αγριμολογος

Dat Rosa Mel Apibus «Το ρόδο προσφέρει μέλι στις μέλισσες» Robert Fludd, Φρανκφούρτη, 1629

…από το εξαίσιο Pervigilium Veneris που ανέβασε σήμερα (τι ιδέα!) ο Γιώργος Μίχος…

Τι μου θύμισε. Παιδικά χρόνια σε χώρες νότιες, μακρινές, «παιδικά», ανήσυχα διαβάσματα – στίγματα που κουβαλούμε ακόμα. Κι η αίσθηση που δημιουργεί το:
«Perdidi Musam tacendo, nec me Phoebus respicit.»… που δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει εμμονές. «Κατέστρεψα την Μούσα επιμένοντας στη σιωπή. Ακόμη κι ο Φοίβος πια με αγνοεί» (ελεύθερη δική μου μετάφραση…)

μα χτες, κυριακάτικα κύριε Μίχο;

.

.

e.e. cummings (1894-1962)

πέθαν’ η άννυ τις προάλλες

έτσι να πηδούσαν κι άλλες –
μές στις κούκλες την πρωτάρχισ’
(«άχνα στη μαμά») ο μπαμπάς της·
ο νους της σάλεψε λιγάκι
μα ήταν μούρλια στο κρεβάτι
-άγιοι, σάτυροι, χαθείτε

κόρες, νιοι: προσευχηθείτε

.

.
Μετάφραση: Βάιος Λιαπής – από τις εκδόσεις “Στιγμή”, Κατάλογος 23 – Φεβρουάριος 2007

.

.

Jean de la Fontaine (1621-1695)

Επιτύμβιο για έναν ακαμάτη

Έτσ’ όπως μας ήρθε ο Γιάννος, έτσι μας άφήκε γεια:
εροκάνισε τους τόκους – έφαε και τη σερμαγιά·
δέ λογάριασε ποτέ του θησαυρούς, μαίδέ λεφτά.
Τα χρονάκια που’ ζησε τα οικονόμησε σωστά:
τα εμοίρασε στα δυο, κι έτσι από τα δυο μισά
τό ‘να ήτανε για ύπνο, τ’ άλλο για την τεμπελιά.

.

.
Μετάφραση: Βάιος Λιαπής – από τις εκδόσεις «Στιγμή», Κατάλογος 23 – Φεβρουάριος 2007

.

.

LXV

Αφού ώς κι η πέτρα κι ο χαλκός, η θάλασσα κι η γη
πάντα υποτάσσονται στο πένθος του θανάτου,
της ομορφιάς πώς γίνεται ο βλαστός ν’ αντισταθεί
που από λουλούδι είναι πιο εύθραυστη η δροσιά του;

Πώς οι μελίπνοοες στιγμές του θέρους ν’ αμυνθούν
εμπρός στ’ ολέθριο το μένος του χειμώνα,
όταν και βράχοι απόρθητοι στο τέλος δεν κρατούν,
πύλες χαλύβδινες λυγίζουν με τα χρόνια;

Σε ποιο ερμάρι μυστικό κι ανέγγιχτο ο καιρός
το πιο ακριβό του τιμαλφές θα προστατεύσει;
Στο βήμα του τ’ ορμητικό ποιος θα σταθεί φραγμός,
την αρπαγή της ομορφιάς ν’ απαγορεύσει;

Κανείς, αλίμονο, κανείς. Εκτός κι ένας θεός
στάξει μες στο μελάνι μου το ανέκκλητό σου φως.

*

CXXX

Τα μάτια της δεν μοιάζουν με ηλιαχτίδα
κι είναι τα χείλη της χλωμά μπρος στο κοράλλι.
Άμα το χιόνι είναι λευκό, έχει τα στήθη ωχρά·
μαύρα, συρμάτινα μαλλιά έχει στο κεφάλι.

Τριαντάφυλλα έχω δει ολοπόρφυρα,
μα τέτοια δεν θα βρω στα μάγουλά της.
Γεύθηκα αρώματα πολύ τερπνότερα
από τα μύρα που ανασαίνω στα φιλιά της.

Ευφραίνομαι όταν μου μιλάει κι ας ξέρω
πόσο γλυκύτερη είναι η μουσική.
Ποτέ μου δεν αντίκρισα θεά να περπατά,
μα αυτή βαδίζοντας πατάει στη γη.

Τόσο όμως στη ζωή μου βασιλεύει,
που κάθε σύγκριση άλλη περιττεύει.

Τόσο όμως τη ζωή μου κυβερνά,
που ανούσια τ’ άλλα μοιάζουν. Και κενά.

*

μετάφραση Κώστας Κουτσουρέλης

.

.