Χιόνης
28/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χιόνης
Αργύρης
H θλίψη αυτή γεννά ένα ποίημα. Το ποίημα αυτό γεννά μια θλίψη που γεννά ένα ποίημα που γεννά μια θλίψη…
Έξω απ’ αυτό το φαύλο κύκλο, υπάρχει μια χαρά που δε γεννά τίποτα και τίποτα δεν τη γεννά· μια μεγάλη, αυθύπαρκτη, στείρα χαρά.
.
.
.
Αργύρης Χιόνης «Εσωτικά τοπία» ποιήματα, εκδόσεις Νεφέλη
κι η ταινία κόλλησε ημιτελής
16/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο κι η ταινία κόλλησε ημιτελής
Μιλούσες ασταμάτητα
σπρώχνοντας επάνω μου
του ρολογιού τη ρόδα.
Αντιστεκόμουν στο χρόνο
έχοντας το δάκτυλο καρφωμένο
στον άξονα του ενός λεπτού.
Κι άκουγα μόνο τη σιωπή μου
ν’ αγορεύει απ’ το μπαλκόνι
σ’ ένα πλήθος άγνωστες λέξεις
που ανάσαιναν την οργή τους.
Ώσπου χόρτασα την αίσθηση
της ακοής σ’ έναν ίλιγγο
κι η ταινία κόλλησε ημιτελής
σε ένα κεφαλαίο κόκκινο Άλφα
που χάρασσε τα χείλη σου
πάνω στης σιωπής μου το σωρό
Έδειξε ο ουρανός ντροπή
και δεν έβρεξε ούτε μια στάλα
***
Επιλογή από τη συλλογή «Του Έρωτα και του Πηλού», από τις εκδόσεις Ενδυμίων
Διαβάστε Τζίνα Μουκριώτη, 4 ποιήματα, σήμερα στις Στάχτες
Λαμπρινή Αιωροκλέους, Ανοιχτή Επιστολή
12/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Λαμπρινή Αιωροκλέους, Ανοιχτή Επιστολή
Μέσα στο περιρρέον κλίμα της τρομοκρατίας και του εκφοβισμού ορισμένοι βρήκαν την ευκαιρία να ενοχοποιήσουν τη φωνή μας. Στην Ελλάδα της υψηλής τέχνης, της ελευθεριακής τέχνης, της avant – garde μα πάνω απ’ όλα της γραφικής μικρότητας ο συγγραφέας βρίσκεται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα. Χωρίς να κερδίζουμε τίποτα απ’ αυτό που κάνουμε, χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον της ανεργίας και της πνευματικής εκπόρνευσης που μας κοιτάζει απ’ το τζάμι, προσπαθούμε να μιλήσουμε. Με ανταμοιβή αδρές αμοιβές για να την έκδοση των βιβλίων μας καθώς και λυσσαλέες πολεμικές που εκπορεύονται από όλες ανεξαιρέτως τις κατευθύνσεις. Αλλά για να γίνουν πλήρως κατανοητές οι διαστάσεις αυτού του ανεξήγητου φαινομένου, όταν δεν μιλάμε ή όταν μιλάμε σε ανθρώπους με τις ίδιες ιδέες και οράματα είμαστε φοβισμένοι, ματαιόδοξοι, κοιτάμε τον κόσμο απ’ το φεγγίτη ή είμαστε εκτός πραγματικότητας. Όταν πάλι αποφασίζουμε να μιλήσουμε για το σύστημα στο ίδιο το σύστημα, αψηφώντας τους φανερούς κινδύνους, γινόμαστε τα όργανα του κράτους, οι μισθοφόροι του και τελευταία οι συνεργοί του. Τελικά, ακούγονται όλοι, όσοι τελούν υπό σύγχυση και υποπίπτουν σε συνεχείς αντιφάσεις, εκτός από εμάς. Διαβλέποντας την τραγωδία της λογοτεχνίας μας που για πολλά ακόμη χρόνια θα στηρίζεται στους διαμεσολαβητές της, στις φαντασιοπληξίες και στη μικροκομματική της πεπατημένης θέτω εαυτόν εκτός φεστιβάλ και εκτός όλων εκείνων των αντιγνωμιών που το συνόδεψαν εκφράζοντας τον τρόμο μου για ό, τι μας περιμένει στο σύντομο μέλλον και στηρίζοντας τους μάχιμους νέους που θα βρίσκονται εκεί.
Λαμπρινή Αιωροκλέους
.
[από τον ιστότοπο του Γιώργου Μίχου]
.
.
ώσπου να εκλείψουν σαν τους δεινόσαυρους
08/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ώσπου να εκλείψουν σαν τους δεινόσαυρους
Αλκμήνη ή, η αυτόχειρος επιστολή
Κύριε,
Δεν κρίνω σκόπιμο να ξεκινήσω, παραθέτοντάς σας την πλειάδα των περιστάσεων που με ανάγκασε να σας απευθύνω αυτή την επιστολή. Ούτε και μ’ απασχολεί πολύ αν με θυμάστε ή όχι. Αυτά, τα ‘χω ξεπεράσει. Άλλωστε, η λήθη είναι ένα από τα δυο-τρία πραγματικά αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του ανθρώπου. Παρά τις τόσες γενεές ανακριτών, η ανθρωπότητα επιμένει να λησμονεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Παραμένει ή άφθαρτη βεβαιότητα: οι συγγραφείς πεθαίνουν καθιστοί, σφίγγοντας με κάτι δάχτυλα, οριστικά πλέον άχρηστα, τις τελευταίες λέξεις που δεν διέφυγαν. Και τα ίχνη του θανάτου παντού – μια αναποδογυρισμένη φράση στο στυπόχαρτο, στον κύλινδρο της γραφομηχανής κάποιο λάμδα πατημένο με δύναμη από μια θεϊκή έξαρση.
Μα τι σας τα λέω τώρα αυτά, Κύριε, παρεμβαίνοντας αυθαίρετα στο άγιο χρόνο σας, εδώ επικρατεί ένα κλίμα χρέους – πρέπει να μιλάμε συνεχώς για πράγματα σημαντικά, ωσότου τίποτα στον κόσμο δε θα μείνει ανεξερεύνητο. Η παραμικρή σπιθαμή ερήμου θα περάσει απ’ τη δοκιμασία των μικροσκοπίων, για το βασανιστικό έλεγχο καταγωγής. Κι οι συγγραφείς θα νέμονται αυτή τη στείρα γαλαξιακή νηνεμία, ώσπου να εκλείψουν σαν τους δεινόσαυρους. Ή να καταλήξουν σχηματικά σπηλαίων, τροφή των γενεών που θα επέλθουν.
.
.
[Αχιλλέας Κυριακίδης, «Ο πληθυντικός μονόλογος». Εκδόσεις Ύψιλον, 1984]
