αγριμολογος

François Mauriac (1885 – 1970)
Νόμπελ Λογοτεχνίας 1952

LE CORPS FAIT ARBRE

Le parfum de ta robe attire les abeilles
Plus que les fruits mangés que ta sandale broie
Accueillons cet élan de végétale joie,
Ce silence de la campagne où Pan sommeille

Rêve que désormais, immobile, sans âge,
Les pieds enracinés et les mains étendues,
Tu laisses s’agiter aux orageuses nues
Une chevelure odorante de feuillage.

Les guêpes voleront sur toi sans que s’émeuve
L’écorce de ta chair où la cigale chante
Et ton sang éternel sera, comme les fleuves,
La circulation de la terre vivante.

✳︎

Το υπέροχο ποίημα «Το σώμα γίνεται δέντρο» αποτελεί παράδειγμα του πώς ο Φρανσουά Μωριάκ ενσωματώνει πνευματικά το ανθρώπινο σώμα στη φύση.

◉

Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς (1924-2006)

Βάλαν τις άσπρες γάτες τους να κοιμηθούν μές στα πανέρια. Οι ρυθμικές ανάσες τους φουσκώνουν τα ζαρωμένα χρωματιστά τραπεζομάντηλα που κρέμουνται στις άκρες των τραπεζιών βαριά από σκιές. Απομεινάρια πλούσιου δείπνου κείτονται στα πιάτα. Τα κεριά είναι σβηστά πάνω στους μπουφέδες σα χέρια υψωμένα ικετευτικά στην οροφή· ο ποντικός που θα τα φάει ξετρούπωσε απ’ τα υπόγεια κι ανεβαίνει λαφροπηδώντας τα σκαλιά.

✳︎

Το δάσος πάνω σε τέσσερεις ξύλινες ρόδες έφευγε μουγκρίζοντας σαν καταρράχτης ανάμεσα απ’ τα βουνά.

✳︎

Αυτό το παραγιωμισμένο μπαούλο, όσο και να πέφτω πάνω του βαρύς, δεν καταφέρνω να το κλείσω. Ένα κομμάτι κίτρινο ύφασμα περισσεύει ολόγυρα, μια μέλισσα πιασμένη απ’ το ποδάρι σβουρίζει, ένα λουλούδι μου γνέφει απ΄την κλειδαριά· ξεχνιέμαι και του μιλάω ώρες.

✳︎

Στην σκηνή σβήσαν τα φώτα. Η αίθουσα άδειασε. Ένα κερί πετάει από κάθισμα σε κάθισμα.

✳︎

[από τη συλλογή Η Κρύπτη, Κείμενα, Αθήνα 1979

◉

Μαρία Λαϊνά (1947 – έφυγε σαν χτες 27 Δεκ. 2023)

IV

Υπάρχουν άνθρωποι που μόνο περιμένουν
Δεν είναι ποιητές
Δεν έγιναν ποτέ επαναστάτες
Κανένα φως δεν παρασύρουν προς το μέρος τους
Και πού και πού ένα κομμάτι σύννεφο
Περνάει πάνω απ’ την καρδιά τους
Και την κρύβει

[Από τη συλογή, Αλλαγή Τοπίου, Κέδρος, 1974

*

Πράγματα ανύπαρκτα

Ο χειρότερος εφιάλτης είπε
φαντάσου, είπε, να μάθεις ξαφνικά
εκεί που κάθεσαι, να μάθεις
να σου πουν δηλαδή αυτοί οι καριόληδες
ότι οι πιο πολύτιμες στιγμές σου
τα μέρη και οι άνθρωποι
δεν έχουν φύγει
ούτε πεθάνει
αλλά, χειρότερα,
δεν έχουν υπάρξει ποτέ
κόλαση, είπε
αυτό είναι κόλαση·
αλλά και τώρα πάλι βλέπω πράματα ανύπαρκτα
εκεί που κάθομαι τα βλέπω, καταλαβαίνεις;
πέφτω στον πειρασμό να φαντάζομαι.
Τι βλέπεις; είπα, πες μου κάτι ανύπαρκτο
που βλέπεις
να είπε, έναν τάρανδο
να κατεβαίνει τον δρόμο
και περασμένο στο αυτί του  ένα σκουλαρίκι
α, είπα, εντάξει,
αυτό υπάρχει!

*
[Από τη συλλογή Ό,τι έγινε, Πατάκης, 2020

◉

©Emma Larson, υδατογραφία σε χαρτί

Οι ανέραστες, μόλις βγει το φεγγάρι πίσω απ’ τα βράχια, πηδούν απ’ τα κρεββάτια τους φορούν τα πέδιλά τους, λύνουν τα μαλλιά τους, ξεκουμπώνουν τους χιτώνες τους και υπνοβάτιδες μ’ ένα πλεχτό πανέρι στο μπράτσο κατεβαίνουν στους κήπους. Γλιστρούν σιωπηλές μες στα δέντρα ακολουθώντας τον ίδιο πάντα λευκό δρόμο πάνω σε ράχες και σε κεφάλια περιστεριών.

✳︎

Αυτό το παραγιομισμένο μπαούλο, όσο και να πέφτω πάνω του βαρύς, δεν καταφέρνω να το κλείσω. Ένα κομμάτι κίτρινο ύφασμα περισσεύει ολόγυρα, μια μέλισσα πιασμένη απ’ το ποδάρι σβουρίζει, ένα λουλούδι μου γνέφει απ’ την κλειδαριά· ξεχνιέμαι και του μιλώ ώρες.

✳︎

[από: Ε.Χ.Γονατάς, Η Κρύπτη, εκδ. Κείμενα, Αθήνα 1979

◉