπαγανδιστικών «ανοησιών» που έγραφε ο Κοτζιάς στα κομματικά έντυπα, να αναζητήσει τα εξαφανισθέντα βιβλία του παντού, σε παλαιοβιβλιοπωλεία και σπίτια πρώην συντρόφων του, να κάνει συστηματική δουλειά που ισοδυναμεί με πολλά τεύχη της ARB ή δύο διδακτορικά, για να αντιμετωπίσει έναν τόσο αδίστακτο ζντανωφίσκο που τα «διέγραψε» όλα αυτά και ουσιαστικά δεν δεχόταν ότι είναι συγγραφέας όσων φέρουν το όνομά του, ενώ εσχάτως άρχισε να «κρύβει» ακόμη και τον «συναγωνιστή» συνήγορό του Φαήλο Κρανιδιώτη. Σ’ αυτή τη μεγάλη έρευνα πολύτιμη ήταν η βοήθεια του γενναίου φίλου Δημήτρη Φύσσα, συγγραφέα του βιβλίου Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος, αλλά και ανθρώπων τους οποίους θα βλάπταμε αν αναφέραμε τα ονόματά τους».
*
Γιατί λοιπόν, κύριε Μητσέ, δεν αναφέρεστε στον μόνο που έδωσε τη μάχη και καλείται να πληρώσει τις συνέπειες όλου αυτού του παραλογισμού, που είναι μόνο η Athens Review of Books;
Το άρθρο σας ξεκινά με το αυτονόητα ευπρεπές: «Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι όλο και πιο δύσκολη«… Συμφωνούμε. Ανταποκρίνεται όμως, κε Μητσέ, το συγκεκριμένο άρθρο σας με αυτά που ισχυρίζεστε ότι πρεσβεύετε; Αν ανταποκρίνεται, διαβάστε ξανά την τελευταία, δική σας παράγραφο, για τον Τσάρλι Μπέκετ.
αγριμολογος 