αγριμολογος

Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

Όλοι μαζί

Όλοι μαζί κινούμε, συρφετός,
γυρεύοντας ομοιοκαταληξία.
Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία
έγινε της ζωής μας ο σκοπός.

Αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας,
δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας,
για να τιτλοφορούμεθα ποιητές.

Αφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά
και τη γραβάτα μας. Παίρνουμε πόζα.
Ανυπόφορη νομίζουμε πρόζα
των καλών ανθρώπων τη συντροφιά.

Μόνο για μας υπάρχουν του Θεού
τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις.
Στη Γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις,
ανεβήκαμε στ’ άστρα τ’ ουρανού.

Κι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς,
κι αν ξενυχτούμε κάτου απ’ τα γεφύρια,
επέσαμε θύματα εξιλαστήρια
του «περιβάλλοντος», της «εποχής».

Υστερόγραφο αγριμολόγου:
Η Ποίηση λέει ευθαρσώς σε ορισμένους, «βρε δεν πάτε να σας προλογίσει δήμαρχος ή περιφερειάρχης»

José Manuel Caballero Bonald (1926- )
σε μετάφραση Νίνας Αγγελίδου

Λευκό της Ισπανίας

Γράφω τη λέξη, λευτεριά,
την απλώνω
πάνω στο στείρο δέρμα της πατρίδος μου,
Πόσοι ρύποι, παγωμένοι
ανάμεσα στ’ ανυπεράσπιστα γράμματά της, ποτίζουν
με πίστη τα χέρια μου, παραδίδοντάς τα
στη λησμονιά
——————–Ποιος άραγε θυσιάστηκε,
για ποιον άραγε;
——————–Αργά έφτασα στις θύρες
που ανοίχτηκαν για μένα, αργά έφτασα
απ’ το μητρικό καταφύγιο
στον τόπο του εγκλήματος,
με την ειρήνη που την είχα μάθει
από μνήμης, μια λέξη αγνή,
άκαμπτη πάνω στο θλιβερό χαρτί.

Λευκό της Ισπανίας, σκιασμένο
απ’ το πορφυρό, σκληρή του μίσους
μάνα, ξέχασε
το μέγεθος του θανάτου, χρωμάτισε, στίλβωσε
τα αιμοχαρή σίδερα
με τα τυφλά χρώματα της αγάπης,
ώστε κανείς να μη θυμηθεί
τις βαθιές ρωγμές του σώματός σου,
ώστε να γράψεις τ’ όνομά σου πάνω στο δικό μου,
ώστε να ζωντανέψεις με τη δική μου την ελπίδα
το νιογέννητο δέρμα της λευτεριάς σου.

[Α’ δημοσίευση περιοδικό «η λέξη» Ιούνιος 2004, τ.180]

Μάτση Χατζηλαζάρου (1914-1987)

Φαύλος

Φτωχή γη όλο χαλίκι
εσύ μου έμαθες τον ήλιο
και τις σκιές της σελήνης
και τους ρεμβασμούς της ηδονής
σε βλέπω ακόμα
τριχωτέ φαύνε με τα σκιστά μάτια
χοροπηδάς κατεβαίνοντας το βουνό
κλωτσάς τους θάμνους του Αυγούστου
νιώθω τη τραγίλα σου
ανάκατη με τις οσμές του θυμαριού
ά . τι αλλόκοτες αισθτήριες
χαρές της μοίρας

[Μάτση Χατζηλαζάρου, «7 x 3«. Κείμενα, 1984]

S. Fountoulis, Une Lettre Jamais Reçue No 29.(autoportrait) acrylique sur toile

Νά πως θα μιλούσε σήμερα ο Σωκράτης: Πές μας Δάσκαλε, τι ξέρεις; Τον ρωτούν. Κι αυτός απαντά: Αρχίδια ξέρω.
[του Χρήστου Ν.  Βαλαβανίδη]