αγριμολογος

.

.

«Με τις χρυσαφένιες μπούκλες της, τη ροδόλευκη επιδερμίδα του φωτεινού προσώπου της, τη νευρική και ενστικτώδικη συμπεριφορά της, όπου λαγοκοιμόντουσαν η συγκατάβαση ενός ζώου άγριου αλλά φιλικού και μαζί οι ορμές ενός δέντρου γεμάτου χυμούς, όλο της το είναι έδειχνε να ακτινοβολεί από το φυσικό φως της ζωής. Με την ανάσα που, ήρεμη και δυνατή, έβγαινε από το στήθος της, μετείχε στη σβελτάδα των ζώων και τη φυσική πείνα των ριζών. Ολόκληρη έχυνε πάνω μας ένα ρευστό τόσο έντονο που δεν μπορούσες να το πεις αδιόρατο, τόσο δυνατό που μας ένωνε μαζί της, σαν η ζωτικότητά της να ήταν εκείνο το δέντρο, το οποίο περιγράφουν οι μακρινοί ταξιδευτές, που τα κλαδιά του σφίγγουν ασφυκτικά στην αγκάλη τους τον απερίσκεπτο ο οποίος τολμά να πλησιάσει…»
.
.

[του Φερνάντο Πεσσόα, «Ο Οδοιπόρος», εκδόσεις Νεφέλη]
.
.

© Photo Joshua Logan –Marilyn et une sculpture de Degas, Los Angeles, 1956.

Αγιάνάπα, Α’ – Γιώργου Σεφέρη

Και βλέπεις το φως του ήλιου καθώς έλεγαν οι παλαιοί.
Ωστόσο νόμιζα πως έβλεπα τόσα χρόνια
περπατώντας ανάμεσα στα βουνά και στη θάλασσα
συντυχαίνοντας ανθρώπους με τέλειες πανοπλίες•
παράξενο, δεν πρόσεχα πως έβλεπα μόνο τη φωνή τους.
Ήταν το αίμα που τους ανάγκαζε να μιλούν, τοκριάρι
που έσφαξαν κι έστρωνα στα πόδια τους•
μα δεν ήταν το φως εκείνο το κόκκινο χαλί.
Ό,τι μου λέγαν έπρεπε να το ψηλαφήσω
όπως όταν σε κρύψουν κυνηγημένο νύχτα σε στάβλο
ή φτάσεις τέλος το κορμί βαθύκολπης γυναίκας
κι είναι γεμάτη η κάμαρα πνιγερές μυρωδιές
ό,τι μου λέγαν δορά και μετάξι.

Παράξενο, το βλέπω εδώ το φως του ήλιου• το χρυσό δίχτυ
όπου τα πράγματα σπαρταρούν σαν τα ψάρια
που ένας μεγάλος άγγελος τραβά
μαζί με τα δίχτυα των ψαράδων

~~~

[από το «Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ’]

~~~

φωτογραφία σημερινή. 06.30 πρωί στον κήπο…