Επικίνδυνη η καταστολή της Ελεύθερης Άποψης
25/02/2016 § Σχολιάστε
Η ελευθερία είναι Πολιτισμός
Η κ. Βασιλική Θάνου, πρόεδρος του Αρείου Πάγου
Πρωτάκουστο! -Πρόεδρος του Αρείου Πάγου να μηνύει καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου;
Ο περί ο λόγος κ. Σταύρος Τσακυράκης απαντά μέσω του ιστολογίου του:
«Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου, κατέθεσε μήνυση εναντίον μου. Με εγκαλεί για εξύβριση και δυσφήμηση για επικριτικό σχόλιό μου που αναρτήθηκε στο ιστολόγιό μου, με αφορμή την επιστολή που απέστειλε, με την ιδιότητά της ως Προέδρου του Αρείου Πάγου, στους Προέδρους ανωτάτων δικαστηρίων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου συγχέει την άσκηση κριτικής που αποτελεί απόλυτο δικαίωμα κάθε πολίτη, ιδιαίτερα όταν αφορά δημόσια πρόσωπα, με την εξύβριση και τη δυσφήμηση. Θα επανέλθω αναλυτικά σε όσα μου καταλογίζει στη μήνυσή της. Περιορίζομαι να αναφέρω ότι ισχυρίζεται πως το περιεχόμενο του σχολίου μου ενείχε «μείωση του κύρους του αξιώματος, ήτοι αυτό της Προέδρου του Αρείου Πάγου, που η Πολιτεία μου ενεπιστεύθη και που δικαιούμαι να απολαμβάνω». Το αδίκημα της περιύβρισης αρχής έχει από το 1993 καταργηθεί και, προφανώς, το κύρος του δικού της αξιώματος και όλων των αξιωμάτων της ελληνικής πολιτείας δεν προστατεύεται από την έννομη τάξη.
Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου όφειλε να γνωρίζει ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σε ελληνική υπόθεση, στην Κατράμη κατά Ελλάδος, έχει αποφανθεί ότι ο χαρακτηρισμός «καραγκιόζης» για δικαστικό λειτουργό αποτελεί αξιολογική κρίση και προστατεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Θα μπορούσα, επομένως, να χρησιμοποιήσω για την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου χαρκατηρισμούς ανάλογους με αυτούς που έχει δεχθεί το ΕΔΔΑ. Δεν το έκανα, διότι είμαι προσεκτικός και ευπρεπής στους χαρακτηρισμούς μου. Το «αφελής» δεν αποτελεί ύβρη (ακούσατε σε κάποιο καφενείο να λέει κανείς «άντε ρε αφελή»;), είναι αξιολογική κρίση. Το ότι μιλά ως πολιτικάντης είναι ακόμη πιο φανερό ότι αποτελεί αξιολογική κρίση. Αμφότερες δε οι αξιολογικές κρίσεις στηρίζονται σε στέρεη γεγονοτική βάση, αυτή της επιστολής της Προέδρου του Αρείου Πάγου.
Εν ολίγοις, πρέπει να διαθέτει κάποιος πολύ πτωχά νομικά για να υποστηρίξει ότι το σχόλιό μου αποτελεί εξύβριση ή δυσφήμηση. Επ’ αυτού τόσο οι συνάδελφοί μου Καθηγητές Νομικής όσο και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών οφείλουν να πάρουν θέση.
Σε όλο τον κόσμο, η δικαστική εξουσία είναι ιδιαίτερα ανεκτική στα επικριτικά σχόλια που δέχεται για ευνόητους λόγους, καθώς διαθέτει την εξουσία να φιμώνει οποιαδήποτε κριτική, τιμωρώντας τους πολίτες. Η άσκηση μήνυσης από την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου σε Δικηγόρο για επικριτικά σχόλια είναι θεσμικά επικίνδυνη διότι, εκ των πραγμάτων, λειτουργεί εκφοβιστικά. Ζητεί από συναδέλφους της δικαστές να δικάσουν την υπόθεση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ειρωνεία είναι ότι προτείνει ως μάρτυρα έναν ακόμη δικαστή, την Πρόεδρο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Ας προσθέσουμε ότι με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση, η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου μπορεί να ασκήσει μόνη της πειθαρχική δίωξη κατά οποιουδήποτε δικαστή.
Ας μην ξεγελιόμαστε, αυτή η μήνυση πρέπει να πάει κατευθείαν στο καλάθι των αχρήστων. Υπό άλλες συνθήκες, θα ήμουν απαρηγόρητος, αν με εγκαλούσαν για παραβίαση δικαιωμάτων των άλλων. Όμως, ειλικρινά, όχι μόνο δεν είμαι απαρηγόρητος, αλλά αισθάνομαι μεγάλη τιμή για τη μήνυση που ασκήθηκε εναντίον μου από την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Την θεωρώ, κατά κάποιο τρόπο, αναπόφευκτη συνέπεια των αγώνων που έχω δώσει στη ζωή μου».
plaisir: Tarkhan dress
22/02/2016 § Σχολιάστε
Όπως υπογραμμίζεται σε δημοσίευμα του National Geographic, πρόκειται για ένα εύρημα απίστευτης σπανιότητας, καθώς ελάχιστα είναι τα αρχαία ενδύματα, φτιαγμένα από ίνες φυτών ή δέρματα ζώων, που έχουν γλιτώσει την αποσύνθεση. Τα αρχαιότερα ρούχα που έχουν σωθεί μέχρι σήμερα δεν ξεπερνούν την ηλικία των 2.000 ετών, σύμφωνα με την Άλις Στίβενσον, του Petrie Museum of Egyptian Archaeology και συντάκτρια νέας μελέτης στο «Antiquity».
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα ρούχα τα οποία έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα ήταν τυλιγμένα γύρω από σώματα νεκρών- ωστόσο το φόρεμα του Ταρχάν είναι «haute couture», και, όπως υπογραμμίζεται στο δημοσίευμα, δεν θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου σε ένα μοντέρνο μαγαζί ρούχων. Η λεπτομέρεια που το χαρακτηρίζει υποδεικνύει εξαιρετικά προχωρημένη τεχνική, που σημαίνει ότι επρόκειτο για εξαιρετικά εξειδικευμένο τεχνίτη – και τέτοιοι τεχνίτες συναντώνται μόνο σε ακμάζουσες κουλτούρες, όπως η αρχαία Αίγυπτος του μακρινού παρελθόντος (5.000 χρόνια πριν), η οποία είχε ενωθεί για πρώτη φορά υπό έναν ηγέτη. Επίσης, κάποιες λεπτομέρειες- ίχνη χρήσης στο ρούχο δείχνουν ότι κάποιος/α το φορούσε κάποτε, και δεν ήταν απλά για τελετουργική χρήση.
Μετά από 5.000 χρόνια σε αιγυπτιακό τάφο, το ένδυμα απεστάλη στο Petrie από αρχαιολόγους στις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά ξεχάστηκε μέχρι το 1977, όταν προσέλκυσε ξανά το ενδιαφέρον, καθώς βρέθηκε από ειδικούς συντήρησης. Θεωρείται ότι κανονικά έφτανε μέχρι τα γόνατα, και εκτιμάται πως μόνο οι ανώτερες κάστες φορούσαν τέτοια ρούχα.
Πέρα από την Αίγυπτο, κάποια από τα αρχαιότερα ρούχα που έχουν βρεθεί περιλαμβάνουν παντελόνια των τελών της 2ης πΧ χιλιετίας από την κεντρική Ασία, φούστες των αρχών της Εποχής του Χαλκού από τη Δανία και ένα κομμάτι λινού από την Ιορδανία που θεωρείται πως είναι από την 4η χιλιετία π.Χ. Ωστόσο το φόρεμα του Ταρχάν αποτελεί την αρχαιότερη περίπτωση πολύπλοκου ρούχου- που έχει υφανθεί, αντί απλά να ρίχνεται/ τυλίγεται στον χρήστη του.
«Σαβανωθήκαμε με το ψέμα»
15/02/2016 § Σχολιάστε
σκίτσο του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου
Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν (το κείμενο γράφτηκε 08.07.2015)
Οι έλληνες ψηφοφόροι κλήθηκαν από την συγ-κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τη στήριξη της νεοναζιστικής «Χρυσής Αυγής», να πουν ένα ηχηρό «Όχι», μέσω ενός από κάθε άποψη άθλιου αντιευρωπαϊκού δημοψηφίσματος, στην πρόταση των εταίρων μας, την οποία η ελληνική κυβέρνηση είχε απορρίψει διακόπτοντας μονομερώς τις συνομιλίες και η οποία πρόταση είχε αποσυρθεί ήδη την ώρα που θα την απέρριπτε ο αείποτε «σοφός λαός» μας. Για να μη μείνουμε στο οικονομικό τέλμα η κυβέρνηση αυτή αποφάσισε να γκρεμιστούμε στην άβυσσο. Οι εγκληματικά ανεύθυνοι χειρισμοί της οδήγησαν στο κλείσιμο των τραπεζών και στις συνακόλουθες καταστροφές. Αλλά –όλα κι όλα!– η κυβέρνηση μιλούσε για «αξιοπρέπεια». Κι ο «σοφός λαός» στήθηκε σε ουρές τύπου υπαρκτού σοσιαλισμού, «με αξιοπρέπεια»! Και κάποιοι κυβερνητικοί έλεγαν πως «θα τις συνηθίσει» – γιατί έχει «αξιοπρέπεια»! Το όργιο ψέματος των αντιευρωπαϊστών της κυβέρνησης κορυφώθηκε στο… όνομα της Ευρώπης την οποία «θα αλλάξουμε» (διάβαζε: θα καταστρέψουμε). Η μαζική αυτή παράκρουση μόνο με εκείνη των «Σέρβων αδελφών μας» όταν δολοφονούσαν τη χώρα τους συγκρίνεται. Όσο πλησίαζε η καταστροφή τόσο αυξάνονταν τα κυβερνητικά ψέματα ότι δήθεν ήμασταν κοντά σε μια «έντιμη» και μάλλον ανώδυνη συμφωνία. Μόνο όπλο των αντιευρωπαϊστών βολονταριστών «διαπραγματευτών» το ασύστολο ψέμα.
Παρά τα όσα τρομερά λοιπόν συνέβησαν εις βάρος μας αυτό το διάστημα, ο «σοφός λαός» αντί να ανατρέψει την κυβέρνηση της καταστροφής, όπως θα έκανε κάθε πραγματικά αξιοπρεπής ευρωπαϊκός λαός, κραύγασε το «ηχηρό Όχι» και απέρριψε μια πρόταση που είχε ήδη αποσυρθεί. Αλλά αυτή η πρόταση ή μια εκδοχή της, που ο λαός απέρριψε με 61,3%, θα είναι η βάση της «διαπραγμάτευσης» (sic) σύμφωνα με την εισήγηση του πρωθυπουργού της συμφοράς την επομένη ακριβώς του δημοψηφίσματος, ο οποίος απέσπασε την στήριξη των αρχηγών των άλλων κομμάτων πλην του ΚΚΕ. Ο «σοφός λαός», με αυτές τις ηγεσίες, φοβούμαστε πως θα ζήσει πολλά χρόνια παρόμοιας «αξιοπρέπειας» και μεγαλείου εθνικών συμφορών. Έλαβε ήδη τα συγχαρητήρια του Κάστρο, του Μαδούρο, του Μοράλες και άλλων δημοκρατών.
Αυτός ο «περήφανος λαός» δεν μετανιώνει για τίποτε και δεν ντρέπεται για τίποτε. Non /Rien de rien, non je ne regrette rien…. «Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτε», όπως τραγουδούσε η Πιαφ. Για να μη μείνουμε «υποτελείς» των απογόνων του Πίκο ντελλα Μιράντολα, του Μοντεσκιέ ή του Μπέρτραντ Ράσελ και του Καρλ Πόπερ προτιμούμε να γίνουμε «σύντροφοι» του Μαρά, του Στάλιν ή του Χίτλερ και του Τσάβες.
Οι «υποτελείς» Νεοέλληνες, αυτοί οι ατίθασοι «υπήκοοι» των Ευρωπαίων αντιστέκονται. Η «αποικία χρέους» αποτίναξε τον ευρωπαϊκό ζυγό με ένα βροντερό «Όχι», όπως ξέρουν να κάνουν οι Έλληνες πριν από τις μεγάλες καταστροφές.
Με αυτό το «Όχι» οι Έλληνες παράλληλα «έστειλαν ένα μήνυμα δημοκρατίας στην Ευρώπη». Ο Θουκυδίδης επισήμαινε πως οι φοβερότερες πολιτικές απάτες είναι καταρχήν και πρωτίστως γλωσσικές. Η διαστροφή του λόγου είναι το καλύτερο μέσο για την παρεμπόδισή του. Ο λόγος, διά του λόγου εκφυλίζεται. Ο εκφυλισμός της δημοκρατίας γίνεται πάντα στο όνομά της. Η απολυταρχία ιδρύεται πρώτα διά του λόγου κι έπειτα στην πράξη. Ο Θουκυδίδης περιγράφει ως εξής το φαινόμενο της αυθαίρετης μετωνυμίας για λόγους πολιτικής καπηλείας: «Έτσι, η ασυλλόγιστη τόλμη λογιζόταν γενναιότητα και αφοσίωση στην παράταξη, η προνοητική αυτοσυγκράτηση εύσχημο πρόσχημα δειλίας, η σωφροσύνη πρόφαση ανανδρίας και η σφαιρικότερη θεώρηση των πραγμάτων καθολική ανικανότητα για δράση. Η παράφορα ασυγκράτητη ορμή θεωρήθηκε ανδρική αρετή και η προσεκτική εξέταση προκειμένου να σιγουρευτεί ένα εγχείρημα εύσχημη πρόφαση υπεκφυγής. Και όποιος κατέκρινε και κακολογούσε λογιζόταν πάντοτε άξιος εμπιστοσύνης, ενώ εκείνος που του έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος»[1].
Οι «υπερήφανοι» και «αξιοπρεπείς» Έλληνες που φιλοδοξούν να διαλύσουν την «Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία» διαθέτουν πια το μεγαλύτερο ίσως κατά κεφαλήν πλεόνασμα ψεύδους στον κόσμο. Είναι οι μεγαλύτεροι καταναλωτές ψεύδους. Πριν από 118 χρόνια προκαλέσαμε ένα πόλεμο και μια μεγάλη, δική μας εννοείται, καταστροφή, αφού μάλιστα λίγα χρόνια νωρίτερα είχαμε δώσει μαθήματα αξιοπρέπειας στους λαούς της Ευρώπης με την «ένοπλο επαιτεία» του λεγόμενου Ειρηνοπολέμου. Αν μεταγράψει κανείς στη σύγχρονη γλώσσα το παρακάτω άρθρο του Παύλου Νιρβάνα με τίτλο «Τι έλειψεν»[2], νομίζει ότι είναι γραμμένο σήμερα:
«…Εκείνο το οποίον κυρίως έλειψεν από τον τόπον αυτόν, εκείνο το οποίον έλειψεν από τον εθνικόν μας βίον και του οποίου την έλλειψιν επληρώσαμεν και πληρώνομεν βαρύτατα, υπήρξεν η Αλήθεια.
Ω! ναι· η αλήθεια! Επί ήμισυν αιώνα εκολυμβήσαμεν εις το ψεύδος, ετράφημεν με το ψεύδος, ανεπνεύσαμεν με το ψεύδος και –διατί να το αποσιωπήσωμεν;– εσαβανώθημεν με το ψεύδος. Ήτο λείψανον της δουλείας της μακράς, ήτο απομεινάριον του ραγιαδισμού, ήτο τέκνον της βίας και του ζυγού; Δεν ηξεύρω. Κάθε πράγμα εις τον πεπερασμένον αυτόν κόσμον έχει εν αίτιον. Αλλά περί τούτου δεν πρόκειται. Το βέβαιον, το αναμφισβήτητον, το φανερόν ως το φως, είναι ότι εις τα έθη των πατρώων θεών, μία θεότης δυσειδής και αποτρόπαιος και καταστρεπτική εγκαθιδρύθη, ένας Μολώχ παμφάγος και απαίσιος, το ψεύδος. Απ’ άκρου εις άκρον. Από του ζενίθ μέχρι του ναδίρ. Εις βάθος και εις πλάτος. Δηλητήριον διαχυθέν εις τον οργανισμόν του έθνους ως κουράριον και ως στρυχνίνη. Και από την επίδρασιν την καταστρεπτικήν τίποτε δεν έμεινεν αλώβητον, τίποτε παρθένον. Η οικογένεια θύμα του, η κοινωνία βορά του, το έθνος λεία του. Κάθε μέλος και πάσα ίς [ίνα] του εθνικού και του κοινωνικού οργανισμού εμπεποτισμένα από το δηλητήριον αυτό. Η εκκλησία, η παιδεία, η διοίκησις, τα γράμματα, αι τέχναι, ο τύπος, το στράτευμα, αι επιστήμαι, η φιλανθρωπία, το παν κυβερνώμενον από μίαν δύναμιν: το ψεύδος, στρεφόμενον περί ένα άξονα: το ψεύδος, αφορμώμενα από μίαν αφετηρίαν: το ψεύδος, κατρακυλούντα προς εν τέρμα: το ψεύδος.
Μη ζητήσετε τώρα τας λεπτομερείας του· μη απαιτήσετε τας εφαρμογάς του και τον μηχανισμόν του. Δια να σπουδάσετε μίαν επιστήμην θέλετε πέντε τουλάχιστον έτη. Και το νεοελληνικόν ψεύδος, ως θεωρία και ως εφαρμογή, είναι επιστήμη απέραντος, με ειδικότητας και κλάδους· και με εφαρμογάς απείρους. Τόμοι ολόκληροι θα εχρειάζοντο δια να περιλάβουν την επιστήμην αυτήν. Χρόνοι και χρόνοι θ’ απητούντο δια να συναχθή και να ταξινομηθή το άφθονον υλικόν, το οποίον θα παρείχε την εικόνα του παραδόξου αυτού μηχανισμού, ο οποίος υποκατέστη εις όλα τα τμήματα της εθνικής μας ζωής. Αν δύνασθε, αντικρύσατέ το εν συνόλω εις τας γενικάς του γραμμάς. Δεν θα κοπιάσετε πολύ. Ζήτε εις τον τόπον, όπου ο τίτλος, ο αποτελών την βδελυρωτέραν των ύβρεων, και μεταξύ του ποταπωτέρου των λαών, έχει καταντήσει χαριεντισμός και φιλοφρόνημα. Μη το λησμονείτε.
Άλλως τε δεν έχετε και ανάγκην ν’ αποπλανηθήτε πολύ. Έχετε εμπρός σας μίαν εικόνα, μίαν αιματωμένην και τραγικήν εικόνα. Κινούμεθα ακόμη μέσα εις τα συντρίμματα του απαισίου πολέμου. Εάν οπίσω από τον πόλεμον αυτόν, από την σύλληψίν του και την διεξαγωγήν του, εάν οπίσω από τας ήττας, από την φυγήν, από τους πανικούς, από την κατάχρησιν, από την δειλίαν, από τας ατιμίας, δεν βλέπετε το τερατώδες φάσμα του ψεύδους, θα ειπή ότι δεν είσθε πολύ οξυδερκείς άνθρωποι. Και εάν από τον βαρύν εφιάλτην της πανελληνίου συμφοράς δεν αισθάνεσθε και δεν αισθανόμεθα ούτε τώρα, τι είναι εκείνο το οποίον μας έλειψε καθ’ όλην την αξιοδάκρυτον αυτήν περίοδον του ελευθέρου μας βίου, α! τότε η τελευταία αυτή καταστροφή η οποία εξερράγη επί των κεφαλών μας, δεν είναι η μεγαλειτέρα.»
τι είναι η Κριτική;
11/02/2016 § Σχολιάστε
«Το μόνο πράγμα που είναι χειρότερο από μια ηλίθια κακή κριτική είναι μια ηλίθια καλή κριτική«.
Στο 69ο τεύχος Ιανουαρίου της ARB, ξεχωρίζει ένα γενναίο κείμενο του Ντάνιελ Μέντελσον για την κριτική και τους κριτικούς. Ένα αντισυμβατικό, οξυδερκές, ευθύβολο και διαυγές κείμενο αρχών. Παραθέτω ένα απόσπασμα:
«Ωστόσο, ο σοβαρός κριτικός δεν μπορεί ούτε να είναι ένας εκστασιασμένος μεμυημένος – κάποιος που η λατρεία του για την Τέχνη και τους καλλιτέχνες κινδυνεύει να υποβαθμιστεί σε χαυνωμένη επευφημία. Στο κάτω-κάτω, η αρνητική κριτική είναι και αυτή μια μορφή ενθουσιασμού· ενθουσιασμού και πάθους για ένα είδος που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο κριτικός θεωρεί ότι το υπό κρίση έργο δεν κατάφερε να υπηρετήσει. Η ευφυής αρνητική κριτική, μάλιστα, τιμά τους καλλιτέχνες με τον τρόπο της: οι σοβαροί καλλιτέχνες, σύμφωνα με την εμπειρία μου, θέλουν μόνο να τους γίνεται ευφυής κριτική, αντί να τους επιδαψιλεύουν κενούς επαίνους – αν μη τι άλλο, επειδή οι σοβαροί καλλιτέχνες μαθαίνουν από τις σοβαρές κριτικές. (Η καλύτερη συμβουλή που μου έδωσαν, αμέσως πριν από την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, ήταν από έναν μέντορα του εκδοτικού χώρου που μου είπε: “Το μόνο πράγμα που είναι χειρότερο από μια ηλίθια κακή κριτική είναι μια ηλίθια καλή κριτική”. Και είχε δίκιο.) Για τον λόγο αυτό, κάθε αίτημα εξάλειψης της αρνητικής αξιολόγησης ισοδυναμεί με καταστροφική καταπάτηση του ευρύτερου στόχου της κριτικής: εάν ένας κριτικός παίρνει σοβαρά την υποχρέωσή του να κρίνει –που, καθαρά στατιστικά, υπάρχει πιθανότητα η κρίση του να είναι είτε αρνητική είτε θετική– αυτή η αίσθηση ευθύνης απέναντι στις κρίσεις και τη σημασία τους πρέπει να ξεπερνά σε βαρύτητα κάθε άλλη σκέψη. Όσοι θέλουν να πηγαίνουν σε πολλά πάρτι χωρίς να προκαλούν αμήχανα λογοτεχνικά συναπαντήματα ας γίνουν σερβιτόροι, όχι κριτικοί.»
αγριμολογος 