όσο ν’ ανοιγοκλείσει μια πόρτα
03/07/2016 § Σχολιάστε
Samuel Barclay Beckett (1906–1989)
Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει
ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο
η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου
πάνω σ’ εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με
καταδιώκει
και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε
αγαπημένη στιγμή σε βλέπω
μέσα σ’ αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεται
όπου δε θα ‘χω παρά να πατήσω σ’ αυτά τα μακριά
κινούμενα κατώφλια
και θα ζήσω
όσο ν’ ανοιγοκλείσει μια πόρτα
*
[Samuel Beckett, Ποιήματα συνοδεύομενα από σαχλοκουβέντες, μτφρ. Γιώργος Βίλλιος, εκδόσεις Ερατώ via politeianet.gr]
photo credits: latimes.com
*
*
plaisir: Luis
20/06/2016 § Σχολιάστε
Luis Buñuel Portolés (1900-1983)
«H Closerie des Lilas δεν ήταν τότε παρά ένα καφέ, όπου σύχναζα σχεδόν κάθε μέρα. Δίπλα ήταν το Bal Bullier, όπου πηγαίναμε συχνά, πάντοτε μεταμφιεσμένοι. Ένα βράδυ είχα ντυθεί καλόγρια. Ήταν μια υπέροχη μεταμφίεση, πολύ προσεγμένη· είχα μάλιστα βάλει λίγο κραγιόν και ψεύτικες βλεφαρίδες. Περπατούσαμε στο μπουλβάρ Μονπαρνάς με μερικούς φίλους, ανάμεσα στους οποίους κι ο Χουάν Βιθένς ντυμένος καλόγερος, όταν ξαφνικά βλέπουμε δυο αστυνομικούς να έρχονται προς το μέρος μας. Άρχισα να τρέμω κάτω από το ράσο μου, γιατί στην Ισπανία τέτοιου είδους αστεία πληρώνονται με πέντε χρόνια φυλακή. Αλλά οι δυο αστυνομικοί σταματούν χαμογελαστοί, κι ο ένας τους με ρωτάει όλε ευγένεια:
– Καλησπέρα αδελφή. Τι μπορώ να κάνω για σας;
Στο Bal Bullier ερχόταν μερικές φορές μαζί μας κι ο υποπρόξενος της Ισπανίας. Ορμπέα. Ένα βράδυ που ζητούσε κάτι να μεταμφιεστεί έβγαλα το ράσο που φορούσα και του το έδωσα. Από κάτω, προνοητικώς, φορούσα μια πλήρη στολή ποδοσφαιριστή.»
[Luis Buñuel, Η τελευταία πνοή, Οδυσσέας 1984]
*
«Μόνο το κόμμα, το χριστουλάκο τους»
19/06/2016 § Σχολιάστε
Κατερίνα Γώγου (1940-1993)
φωτο ©Γιώργος Κορδελλάς
Θέλω να κουβεντιάσω σ’ ένα καφενείο
που να ‘χει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κ’ η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
κι ας μην πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ
προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα
τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.
Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα
τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια
που ‘ναι βρώμικα
και γω
να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά
Μόνο το κόμμα, το χριστουλάκο τους
γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια
και συ να ‘σαι φίλος. Φίλος-φίλος
έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης
και το κονιάκ να ‘ναι σκατά
και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε
έχει δωμάτιο για παράνομους
πάνω απ’ το καφενείο
θα σου τα ρίξω σε μια δόση
το συνηθίζω άμα μεθάω – έτσι για να σε λιανίσω-
να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις
εσύ όμως λέει δεν θα ‘σαι απ’ αυτούς
θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
…βεργούλες και με δείρανε…
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ’ αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν
έρθουνε να σου πουν
εδώ δεν είναι
τόπος
και χρόνος
για τέτοια πράγματα
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.
*
[Κατερίνα Γώγου, Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε, Ποιήματα 1978-2002, Καστανιώτης 2013]
Διαβάστε αύριο Κατερίνα Γώγου στις Στάχτες, από τον Κωνσταντίνο Μάντη
