«βλέπει τον εαυτό του κιόλας σαν επίσημο νεκροθάφτη»
23/02/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «βλέπει τον εαυτό του κιόλας σαν επίσημο νεκροθάφτη»
Είναι ένας κριτικός που λέει στο μεταξύ πως είναι πολύ κουρασμένος, πολύ νευρικός, πολύ ανήσυχος. Δεν τρώει και δεν κοιμάται. Πηγαίνει κι έρχεται στην κάμαρα, στιγμή δεν κάθεται σε μια καρέκλα. Δεν έχει κέφι να διαβάσει μυθιστόρημα, φιλοσοφία. Δεν έχει κέφι να διαβάσει ποιήματα. Δεν του αρέσει τίποτα. Μήτε μας λέει γιατί είναι νευρικός, γιατί είναι ανήσυχος, γιατί είναι κουρασμένος.
Υπάρχει κι ένας βήτα κριτικός που συνεχώς κοιμάται. Ξυπνάει μονάχα για να ξανακοιμηθεί, η μόνη λέξη του είναι «τρίχες».
Υπάρχει κι ένας γάμμα κριτικός που πίνει το κρασάκι του, φλυαρεί ασταμάτητα και λέει «εσάς το πιθανότερο είναι να σας θάψουνε όλους μαζί», βλέπει τον εαυτό του κιόλας σαν επίσημο νεκροθάφτη.
Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι κριτικοί. Εδώ σας μίλησα μόνο για τους σπουδαίους.
Ο Ανρύ Μισώ είπε κάποτε:
——————Ελλείψει ήλιου
——————θα ωριμάσουμε στους πάγους.
*
[Τάκης Σινόπουλος, Από το «Νυχτολόγιο, Β’ – «20-1-1976»]
.
Θέλω νὰ βγεῖτε γυμνοὶ στὰ ποτάμια
19/01/2013 § Σχολιάστε
Νίκος Γκάτσος, Ἀμοργός
Οἱ ναυαγοὶ κοιμήθηκαν ἥμεροι σὰν ἀγρίμια νεκρὰ μέσα στῶν σφουγγαριῶν τὰ σεντόνια
Ἀλλὰ τὰ μάτια τῶν φυκιῶν εἶναι στραμένα στὴ θάλασσα
Μήπως τοὺς ξαναφέρει ὁ νοτιᾶς μὲ τὰ φρεσκοβαμένα λατίνια
Κι ἕνας χαμένος ἐλέφαντας ἀξίζει πάντοτε πιὸ πολὺ ἀπὸ δυὸ στήθια κοριτσιοῦ ποὺ σαλεύουν
Μόνο ν᾿ ἀνάψουνε στὰ βουνὰ οἱ στέγες τῶν ἐρημοκκλησιῶν μὲ τὸ μεράκι τοῦ ἀποσπερίτη
Νὰ κυματίσουνε τὰ πουλιὰ στῆς λεμονιᾶς τὰ κατάρτια
Μὲ τῆς καινούργιας περπατησιᾶς τὸ σταθερὸ ἄσπρο φύσημα
Καὶ τότε θά ῾ρθουν ἀέρηδες σώματα κύκνων ποὺ μείνανε ἄσπιλοι τρυφεροὶ καὶ ἀκίνητοι
Μὲς στοὺς ὁδοστρωτῆρες τῶν μαγαζιῶν μέσα στῶν λαχανόκηπων τοὺς κυκλῶνες
Ὅταν τὰ μάτια τῶν γυναικῶν γίναν κάρβουνα κι ἔσπασαν οἱ καρδιὲς τῶν καστανάδων
Ὅταν ὁ θερισμὸς ἐσταμάτησε κι ἄρχισαν οἱ ἐλπίδες τῶν γρύλωνΓι᾿ αὐτὸ λοιπὸν κι ἐσεῖς παλληκάρια μου μὲ τὸ κρασὶ τὰ φιλιὰ καὶ τὰ φύλλα στὸ στόμα σας
Θέλω νὰ βγεῖτε γυμνοὶ στὰ ποτάμια
Νὰ τραγουδῆστε τὴ Μπαρμπαριὰ ὅπως ὁ ξυλουργὸς κυνηγάει τοὺς σκίνους
Ὅπως περνάει ἡ ὄχεντρα μὲς ἀπ᾿ τὰ περιβόλια τῶν κριθαριῶν
Μὲ τὰ περήφανα μάτια της ὀργισμένα
Κι ὅπως οἱ ἀστραπὲς ἁλωνίζουν τὰ νιάτα.
«πίσω από την προσωπίδα πρόσωπο κανένα…»
16/01/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «πίσω από την προσωπίδα πρόσωπο κανένα…»
Σήμερα, 16.1.13 πρωί, λίγο πριν χαράξει. Χιόνι -στον πίσω κήπο. Βρυξέλλες
Απόμεινε μια πάγχρυση μονάχα προσωπίδα
και πίσω από την προσωπίδα πρόσωπο κανένα
[…]
Απάντηση πια δεν περιμένεις. Κι άλλωστε
δεν έχεις να ρωτήσεις τίποτε. Αδίκως
τόσα και τόσα χρόνια παιδευόσουν να κολλήσεις
σ’ αυτή τη χαρτονένια προσωπίδα
ένα επιδοκιμαστικό χαμόγελο. Κλείσε τα μάτια.
***
– Γιάννης Ρίτσος, από το Αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα
.
άγγελοι αγάπης
01/01/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άγγελοι αγάπης
Ο φύλακας άγγελος κρατά κλειδωμένη την πόρτα της κόλασης όπου εκεί φυλάσσονται, «αιώνια βασανιζόμενοι», οι αμαρτωλοί… Μία μεταγενέστερη «χριστιανική» άποψη περί κολάσεως, που λίγο διαφέρει από την παλιότερη Μεσοποτάμια… (λόγια του αδελφικού φίλου Παναγιώτη Μαυρόπουλου -τυγχάνει και γιος παπά!)
