αγριμολογος

Ανία

Κι αυτή η νύχτα θα περάσει

Τούτη η μοναξιά που τριγυρίζει
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
πάνω στην υγρή άσφαλτο

Κοιτάζω τα κεφάλια των αμαξάδων
να λυγίζουν μισοκοιμισμένα

*

Καταδίκη

Κυκλωμένος από πράγματα που πεθαίνουν

(Ακόμα κι ο έναστρος ουρανός θα τελειώσει)

Γιατί λαχταρώ Θεέ μου;

*

[Giuseppe Ungaretti, μετάφραση ©Άννα Κατσιγιάννη –περισσότερα στις 28 Σεπτεμβρίου στις Στάχτες]

*

Σε μια παραλία το 1960 ή στο ρυθμό της μπάντας

Σε μια παραλία το 1960
καθόταν μια οικογένεια.

Η μητέρα, ο πατέρας και το παιδί.

Ήταν Ιούλιος, Κυριακή πρωί
και έτσι που το φως του ήλιου
ήταν τόσο διάφανο,
το παιδάκι σηκώθηκε
και προχώρησε προς τη θάλασσα
ώσπου χάθηκε.

Γι’ αυτό είναι από τότε
που στο βάθος του ορίζοντα
επιπλέει ένα άσπρο καπελάκι
με μαύρη κορδέλα
και ταξιδεύει, ταξιδεύει, σαν βαρκούλα.

~ * ~

[Γιώργος Μαρκόπουλος, από τη συλλογή «Η ιστορία του ξένου και της λυπημένης», Υάκινθος, 1987]

Αυτές τις ρωγμές που ψηλαφείς στις λέξεις μου τις έκανε ο φόβος. Ακόμα και τότε που περνούσα στην πιο βαθιά παρανομία, κάποιος έξυπνος θα βρισκόταν να παρερμηνεύσει τις αλληγορίες μου. Μερικοί μάλιστα έφτασαν στο σημείο να ακτινογραφούν τα οράματά μου. Γι’ αυτό συνήθισα να ονειρεύομαι κατ’ αραιά διαστήματα και να κυκλοφορώ μόνο τη νύχτα. Συμβαίνει κιόλας, αν υποψιαστώ κάτι, να αναβάλω ένα όνειρο επ’ αόριστον. «Δώσε τόπο στην οργή» λέω μέσα μου, «Δε βρίσκεις άκρη με δαύτους». Έτσι λοιπόν γλίστραγα πάντα. Παρ’ όλα αυτά ο φόβος επιμένει.

[Σπύρος Τσακνιάς, Προφυλάξεις]

.

photo©agrimologos, Bruxelles 2009

.

Lewis Allan «Lou» Reed (March 2, 1942 – October 27, 2013)