απότιστες παλάμες
04/02/2011 § Σχολιάστε
Λυμαίνεσαι άνευ αιδούς το παρελθόν και μάλιστα των άλλων.
Άλλων παλαιών Σουμερίων και άλλων νέων Βέλγων που ουδόλως σου ανήκουν.
Είναι που, προφανώς, υπερεξάντλησες όσα παλαιόθεν και νομίμως σου ανήκαν· όσα αντλήθηκαν βιαίως και όσα στάγδην εδρόσισαν απότιστες παλάμες, τις ίδιες εδώ και δεκαετίες.
Τα μωρά μεγάλωσαν, άφησαν την παλάμη σου και έπαψαν πια να ζουν.
.
.
.
Από τα διηγήματα της Νίκης Χατζηδημητρίου «Υποφωτισμένο», εκδόσεις Εστία.
Αγαπητή κυρία Χατζηδημητρίου νιώθω ότι σας ξέρω χρόνια…
ας πούμε Πεσσόα
04/02/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ας πούμε Πεσσόα
προκειμένου η τέχνη να είναι τέχνη δεν απαιτείται απόλυτη ειλικρίνεια, αλλά κάποιος βαθμός ειλικρίνειας είναι αναγκαίος. Μπορεί κάποιος να συνθέσει ένα άρτιο ερωτικό σονέτο κάτω από δύο προϋποθέσεις – επειδή είναι σφόδρα ερωτευμένος με μία γυναίκα, ή επειδή είναι σφόδρα ερωτευμένος με την ποίηση. Πρέπει να είναι ειλικρινής ως τον έρωτά του για την γυναίκα ή την ποίηση· διαφορετικά δεν μπορεί να κατακτήσει καμία από τις δύο. Μπορεί να φλέγεται εσωτερικά, χωρίς να σκέφτεται το σονέτο που γράφει· μπορεί να φλέγεται εξωτερικά, χωρίς να σκέφτεται τον έρωτα που προσπαθεί να εκφράσει. Αλλά θα πρέπει να φλέγεται. Αλλιώς δεν θα καταφέρει παρά να σκάψει τον λάκκο της ανθρώπινης κατωτερότητάς του.
.
.
.
# – Φερνάντο Πεσσόα, απόσπασμα 23 από το «Ηρόστρατος. Η αναζήτηση της αθανασίας», μτφρ. Χάρης Βλαβιανός, εκδόσεις Εξάντας.
#- στις φωτογραφίες ο Πεσσόα στα 40 και στα 47 του χρόνια, από το βιβλίο «Fernando Pessoa» ed. Circulo Leitores. Απρόσμενο δώρο που έλαβα από τη Λισαβόνα για τα γενέθλιά μου. Μυρσίνη, σε ευχαριστώ!
plaisir: Πετρώνιος
18/12/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο plaisir: Πετρώνιος
«Πόσοι και πόσοι νέοι, δεν κάνανε το λάθος να πιστέψουν πως είναι προικισμένοι ποιητές!» είπε ο Εύμολπος. «Η ποίηση, μπορώ να πω, τους πήρε στο λαιμό της, γιατί μόλις τα κατάφερναν να στήσουνε στους πόδες τους ένα στίχο και να στριμώξουν σε μια φράση, μια ιδέα, λίγο ως πολύ λεπτεπίλεπτη, τα μυαλά τους παίρνανε αμέσως αέρα και νομίζανε πως φτάσανε πια στην κορφή του Ελικώνα. Δεν είναι λίγοι οι δικηγόροι, που θέλοντας να ξεκουραστούν από το χαμαλήκι της δικονομίας, καταφεύγουν στο ήσυχο άσυλο της ποίησης, σαν ναύτες που φτάνουν επιτέλους στο λιμάνι. Φαντάζομαι βλέπεις πως είναι πιο εύκολο να συνθέσεις ένα έπος, παρά έναν δικανικό λόγο, σπαρμένον δω και εκεί με ευφυολογίες. Μα η αληθινή ή έμπνευση δεν τα καταδέχεται κάτι τέτοια μάταια στολίδια και το πνέμα δεν μπορεί μήτε να συλλάβει, μήτε να γεννήσει τίποτα αξιόλογο, αν δεν έρθει το τεράστιο ποτάμι της λογοτεχνίας να το ποτίσει με τα γόνιμα νερά του. Ο ποιητής πρέπει να αποφεύγει κάθε τι, πώς να το πω, κάθε κοινότοπη έκφραση, πρέπει να διαλέγει τις λέξεις του έξω από τα όρια του λεξιλογίου της πλέμπας, με δυο λόγια να πραγματώνει κάθε φορά τον λόγο του Οράτιου:
Το άξεστο πλήθος το μισώ και μακρυά το διώχνω.
Πετρώνιου, Σατυρικόν, μτφρ Άρης Αλεξάνδρου, εκδόσεις Νεφέλη, 1985
Τέλλος Άγρας
07/12/2010 § Σχολιάστε
ποιημα ερωτικο
Animula vagula, blandula,
hospes, comesque corporis,
qua nunc abibis in loca?
Pallidula, rigida, nudula,
nec, ut soles, dabis jocos.
ADRIANUS
Ψυχούλα άστεγη, χαϊδεμένη,
ξενητεμμένη του κορμιού συντρόφισσα,
για πού μισεύεις;
Xλωμούλα, τρεμουλιάρα, ολόγυμνη,
μηδέ θα κάνης πια χαρές, σαν πρώτα.
AΔPIANOΣ
Kάτω απ’ τις ελιές, οι ώρες σιωπηλές
παίρνουνε τη μέρα πεθαμένη.
Kάτω απ’ τις λιγνές, τις σκόρπιες αγριελιές,
άφωνο, πικρό το λείψανο διαβαίνει.
Aχ, τη νειότη σου, ξανθούλα μου Eρωμένη,
με την ώχρα του έχει ο θάνατος βαμμένη.
Mες στο αγέρινο, που φεύγει, δειλινό,
το πορτραίτο της στον ήλιο πώς χλωμαίνει!
Σύρε! Στη ζωήν ακόμη ν’ αγρυπνώ
– έτσι μούμελλεν, αγάπη σταυρωμένη!
Ξέβγαλαν τη Mέρα πεθαμένη.
Mας εχώρισαν, χλωμούλα μου ερωμένη!
K’ είν’ η νύχτα πια, που μαρτυρικιά,
γνώριμη, χωρίς μυστήριο, βασιλεύει…
K’ είν’ η νύχτα πια, που κρύα και πληχτικιά,
στα βαθειά, βαθειά μου δυναστεύει.
Άκου: σιγανά παραμιλεί ένα φύλλο!
Kάποιο φως μαβύ γλυστρά απ’ τα μονοπάτια.
Ώ ψυχή μου, ώ σφάλισε τα μάτια!
.
.
.
Eπιλογή απ’ τα Ποιήματα, Eρμής 1996
