αγριμολογος

Ὁ σωτήρας

Μετρῶ στὰ δάχτυλα τῶν κομμένων χεριῶν μου
τὶς ὦρες ποὺ πλανιέμαι στὰ δώματα αὐτὰ τ᾿ ἀνέμου
δὲν ἔχω ἄλλα χέρια ἀγάπη μου κι οἱ πόρτες
δὲ θέλουνε νὰ κλείσουν κι οἱ σκύλοι εἶναι ἀνένδοτοι

Μὲ τὰ γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στὰ βρώμια αὐτὰ νερὰ
μὲ τὴ γυμνὴ καρδιά μου ἀναζητῶ (ὄχι γιὰ μένα)
ἕνα γαλανὸ παράθυρο
πῶς χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικὰ
δίχως μιὰ χαραμάδα φῶς
δίχως μιὰ ἀναπνοὴ ὀξυγόνου
γιὰ τὸν ἄρρωστο ἀναγνώστη

Ἀφοῦ κάθε δωμάτιο εἶναι καὶ μιὰ ἀνοιχτὴ πληγὴ
πῶς νὰ κατέβω πάλι σκάλες ποὺ θρυμματίζονται
ἀνάμεσα ἀπ᾿ τὸ βοῦρκο πάλι καὶ τ᾿ ἄγρια σκυλιὰ
νὰ φέρω φάρμακα καὶ ρόδινες γάζες
κι ἂν βρῶ τὸ φαρμακεῖο κλειστὸ
κι ἂν βρῶ πεθαμένο τὸ φαρμακοποιὸ
κι ἂν βρῶ τῇ γυμνὴ καρδιά μου στὴ βιτρίνα τοῦ φαρμακείου

Ὄχι ὄχι τέλειωσε δὲν ὑπάρχει σωτηρία

Θὰ μείνουν τὰ δωμάτια ὅπως εἶναι
μὲ τὸν ἄνεμο καὶ τὰ καλάμια του
μὲ τὰ συντρίμια τῶν γυάλινων προσώπων ποὺ βογγᾶνε
μὲ τὴν ἄχρωμη αἱμορραγία τους
μὲ χέρια πορσελάνης ποὺ ἁπλώνονται σὲ μένα
μὲ τὴν ἀσυχώρετη λησμονιὰ

Ξέχασαν τὰ δικά μου σάρκινα χέρια ποὺ κόπηκαν
τὴν ὥρα ποὺ μετροῦσα τὴν ἀγωνία τους

***

Ὁ οὐρανός

Πουλιὰ μαῦρες σαΐτες τῆς δύσκολης πίκρας
δὲν εἶν᾿ εὔκολο πράμα ν᾿ ἀγαπήσετε τὸν οὐρανὸ
πολὺ μάθατε νὰ λέτε πὼς εἶναι γαλάζιος
ξέρετε τὶς σπηλιές του τὸ δάσος τοὺς βράχους του;
ἔτσι καθὼς περνᾶτε φτερωτὲς σφυρίχτρες
ξεσκίζετε τὴ σάρκα σας πάνω στὰ τζάμια του
κολλοῦν τὰ πούπουλά σας στὴν καρδιά του

Καὶ σὰν ἔρχεται ἡ νύχτα μὲ φόβο ἀπ᾿ τὰ δέντρα
κοιτᾶτε τ᾿ ἄσπρο μαντίλι τὸ φεγγάρι του
τὴ γυμνὴ παρθένα ποὺ οὐρλιάζει στὴν ἀγκαλιά του
τὸ στόμα τῆς γριᾶς μὲ τὰ σάπια τὰ δόντια του
τ᾿ ἄστρα μὲ τὰ σπαθιὰ καὶ μὲ τοὺς χρυσοὺς σπάγγους
τὴν ἀστραπὴ τὸν κεραυνὸ τὴ βροχή του
τὴ μακριὰ ἡδονὴ τοῦ γαλαξία του

…

photo©John Coplans, 1985

Pablo Picasso - bordelo

Έτσι που γυρίσαμε
γυαλίζουνε οι ράγιες στο σκοτάδι
απ’ την πολλή σιωπή
έτσι που γυρίσαμε
βρήκαμε τους εισπράκτορες σφαγμένους
και το πεντακοσάρικο για το εισιτήριο
θα μας περισσεύει
και τα τέσσερα χρόνια
γι’ αυτό που λέγαμε ζωή μας
θα μας λείπουν
έτσι που γυρίσαμε κ’ οι δρόμοι προχωράνε
τετραγωνίζοντας την άδεια πολιτεία
σε πένθιμους φακέλους
κι αυτός ο αστυφύλακας περνάει και χασμουριέται
Θεέ μου! ας μίλαγε τουλάχιστον αυτός
κι ας μου ζητούσε
——————————την ταυτότητά μου

[1952]

Luís Vaz de Camões, cerca de 1524 - 10 de junho de 1580, Lisboa

Τι ξέρουμε για σένα, που μόνο στίχους άφησες,

ποια θύμηση άφησες στον κόσμο σου

Απ’ τη γέννηση ως το θάνατο κέρδισες τις μέρες όλες,

ή έχασαν τη ζωή σου στίχοι που έφτιαξες;

Αυτές οι τέσσερις ερωτήσεις είναι παρμένες από το βιβλίο Τα εφικτά ποιήματα,* που εκδόθηκε το 1966. Μέχρι σήμερα περισσότερα από σαράντα χρόνια μετά, ακόμα δεν έχω βρει απάντηση. Ίσως να μην έχουν καν. Τα γράφω αυτά στις 10 Ιουνίου, επέτειο θανάτου του συγγραφέα των Λουσίαδων, θεμελιώδους βιβλίου της πορτογαλικής λογοτεχνίας. Ο Καμόες πέθανε φτωχός και ξεχασμένος, παρότι σήμερα οι συγγραφείς της πορτογαλικής γλώσσας βιώνουν ως μοναδική τιμή την απονομή του Βραβείου που φέρει το όνομά του.

###

[Του Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το Τελευταίο Τετράδιο», εκδόσεις Καστανιώτη – μετάφραση Αθηνά Ψυλλιά. Κείμενα που γράφτηκαν για το blog του. Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε στο blog του συγγραφέα εδώ Epitáfio para Luís de Camões]

…

* Os Poemas Possiveis αδημοσίευτο στα ελληνικά

(Ποιήματα σε επτά κεφάλαια)
Βασίλης Λαλιώτης/Σωτήρης Παστάκας

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ!

(μια υπερπαραγωγή 346 σελίδων, 33.500 λέξεων για τις οποίες χρειάστηκαν εφτά μήνες γυρισμάτων, τρεις μήνες μοντάζ, 170.000 στοιχεία χαρακτήρων-από μια ιδέα του Σωτήρη Παστάκα και του Βασίλη Λαλιώτη για ιδιωτική κατανάλωση)

Στοιχειοθεσία: Παναγιώτης Πάκος

Εκδόσεις ΕΝΔΥΜΙΩΝ, Νοέμβριος 2011
Αποστέλεται με αντικαταβολή.
Σελίδες 346, Τιμή 10 ευρώ

Αφήνετε διεύθυνση στο μέιλ

giorgosmixos1@gmail.com