στα «κλαδιά μιας πολιτείας υδάτινης»
01/03/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο στα «κλαδιά μιας πολιτείας υδάτινης»
Οδυσσέας Ελύτης, Οι Κλεψύδρες του Αγνώστου
β’
Υπερήφανα χόρτα, ο φίλος έχασε το φίλο του, όλα εκεί αναπαύονται
Μια σκληρή φωνή κατοίκησε σ’ αυτή την πεδιάδα
Μια βουλιαγμένη σαύρα σύρθηκε στην επιφάνεια
Εσείς πού ήσαστε όταν κόπηκε ο λαιμός μιας τέτοιας μέρας
Πού ήσαστε, φύλλα με φύλλα, σιγοπερπατάει ο κόσμος
Σκάζουν τα φρούτα στο κατώφλι ενός λυγμού
Κανείς δεν αποκρίνεται
Ω μεθυσμένο μονοπάτι που έψαξες έψαξες την τρυφερότητα
Στα δάχτυλα του κόπου και σε τρόμαξαν οι αυγές που χάραζαν
Ριψοκινδυνεύοντας το φως τους τυλιγμένο δάσος κάτω απ’ τη σιωπή.
Μήτε ριγμένα ζάρια δεν ξαμώνουν κατά τέτοιο τρόπο την έμπνευση
Μήτε στυμμένοι θόρυβοι δεν εξαντλούνε κατά τέτοιο τρόπο την πνοή
Πολύχρωμα φουγάρα πέμπουνε την άπιαστη μελαγχολία τους
Στις αψίδες που τρέμουν, τρέμουν τα πουλιά επιδίδονται στο μέτρημα των ονείρων τους
Ακούγεται η κωπηλασία στην τέφρα που άφησε σημάδια νεότητας
Και κανείς δεν ξέρει από που ανοίγει αυτό το στήθος
Και κανείς δεν ξέρει από πότε άρχισε να ζει
Στις σγουρές αγωνίες τους νιώθουνται οι φωνές αποκεφαλισμένες
Που τρυπούνε το έδαφος πύρινα κλαδιά μιας πολιτείας υδάτινης
Ω Γαλήνη που λύνεσαι, ρευστή παρουσία στις κόρες των ματιών
Στις άρπαγες του ύπνου στα μελίσσια των χωρών της θύμησης!
~~~
φωτογραφία Αγριμολόγου, αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος 26.02.11
στην τέχνη αυτή την άχαρη
25/02/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο στην τέχνη αυτή την άχαρη
του Αργύρη Χιόνη…
Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ
Πως βρέθηκα ισόβια κλεισμένος
στον σκοτεινό ετούτο θάλαμο;
Πως τη ζωή μου έταξα, χωρίς ενδοιασμό,
στην τέχνη αυτή την άχαρη;
Τα χημικά τα νύχια μου μαυρίζουν,
τ’ απανωτά τσιγάρα καίνε τα πλεμόνια μου,
ήλιο δεν έχει η μέρα μου, η νύχτα μου σελήνη,
μονάχα ένα λαμπιόνι κόκκινο, θαμπό
φωτίζει δεν φωτίζει φιν ψυχή μου.
Και τα αρνητικά αρνητικά να μένουν
μορφές, πού θα ‘σαν κάποια ανακούφιση, επιμένουν
να μοιάζουνε φαντάσματα φρικτά•
μαύρα τα πρόσωπα, άδεια τα μάτια, άσπρα τα μαλλιά.
(από την ενότητα ‘Προσωπεία’)
~~~
VIII
Το σπίτι μου δεν βρίσκεται σε όροφο• ισόγειο είναι χωρίς υπόγειο. Ποιος μου χτυπά λοιπόν, τις νύχτες, το πάτωμα από κάτω, ποιος μου φωνάζει οργισμένος: «Χαμήλωσε τη μουσική• υπάρχει κόσμος που κοιμάται, κόσμος εργαζόμενος, νεκρός από τον μόχθο!».
(από την ενότητα «Εκδοχές του τέλους, I-XVII»)
~~~
Η φωνή της, στο τηλέφωνο, ήταν τόσο γλυκιά, τόσο ζεστή, τόσο φρέσκια, που του’ ρχότανε να φάει το ακουστικό. Τό ‘φαγε κι ήτανε γλυκό κι αφράτο σαν τσουρέκι. Τώρα, η φωνή της ηχεί, μέσα στα σπλάχνα του, ακόμη πιο γλυκιά, ακόμη πιο ζεστή, ακόμη πιο φρέσκια.
(από την ενότητα «Παίγνια και σάτιρες»)
~
~
Αργύρης Χιόνης, «Ό,τι περιγράφω με περιγράφει» – ποίηση δωματίου. Εκδ. Γαβριηλίδη
Ιάκωβος Καμπανέλλης…
06/02/2011 § Σχολιάστε
Διαψεύστηκε ότι έφυγε χτες, βρίσκεται στην εντατική, στο Μητέρα.
«…»
«Ο Καμπανέλλης είναι ο ίδιος ηθοποιός, παίζει ο ίδιος κάθε ρόλο του έργου του και αγωνίζεται και αγωνιά να μεταδώσει αυτή τη δική του ερμηνεία, τη δική του παράσταση, στον αναγνώστη. Προσπαθεί να εγγράψει στο καταγραμμένο λόγο του δραματικού κειμένου τη δική του σύλληψη της παράστασης. Και σ’ αυτό τον βοηθάει η χρήση των αποσιωπητικών. Χωρίς το όραμα της παράστασης, αόρατο για τον αναγνώστη, ίσως να μην είχε γράψει ούτε μια λέξη δραματικού διαλόγου. Αυτό άλλωστε αποτελεί και την ξεχωριστή ποιότητα του θεατρικού του λόγου, που δεν είναι τόσο τέχνη του λόγου, αλλά το λεκτικό μόνο μέρος της τέχνης της σκηνικής παράστασης. Η τόσο απόλυτη και συστηματική χρήση των αποσιωπητικών (και των στικτικών μέσων γενικότερα) φανερώνει το μέγεθος και την ένταση της αγωνίας του να μεταδώσει στον αναγνώστη ολόκληρη την παράσταση, όπως την έχει συλλάβει, καταγράφοντας το λεκτικό μέρος του δραματικού έργου, το λόγο, που είναι πάντα, κατά τον Χόφμανσταλ, ανολοκλήρωτος χωρίς τη σκηνική ερμηνεία. Αν αυτή η διάγνωση είναι σωστή, ο Καμπανέλλης έχει κάποια μοναδικότητα στη γενεά των μεταπολεμικών δραματογράφων, που εν πολλοίς ξεκινούν από το λόγο για να φτάσουν στην παράσταση και όχι από την παράσταση για να φτάσουν στο λόγο. Κορυφαίοι δραματουργοί του Ευρωπαϊκού θεάτρου, από την αρχαιότητα, τον Σαίξπηρ και το Μολιέρο ως τον Μπρεχτ, ήταν και θιασάρχες και ηθοποιοί, θεατράνθρωποι δηλαδή. Υπήρχαν και άλλοι, όπως ο Γκαίτε και ο Σίλλερ, ο Κλωντέλ ή ο Σαρτρ, που είναι πιο κοντά στη λογοτεχνία. Ο Καμπανέλλης ανήκει, σε αντίθεση προς τους περισσότερους σύγχρονους Έλληνες δραματογράφους, στην πρώτη κατηγορία….»
«…»
Πούχνερ Βάλτερ, Φιλολογικά και θεατρολογικά ανάλεκτα. Πέντε μελετήματα, «Φιλολογικές παρατηρήσεις στα θεατρικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη» Αθήνα 1995, Καστανιώτης, σσ. 393-420
