αγριμολογος

Ημιτελές Επτά

Τα τείχη στέκονταν εκεί, ακλόνητα, ένα σταθερό όριο ανάμεσα σε δύο κόσμους που δεν ήθελαν, αλλά και δεν μπορούσαν, να ενωθούν πλήρως. Από τη μία πλευρά, ο κόσμος της λογικής και της τάξης. Μια πραγματικότητα γεμάτη δομή, κανόνες και ευθύγραμμες γραμμές που ακολουθούσαν μια προβλέψιμη πορεία. Από την άλλη, ο κόσμος του χάους, της αβεβαιότητας και των αναρχικών ονείρων, όπου το απροσδόκητο είχε πάντα τον τελευταίο λόγο.

Τα τείχη δεν ήταν απλώς ένα εμπόδιο. Ήταν μια πρόσκληση, μια πρόκληση. Οι τσιμεντένιες γραμμές τους, σκληρές και αμετακίνητες, έλεγαν: «Μπορείς να δεις, αλλά όχι να περάσεις. Εδώ τελειώνεις εσύ και ξεκινά κάτι άλλο». Κι όμως, κάθε ελάχιστο κενό ανάμεσα στα αγκαθωτά σύρματα πάνω από τα τείχη, άφηνε μια υπόνοια ελευθερίας, μια υπόσχεση ότι, αν είχες το θάρρος να κοιτάξεις βαθύτερα, ίσως να έβρισκες τον τρόπο να φτάσεις στην άλλη πλευρά.

Αυτό το όριο δεν ήταν μόνο φυσικό. Ήταν και εσωτερικό. Τα τείχη χώριζαν τη βεβαιότητα από την αμφιβολία, την ασφάλεια από τον κίνδυνο. Αλλά ταυτόχρονα τα ένωναν, όπως μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο φως και τη σκιά. Ήταν η υπενθύμιση ότι οι δύο κόσμοι δεν μπορούσαν να υπάρξουν ο ένας χωρίς τον άλλον, έτσι αποκτούσαν νόημα.

Κι έτσι, τα τείχη παρέμεναν εκεί, αμετακίνητα, όχι για να αποτρέψουν· να προκαλέσουν.

Ημιτελές έξι

Ρουφούσαν κίτρινη σκόνη, με κινήσεις μηχανικές· τελετουργικές. Η σκόνη άφηνε πίσω της μια μεταλλική γεύση στον αέρα, θύμιζε κάτι γνώριμο, ταυτόχρονα απόμακρο. Τα πρόσωπά τους κάπου κάπου άδειαζαν, τα μάτια τους γυάλιζαν, σαν να κοιτούσαν κάτι που δεν ήταν παρόν σε αυτόν τον κόσμο.

Κίτρινη σκόνη παντού. Στα ρούχα, στα χέρια, στα ραγισμένα δάπεδα σπιτιών. Δεν θυμούνταν πότε ξεκίνησαν να τη ρουφούν. Κάποιοι έλεγαν ότι έφερνε λήθη, ότι έκανε τις σκέψεις να γλιστρούν μακριά, όπως η άμμος μέσα από τα δάχτυλα. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι τους χάριζε οράματα, στιγμές διαύγειας μέσα στην αδιαπέραστη θολούρα της καθημερινότητας.

Όσο η σκόνη γινόταν μέρος τους, κάτι μέσα τους φαινόταν να διαλύεται. Οι μνήμες τους, οι φόβοι τους, ακόμα και οι ανάγκες τους για κάτι αληθινό, ξεθώριαζαν. Το κίτρινο σκέπαζε τα πάντα, μια απόχρωση που ένωνε το παρελθόν με το τίποτα.

Ίσως, μπορούσε κανείς να σκεφτεί, η σκόνη να μην ήταν το πρόβλημα. Ίσως ήταν απλώς το μέσο. Το πραγματικό πρόβλημα ήταν η ανάγκη τους να γεμίσουν τα κενά – κενά που δεν μπορούσαν ούτε να κατανοήσουν ούτε να παραδεχτούν. Κι έτσι, ρουφούσαν. Μέρα με τη μέρα, μέχρι που το κίτρινο δεν ήταν πια σκόνη, αλλά η πραγματικότητά τους.