εσαεί Πίτουρα
22/04/2016 § Σχολιάστε
Κλασικές αγριμολογίες
©Leopoldo Mazzoleni, 3 mani, 2013, Tirage numérique, 87 x 40 cm
Λέμε το ανέφικτο ξέροντας ότι είναι ανέφικτο. Φωνάζουμε και καταγγέλλουμε ξέροντας ότι όποιος φωνάζει και καταγγέλλει θεωρείται ότι έχει πάντα δίκιο. Ζητάς το απραγματοποίητο ξέροντας ότι ακουμπά στην καρδιά του πλήθους ενώ παραμένει απραγματοποίητο. Ζητάς τα πάντα ξέροντας πολύ καλά ότι δεν θα πραγματοποιηθεί τίποτα. Στις πλάτες των αφελών πατάς και Υπάρχεις. Καταφέρνεις να ξεχωρίζει η δική σου κακοφωνία ανάμεσα στις τόσες άλλες. Λέγοντας το τίποτα ανταμείβεσαι με βουλευτική έδρα, παροχές, δόξα και αστυνομική προστασία. Δεν χρειάζεται καν να κυβερνήσεις· λίγο πάνω από το 4% είναι ό,τι πρέπει, αρκεί να το «κρατήσεις» για μερικές θητείες. Και το παραμύθι ανακυκλώνεται κι εσαεί θριαμβεύει.
Και στο τέλος της ζωής και της θητείας σου, ανακηρύσσεσαι σύμβολο ασυμβίβαστου Λαϊκού Αγωνιστή.
*
*
pars pro toto
09/04/2016 § Σχολιάστε
Επαναλαμβανόμενα σοφά τσιτάτα. Χωρία, που δηλώνουν μόρφωση, τα οποία· εξακολουθούν να μην λένε απολύτως τίποτα.
*
1875: ο Εμμανουήλ Ροΐδης δια το δημοσιογραφικόν βερύκιον
28/03/2016 § Σχολιάστε
Αι Αθήναι έχουσι πεντάκις μυρίους κατοίκους και εφημερίδας υπέρ τας εκατόν, οι Παρίσιοι κατοίκους διακοσιάκις μυρίους και πολιτικά εφημερίδας είκοσι το πολύ. Αν εις εκατόν χιλιάδας Γάλλων αναλογή μία εφημερίς, εις χιλίους Αθηναίους αναλογούσι δύο.
Εκ τούτων τρεις ή τέσσαρες συντηρούνται παρά των συνδρομητών, πέντε ίσως αποζώσιν εκ των κομμάτων, αι δε λοιπαί, αι γεννώμεναι και θνήσκουσαι καθ’ εκάστην, ουδένα άλλον έχουσιν ωμολογημένον πόρον ζωής πλην της ύβρεως, της συκοφαντίας και του σκανδάλου.
Των τελευταίων αν ο αριθμός είναι μέγας, η ύπαρξις αφ’ ετέρου είναι βραχεία. Τας εφημερίδας ταύτας ηθέλομεν αδικήση λέγοντες ότι ζώσι μίαν ημέραν, ως τα ρόδα. Βέβαιον όμως είναι ότι αι πλείσται αυτών θάλλουσιν επί τινας μόνον εβδομάδας, όσον δηλαδή τα σκόρδα.
Αιτία του μεγάλου αριθμού και του συντόμου βίου των εφημερίδων είναι ότι οι συντάκται αυτών θεωρούσι το δημοσιογραφικόν επάγγελμα ως απλήν βαθμίδα προς υψηλότερον στάδιον. Και τω όντι πολλοί τούτων, υβρίζοντες και συκοφαντούντες, κατορθώνουν μετ’ ού πολύ να διορισθώσιν αστυνομικοί κλητήρες, σαρωταί υπουργείων, νεκροσκόποι, αγροφύλακες, δημοδιδάσκαλοι ή καρραγωγείς. Αλλοι πάλιν, ουδέν τούτων επιτυγχάνοντες ένεκα συναγωνισμού, τρέπονται εις άλλο επάγγελμα, την ψηφοθηρίαν, το λαθρεμπόριον ή την μαγειρικήν.
*
[Απόσπασμα από το κείμενο «Δημοσιογραφικόν Δελτίον», περιοδικό «Ασμοδαίος», φ. 35, 21.9.1875]
