αγριμολογος

LXV

Αφού ώς κι η πέτρα κι ο χαλκός, η θάλασσα κι η γη
πάντα υποτάσσονται στο πένθος του θανάτου,
της ομορφιάς πώς γίνεται ο βλαστός ν’ αντισταθεί
που από λουλούδι είναι πιο εύθραυστη η δροσιά του;

Πώς οι μελίπνοοες στιγμές του θέρους ν’ αμυνθούν
εμπρός στ’ ολέθριο το μένος του χειμώνα,
όταν και βράχοι απόρθητοι στο τέλος δεν κρατούν,
πύλες χαλύβδινες λυγίζουν με τα χρόνια;

Σε ποιο ερμάρι μυστικό κι ανέγγιχτο ο καιρός
το πιο ακριβό του τιμαλφές θα προστατεύσει;
Στο βήμα του τ’ ορμητικό ποιος θα σταθεί φραγμός,
την αρπαγή της ομορφιάς ν’ απαγορεύσει;

Κανείς, αλίμονο, κανείς. Εκτός κι ένας θεός
στάξει μες στο μελάνι μου το ανέκκλητό σου φως.

*

CXXX

Τα μάτια της δεν μοιάζουν με ηλιαχτίδα
κι είναι τα χείλη της χλωμά μπρος στο κοράλλι.
Άμα το χιόνι είναι λευκό, έχει τα στήθη ωχρά·
μαύρα, συρμάτινα μαλλιά έχει στο κεφάλι.

Τριαντάφυλλα έχω δει ολοπόρφυρα,
μα τέτοια δεν θα βρω στα μάγουλά της.
Γεύθηκα αρώματα πολύ τερπνότερα
από τα μύρα που ανασαίνω στα φιλιά της.

Ευφραίνομαι όταν μου μιλάει κι ας ξέρω
πόσο γλυκύτερη είναι η μουσική.
Ποτέ μου δεν αντίκρισα θεά να περπατά,
μα αυτή βαδίζοντας πατάει στη γη.

Τόσο όμως στη ζωή μου βασιλεύει,
που κάθε σύγκριση άλλη περιττεύει.

Τόσο όμως τη ζωή μου κυβερνά,
που ανούσια τ’ άλλα μοιάζουν. Και κενά.

*

μετάφραση Κώστας Κουτσουρέλης

.

.

«Αλλ’, ω Αρμονίδη, εράς μεν, έφη, ευ ίσθι, ού μικρού πράγματος, επαίνου και δόξης και επισήμος είναι και γιγνώσκεσθαι πρός των πολλών, τούτο δε ει μεν ουτωσί πως ες τα πλήθη παριών επιδεικνύμενος εθέλοις πορίζεσθαι, μακρόν άν γένοιτο, και ουδέ ούτω μέγα, εν ώ πάσαν αυλήσεις τοις Έλλησιν; ως δέ ποιήσας γνωσθήση αυτοίς και επί το πέρας αφίξη της ευχής, εγώ και τούτο υποθήσομαί σοι• σύ γαρ αύλει μεν και προς τα θέατρα ενίοτε, ατάρ ολίγον μελέτω σοι των πολλών…»
.
.

Λουκιανός, «Αρμονίδης», αρχή του 2ου μέρους.

.

.

φωτογραφία: Αεροδρόμιο των Βρυξελλών 23.12.09

.

.

Θυμάσαι αυτό το πρόσωπο που τον ρωτούσανε που πας; Κι εκείνος έλεγε: Στο κέντρο πάω των γεγονότων. Ίσως τον έλεγαν κι Αλέξανδρο κι έσκισε το πανί του σινεμά να κατεβεί στις πόλεις. Αργά μαθαίνεις πως το κέντρο των γεγονότων είναι κύκλος που έχει το κέντρο του μες στην καρδιά σου κι η περιφέρειά του πουθενά. Γιατί ο συναισθηματικός άξονας του κόσμου είναι εκεί που βρίσκεσαι όχι εκεί που σε καλούνε θεατή, εσένα με το λίγο χρόνο και επιλογές ευάριθμες…Βράζει αργά η ανάσα του παιδιού που του φυλάς τον ύπνο σαν αρχαίο θηλαστικό. Το λευκό χαρτί τα μαύρα πλήκτρα φωτισμένα κιόλας μπρος στα μάτια σου. Πάμε λοιπόν κι απόψε: Η μέρα σήμερα είχε δυο στιγμές. Μικρή η μέρα. Τη μια από τις δυο στιγμές ακόμη αντηχεί μια συστροφή ένα γέλιο σου πρωινό. Την άλλη κλείνει μια ματιά από ψηλά στην πόλη. Ο χρόνος που μετράμε είναι μόλις των τεσσάρων ημερών. Αύριο πέντε. Οι ώρες που δεν είμαστε μαζί όσο μεγάλες φαίνονταν στο διάβα τους τόσο σβήνονται τώρα συρρικνώνοντας τις μέρες. Μικρές οι μέρες και κουράστηκα. Θέλω τον ύπνο όπως βουτάς στη θάλασσα. Δίπλα μου το παιδί ανασαίνει ένα βόμβο σφαίρας γήινης συνομιλώντας με αστερισμούς ακρότατους. Κοιμήσου γιε μου έχεις ένα πρόσωπο. Θα σ’ αγαπήσουν αύριο θα σε πονέσουν και θα ζεις…Κανένας δεν θ αλλάξει αυτό που σου αναλογεί απ’ τον κόσμο…Ο χλιαρός σου ύπνος σχεδόν όπως σε φυλάω σκοπιά απόψε είναι για μένα κέντρο γεγονότων.

…….

Γιώργος Μίχος, «Μικροκείμενα»  17.11.2006
Δανεισμένο από τον Σωκράτη τον Ξένο

.

.

photo©Robert Doisneau, 1951

.

.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009, στις 8:00 μμ, στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42),
παρουσιάζονται η καινούργια ποιητική συλλογή [«Matthew και Shirley«] της Χριστίνας Οικονομίδου
και η πρώτη ποιητική συλλογή [«Χωρίσεμεις«] του Δημήτρη Αθηνάκη.

Για τα βιβλία θα συζητήσουν, θα σχολιάσουν και πιθανόν θα αντιπαρατεθούν
η Ελένη Κεχαγιόγλου, υπεύθυνη Λογοτεχνίας των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα, και η Αργυρώ Μαντόγλου, συγγραφέας.

Ποιήματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Βασίλης Βλάχος.

Οι ποιητές θα παραμείνουν σιωπηλοί μέχρι ν’ ακουστεί κάτι που δεν θα τους αρέσει.

Θα μας περιμένουν όλους και όλες εκεί!

.

.