αγριμολογος

Εξαιρετικά αφιερωμένο στο: «Καλή Σαρακοστή»

Μπόρχες: Σκέφτομαι πως ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να ξεκίνησε με τρόπο τετριμμένο, από την ψιλοκουβέντα των καφενείων, από τέτοια πράγματα. Τι λέτε κι εσείς:

Σάμπατο: Με συγχωρείτε, αλλά έχω μείνει στο απόφθεγμα που αναφέρατε προηγουμένως. Ας μην ξεχνάμε τις φρικαλεότητες που έλαβαν χώρα εν ονόματι του Ευαγγελίου. Και τις βαναυσότητες που διέπραξε ο Στάλιν στο όνομα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου.

Μπόρχες: Τι παράξενο! Τίποτε απ’αυτά δε συνέβη, λόγου χάρη, με το βουδισμό.

Σάμπατο: (Σκεφτικός) Πείτε μου, Μπόρχες, στ’ αλήθεια σάς ενδιαφέρει ο βουδισμός; Ως θρησκεία θέλω να πω. Ή μήπως σας απασχολεί μόνο ως λογοτεχνικό φαινόμενο;

Μπόρχες: Μου φαίνεται κάπως λιγότερο απίθανος από το χριστιανισμό. (Γελάνε) Ίσως και να πιστεύω στο κάρμα. Αλλά ότι υπάρχει παράδεισος ή κόλαση δεν το πιστεύω.

Σάμπατο: Σε κάθε περίπτωση, αν υπάρχουν, θα πρέπει να ‘ναι δύο οικήματα με εντελώς απροσδόκητους ενοίκους.

Για μια στιγμή, τα γέλια μπερδεύονται με τα λόγια. Οι δυο τους διασκεδάζουν.

Μπαρόνε: Και ποια η γνώμη σας για τον Θεό, Μπόρχες;

Μπόρχες: (Σε εμφανώς ειρωνικό τόνο) Πρόκειται για την κορυφαία επινόηση της φανταστικής λογοτεχνίας. Τα γεννήματα της φαντασίας του Γουέλς, του Κάφκα ή του Πόε ωχριούν μπροστά στο επινόημα της θεολογίας. Η ιδέα ενός τέλειου, παντοδύναμου όντος είναι κατεξοχήν φανταστική.

[…]

Σάμπατο: Πείτε μου όμως, Μπόρχες, αφού δεν πιστεύετε στον Θεό, γιατί γράφετε τόσες ιστορίες θεολογικού χαρακτήρα;

Μπόρχες: Θεωρώ τη θεολογία ως έκφανση της φανταστικής λογοτεχνίας. Πρόκειται για την εντελέστερη μορφή του είδους. […] Και, προπάντων, για ένα βιβλίο όπως το Summa Teologika(*). Πρόκειται για ένα φανταστικό έργο πολύ ανώτερο από εκείνα του Γουέλς. (Χαμογελάει)

__________
(*) Πρόκειται για το γνωστότερο έργο (1266-1273) του θεολόγου και αγίου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Θωμά Ακινάτη (1225-1274).

[Μπόρχες-Σάμπατο, Διάλογοι, μτφρ:Δήμητρα Παπαβασιλείου, πρόλογος: Ορλάντο Μπαρόνε, εκδόσεις Printa] 

Anceps/Διφορούμενον

γλυπτό ©Στράτος Φουντούλης, καμένο ξύλο, βαμβάκι, γλάστρα, χαρτί -1994

Γλώσσες παράξενες, λαλιές φριχτές,
λόγια του πόνου κι ουρλιαχτά θυμού,
φωνές στριγκές, φωνές πνιχτές και χέρια που χτυπιούνται,
τεράστιο πανδαιμόνιο, που όλο στριφογυρίζει
στη σκοτεινή την άχρονη ατμόσφαιρα,
κι έμοιαζε με άμμο που άνεμος γοργά στροβιλίζει.
Κι εγώ, με τον κεφάλι μου σκυμμένο, μ’ απορία,
του λέγω: «Δἀσκαλε, σαν τι είν’ αυτό που ακούω;
και ποιοί’ν’ αυτοί που μοιάζουνε στον πόνο βουτηγμένοι;»
Κι αυτός: «Μές στη μιζέρια ετούτη ζούνε
οι θλιβερές ψυχές εκείνων που έχουν ζήσει
δίχως ψεγάδια, μα και χωρίς επαίνους.
Μές στον κακό χορό ανακατεμένες
με όσους αγγέλους δεν ξεσηκώθηκαν ούτε όμως και πιστοί
στο θεό στάθηκαν, παρά τον εαυτό τους θυμήθηκαν.[…]»

Ετούτοι οι τιποτένιοι, που ζωντανοί ποτέ τους δεν υπήρξαν,
ολόγυμνοι ήσαν και πολυδαγκωμένοι
από μεγάλες μύγες κι από σφήκες. […]

*
[Dante Alighieri, Η Θεία Κωμωδία/Κόλαση (Canto III, 24 -39/63-66), μτφρ: Ανδρέας Ριζιώτης, Τυπωθήτω]

***

Εδώ, σε αυτόν τον παλαιό Καρέα στον Βύρωνα πετάγαμε παιδιά αετό, παρέα με γαϊδουράγκαθα, χρυσόμυγες, λαγάνα και μπόλικο -ήταν φτηνό- τουρσί. Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα Αναμνήσεις του Βύρωνα.

Καλή Καθαρά Δευτέρα.

*

[όλα τα- «Αλλοτινά»]