αγριμολογος

η πόρτα ανοίγει, πίσω της κρεμασμένο παντελόνι χωρίς πτυχές· τιράντες απροσδιορίστου χρώματος· φθαρμένες · δύο στριμμένες γραβάτες· καπέλο στο κρεβάτι· πρόσωπο κουρασμένο μάτια θλιμμένα.

«τι περίεργα πράματα»
μου λέτε.

«συμφωνώ μαζί σας».

[τα φύλλα]

Κανείς δεν θα μας ξαναπλάσει με χώμα και πηλό,
κανείς δεν θα ευλογήσει τη σκόνη μας.
Κανείς

Δοξασθήτω το όνομά σου, ώ Κανένα.
Για χάρη σου θέλουμε
ν’ ανθίσουμε.
Ενάντια
σε σένα.

Ένα τίποτα
ήμασταν, είμαστε, θα
παραμείνουμε, θαλεροί:
το ρόδο του Τίποτα,
το ρόδο του Κανένα.

Με
το στυλό ολοφώτεινο,
το στημόνα παντέρημο,
τη στεφάνη κόκκινη
της πορφυρής λέξης που τραγουδούσαμε
πάνω, ώ πάνω
απ’ το αγκάθι.

*
Από: Πάουλ Τσέλαν, «Αυτός ο κόσμος ο δυσανάγνωστος…» -Μετάφραση της φίλης Ιωάννας Αβραμίδου.

.

Πεταχτείτε έως τις Στάχτες, διαβάστε:

Χ.Ε. Μαραβέλια, Ευπώλητα…

.

Ήσουνα συ που ήθελες να τον γνωρίσεις.
Κι όχι αυτός που έπεσε μετά από τόσα χρόνια.
Γιατί αυτό το είχε ζήσει.
Ο Λάκητος δεν έπαθε τίποτα.

Το αίμα τί πολύ που έτρεξε
σε μάχη που ο ίδιος έλαβε μέρος και δεν έλαβε
Ο Σάμιτος γελούσε καθώς τον έβλεπε
να παίρνει πάλι την πρώτη θέση
στα θέατρα και στα κοινόβια ο ίδιος.

Το έστησε το σπίτι το καλό ο Πάνορμος
και πολεμάει μόνος – ακόμα
με ωραία βέλη και χρωματιστούς χιτώνες
και κανείς δεν γνώριζε για που τραβάει.

###

.

Μιχάλης Κατσαρός, από τη συλλογη «Σύγγραμμα», εκδόσεις Κέδρος

.