αγριμολογος

©Richard Serra, etching 2002

Ένας ώριμος παλιός επαναστάτης – σε πόσους
ήλιους εστραβώθηκε τόσο πολύ το μάτι του.

Δε θα σου πω τίποτ’ άλλο. Αυτό το χέρι που βγαίνει απ’ τα λασπόνερα της γης και σαλεύει πρωί-πρωί, σα να γυρεύει την εφημερίδα του, το ξέρω, είναι δικό σου. Ωστόσο, το βρίσκω πολύ αστείο να επιμένεις πως υπάρχεις ακόμα. Εσύ και τ’ αρχίδι σου.

[Τάκης Σινόπουλος, Ο χάρτης, εκδόσεις Κέδρος 1990]

Charles Baudelaire (1821-1867)

La mort des artistes

Combien faut-il de fois secouer mes grelots
Et baiser ton front bas, morne caricature ?
Pour piquer dans le but, de mystique nature,
Combien, ô mon carquois, perdre de javelots ?

Nous userons notre âme en de subtils complots,
Et nous démolirons mainte lourde armature,
Avant de contempler la grande Créature !
Dont l’infernal désir nous remplit de sanglots !

Il en est qui jamais n’ont connu leur Idole,[*]
Et ces sculpteurs damnés et marqués d’un affront,
Qui vont se martelant la poitrine et le front,

N’ont qu’un espoir, étrange et sombre Capitole !
C’est que la Mort, planant comme un soleil nouveau,
Fera s’épanouir les fleurs de leur cerveau !

*

[*]Υπάρχουν κι αυτοί που δεν γνώρισαν ποτέ το Είδωλό τους –έχω μεταφράσει όλο το ποίημα, καταθέτω εδώ μόνο αυτή την αράδα.

Θανάσης Κ. Κωσταβάρας (1927 – 2007)

Η αναχώρηση

Ένας ένας φεύγουμε
Σαν να ξυπνάμε από ασυνήθιστο όνειρο.
Σαν ξαφνικά, να έχουμε βγάλει φτερά.

Μπαίνουμε σε άλλους ουρανούς.
Περνάμε άλλες θάλασσες.

Πάμε να συναντήσουμε τους χτεσινούς μας φίλους.

Μέσα από μαγικά τοπία
Προχωρούμε συντροφιά με τ’ αγρίμια του δάσους.
Τρυγάμε τους καρπούς από άγνωστα παραδείσια δέντρα.
Ανοίγουμε την αγκαλιά μας στα φιλιά των ανέμων.
Μιλάμε με τα πουλιά.

Ζούμε μιαν άλλη αίσθηση του χρόνου.
Σε πανηγύρια ξέφρενα
μεθάμε με δυνατά ποτά από εξωτικά αποστάγματα.
Καπνίζουμε τσιγάρα σέρτικα με ονειρικά χαρμάνια.
Κι απ’ την άλλη
ακούμε τη Μητέρα να μας φωνάζει με το πρώτο μας όνομα.
Γέρνουμε πάνω σε φύλλα στρωμένα από χλοερά παραμύθια.
Γινόμαστε πάλι παιδιά.

Κι απαλλαγμένοι από το βάρος μιας χτεσινής ματαιότητας
για πρώτη φορά αισθανόμαστε ελεύθεροι.
Ελεύθεροι από κάθε είδους ιδιοτέλεια.
Από τον προαιώνιο φόβο
για πάντα, αυτό προπάντων: Ελεύθεροι.

Πρώτη δημοσίευση περιοδικό «λέξη» τ. 183, Γενάρης-Μάρτης 2005
via Στάχτες

by George Orwell

Summer-like for an instant the autumn sun bursts out,
And the light through the turning elms is green and clear,
It slants down the path and the ragged marigolds glow
Fiery again, last flames of the dying year.

A blue-tit darts with a flash of wings, to feed
Where the coconut hangs on the pear tree over the wall;
He digs at the meat like a tiny pickaxe tapping
With his needle-sharp beak as he clings to the swinging ball.

Then he runs up the trunk, sure footed and sleek like a mouse,
And perches to sun himself; all his body and brain
Exalt in the sudden sunlight, gladly believing
That the cold is over and summer is here again.

But I see the umber clouds that drive for the sun
And a sorrow no argument ever can take away
Goes through my heart as I think of the nearing winter,
And the transient light that gleams like the ghost of May.

And the bird, unaware, blessing the summer eternal,
Joyfully labouring, proud of his strength, gay-plumed,
Unaware of the hawk and the snow and the frost-bound nights,
And his death foredoomed.

read @ Staxtes.com