αγριμολογος

Γιώργος Γεραλής (1917-1996)

Αίθουσα Αναμονής

Στο θαμπό φως, μια συλλογή κρατάει τους πεθαμένους.
Kάποτε ανοίγει η θύρα και περνά ένας άλλος,
μ’ ένα μισόγελο, κάτι σαν σκιά χαιρετισμού,
χωρίς κανείς να του αποκρίνεται. Tον κοιτούν μόνο
με λοξό βλέμμα, και βυθίζονται ξανά στο θάνατο.
Άγνωστοι, κι έναν άγνωστο χώρο ανιχνεύουν,
καθένας μόνος, με μιαν ηρεμία, μια αποδοχή,
είτε με μια αξιοπρέπεια φοβισμένη. Έπειτα πάλι,
γυρνώντας, σα να μελετούνε ο ένας του άλλου
τη μυστική φθορά, την κρυφή πείρα,
μια σύσπαση που απόμεινε από το ταξίδι,
τον πανικό ενός ίσκιου στα γερμένα μάτια,
που αναζητούνε διέξοδο σε ακατανόητα
περιοδικά, μιας μακρινής χρονολογίας.

Mέσα, ο σοφός καθηγητής ακούει τα βήματα,
προβλέπει τα ενδεχόμενα με ακρίβεια,
εγκάρδιος σε όσους ζύγωσαν κιόλα την πύλη,
φορέσανε τη μαύρη σκέπη, είν’ έτοιμοι.
Tους αποχαιρετά μ’ ένα μειδίαμα,
«Φίλε μου, θα ξαναϊδωθούμε», βέβαιος ότι
εκείνοι αναχωρούν πια για την άβυσσο.
Άλλοτε σιωπηλός, στυγνός, όταν, σκυμμένος,
κουράζεται ερευνώντας μακρινούς θανάτους,
θύελλες βιαστικές, παιγνιώδη σκότη.

Όρθια στην πόρτα, η αδελφή, λευκή σαν το άπειρο,
αμίλητη σαν την ενέδρα, κατανεύει μόνο
στα ερωτηματικά, με μια ανεπαίσθητη
κίνηση, μιαν απόκρυφη ειρωνεία.
Δείχνει το δρόμο, ή σταματά ένα πρόωρο ξύπνημα.
«Ω, κοιμηθείτε ακόμα, κοιμηθείτε».

*

[Γιώργος Γεραλής, από το Aνθολογημένος και αυτοανθολογημένος, Eρμής 1997 – σύνδεσμος]

Stratos Fountoulis, “opus dei (?) 54”, mixed media on canvas, 100 x 100 cm. 2005

Ευρυδίκα

Ήταν μια όμορφη όχθη
και το άγριο μέταλλο λαμποκοπούσε
στα σκοτεινά σου δάχτυλα
σαν απειλή φωτός εκτοξευμένη
σε διάστημα πόθου αξημέρωτου
ανθισμένου τη νύχτα σε λειμώνες παιδιών
και σπήλαια
όπου οι λυσίκομοι σταλαγμίτες
υγραίνουν την άνοδο των αγαλμάτων
στη σκοτεινή μου λύπη
– κι εσύ
α εσύ που κολυμπάς σε ανέκφραστα ποτάμια
περιστρεφόμενα
γύρω απ’τους υδροχόους ήλιους
κι αλλάζεις μ’ένα νυχτερινό φιλί
το χρυσοποίκιλτο υγρό σου δέρμα
στις εναέριες όχθες των λειμώνων

εκεί
ξεσκίζοντας το υφάδι
της υγρότητάς σου
αθώα Ευρυδίκα
μεγαλώνεις.

*
[©Εριφύλη Κανίνια, «Νεκρόπολη ή Αστροδύτες«. Ρόδος 1996]

Και θες να πεις ότι σε κάποιους ηλίθιους πειναλέους
Και φανατικούς όπως εσύ, ο Θεός φανέρωσε ένα μυστικό
Που το αρνήθηκε σε μένα;
Καλά, εντάξει! Πίστευέ το κι αυτό!
[από τα Ρουμπαγιάτ του Ομάρ Καγιάμ]

«Μην πιστεύετε όσα λέγουν περί του αγίου φωτός. Το Άγιον φως είναι πλάσμα ασεβές και αναίσχυντον… πλάσμα Λατίνων μοναχών και φραγκοπατερικών γέννημα… Μηχανουργήματα λαοπλάνων ιερέων το εξ ουρανού ψευδοκαταίβατα φώτα… όνειδος και αίσχος, στρατηγούμενον από θρασυτάτους θαυματοπλάστας… Μοναχοί, θρασύτατοι γόητες, επενόησαν το θαύμα τού αγίου φωτός, δια να ενισχύσουν τον ηλίθιον ζήλον των προσκυνητών». Αποκαλούσε μάλιστα τούς προσκυνητές «στρατεύματα μεθυσμένων προσκυνητών, που δεν αισχύνονται να ονομάζωνται χατζήδες… και αξιοθρήνητοι οι κατ’ έτος τρέχοντες μωροί και πλανημένοι προσκυνηταί τού θαύματος» [Αδαμάντιος Κοραής , «ΑΤΑΚΤΑ: Περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός»][1]

Και εν πρώτοις συγχωρήσατε να ερωτήσω υμάς, τι εννοείτε δια της λέξεως «Θρησκεία»; Ο βασιλεύς της Γαλλίας Λουδοβίκος ο ιδ’ συνήθιζε να λέγη: «Η Γαλλία είμαι Εγώ». Ούτω φαίνονται εννοήσαντες τον χριστιανισμόν και πολλοί κατά καιρούς αρχιερείς, εί και δεν ετόλμησαν να είπωσιν αναφανδόν «Η θρησκεία είμεθα ημείς». [Εμμανουήλ Ροΐδης «Ολίγαι Λέξεις…», 1866]

________
[1]: Ο Τσίπρας στέλνει το πρωθυπουργικό αεροσκάφος να φέρει το Άγιο Φως
Με το αεροσκάφος Embraer-209 της Πολεμικής Αεροπορίας θα γίνει η μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα, λίγες ώρες πριν από την Ανάσταση.(iefimerida.gr)

e. e. cummings (1894–1962)

πέθαν’η άννυ τις προάλλες

έτσι να πηδούσαν κι άλλες –
μές στις κούκλες την πρωτάρχισ’
(«άχνα στη μαμά») ο μπαμπάς της·
ο νούς της σάλεψε λικάκι
μα ήταν μούρλια στο κρεβάτι
– άγιοι σάτυροι, χαθείτε

κόρες, νιοι: προσευχηθείτε.

[Μετάφραση ©Βάιος Λιάπης, Κατάλογος 23 – Φεβρουάριος 2007, εκδόσεις Στιγμή]