αγριμολογος

Συχνά, αναλογίζεται, με θλίψη και συμπόνια, όσα θηρία κλείνουν μέσα τους, από τη γέννησή τους ή ακόμα και πιο πριν, εκείνο το κλουβί που θα τα κλείσει κάποτε.

 [Του Αργύρη Χιόνη, στις Στάχτες σήμερα

η φωτογραφία είναι του ©agrimologos.com «Museum 2008»

*

L’herbe: sur l’herbe je n’ai rien à dire

L’herbe: sur l’herbe je n’ai rien à dire
mais encore quels sont ces bruits
ces bruits du jour et de la nuit
Le vent: sur le vent je n’ai rien à dire

Le chêne: sur le chêne je n’ai rien à dire
mais qui donc chantonne à minuit
qui donc grignote un pied du lit
Le rat: sur le rat je n’ai rien à dire

Le sable: sur le sable je n’ai rien à dire
mais qu’est-ce qui grince? c’est l’huis
qui donc halète? sinon lui
Le roc: sur le roc je n’ai rien à dire

L’étoile: sur l’étoile je n’ai rien à dire
c’est un son aigre comme un fruit
c’est un murmure qu’on poursuit
La lune: sur la lune je n’ai rien à dire

Le chien: sur le chien je n’ai rien à dire
c’est un soupir et c’est un cri
c’est un spasme un charivari
La ville: sur la ville je n’ai rien à dire

Le coeur: sur le coeur je n’ai rien à dire
du silence à jamais détruit
le sourd balaye les débris
Le soleil: ô monstre, ô Gorgone, ô Méduse
ô soleil.

ο ποιητής σε φωτογραφικές πόζες στη νεότητά του

.

κλικ στο χάρτη της google maps για λεπτομέρειες.

Τι Ζωή!

.

Χιόνι

Πλησιάζω στο σπίτι. Δύο ίδιες γυναίκες με κοιτούν από το μοναδικό παράθυρο. Ανεβαίνω τις σκάλες της αυλής. Τα πόδια μου χώνονται στο χιόνι μέχρι το γόνατο. Το σπίτι δεν έχει πόρτα αλλά ένα μουσαμά που κρέμεται. Μυρίζει καμφορά και γιασεμί. Οι δύο γυναίκες είναι όμορφες και φοράνε μακριά γαλάζια πουλόβερ. Η μία κρατάει ένα ανθοδοχείο. Η άλλη φοράει περούκα με χρυσόσκονη. «Έχουμε ένα δωμάτιο για σας. Στο βάθος του κήπου». Με οδηγούν στο πορτοκαλί χολ, πρώτα αυτή με την περούκα και μετά αυτή με το ανθοδοχείο που τώρα είναι πολύ κοντή, σχεδόν νάνος. «Εδώ ο κήπος. Νά η λίμνη. Νά και το σωσίβιο». Μου φορούν το σωσίβιο και με βάζουν στην ξύλινη σχεδία. «Το δωμάτιο είναι στην άκρη της λίμνης. Σε τρία λεπτά θα έχετε φτάσει».

***

[Από το υπέροχη μικρή συλλογή της ©Εύας Στεφανή, «Τα μαλλιά του Φιν» -εκδόσεις Πόλις]