αγριμολογος

❋

Να ζω μια ζωή πνευματική και δίχως πάθη, στην ύπαιθρο των ιδεών, διαβάζοντας, βυθισμένος σε όνειρα, και σχεδιάζοντας να γράψω, μια ζωή αρκετά αργή ώστε να είμαι διαρκώς στις παρυφές της πλήξης, αρκετά προμελετημένη ώστε ποτέ να μην βρεθώ σ’ αυτήν. Να ζω αυτή τη ζωή μακριά από συγκινήσεις και σκέψεις, μόνο στη σκέψη των συγκινήσεων και στη συγκίνηση των σκέψεων. Να λιμνάζω, στον ήλιο, χρυσίζοντας, σαν μια σκοτεινή λίμνη περιτριγυρισμένη από λουλούδια. Να χρησιμοποιώ, στη σκιά, αυτή την αριστοκρατία της ατομικότητας που συνίσταται στο να μην απαιτείς τίποτα από τη ζωή. Να είμαι, στην περιστροφή των κόσμων, σαν γύρη λουλουδιών, που ένας άγνωστος άνεμος κάνει να στροβιλίζεται το σούρουπο, και η νάρκη του λυκόφωτος αφήνει να πέσει στην τύχη, ανεπαίσθητη ανάμεσα σε πράγματα μεγαλύτερα. Να είμαι αυτό με απόλυτη βεβαιότητα, ούτε χαρούμενος ούτε λυπημένος, ευγνώμων στον ήλιο για τη λάμψη του και στα αστέρια για την απόστασή τους. Να μην είμαι τίποτα περισσότερο, να μην έχω τίποτα περισσότερο, να μην θέλω τίποτα περισσότερο… Η μουσική του πεινασμένου, του αγνώστου ταξιδιώτη, τα χνάρια στην έρημο της καμήλας που προχωράει χωρίς φορτίο και προορισμό…

*

[Fernando Pessoa, Βιβλίο της ανησυχίας, Α’ Τόμος, μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Gutenberg

Α’ δημοσίευση 03/05/2021 

❋

Gabriel García Márquez (1927-2014)

«Φανταστείτε πως το μεγαλύτερο και ωραιότερο γαρίφαλο το βάζπυν στον πισινό του γουρουνιού». Διαβάζοντας αυτήν τη φράση, η χήρα του Μοντιέλ χαμογέλασε για πρώ τη φορά ύστερα από δύο χρόνια. Ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρά της χωρίς να κλείσει τα φώτα του σπιτιού και πριν πλαγιάσει γύρισε τον ανεμιστήρα προς τον τοίχο. Ύστερα πήρε από το συρτάρι του κομοδίνου της ένα ψαλίδι, ένα ρολό επίδεσμο και το ροζάριό της και μπαντάρισε το νύχι του δεξιού αντίχειρα που είχε ερεθιστεί από το μάσημα. Άρχισε να προσεύχεται, αλλά στο δεύτερο κιόλας μυστήριο έπιασε το ροζάριο με το αριστερό της χέρι, επειδή, εξαιτίας του επιδέσμου, δεν ένιωθε τις χάντρες. Κάποια στιγμή ένιωσε τη δύναμη μακρινών κεραυνών. Ύστερα αποκοιμήθηκε με το κεφάλι της γερμένιο στο στήθος. Το χέρι που κρατούσε το ροζάριο έπεσε πλάι της και τ΄ποτε είδε τη Μεγάλη Μάμα στη μεσαυλή μ’ ένα άσπρο σεντόνι και μια χτένα στην ποδιά της, τα τσακίζει ψείρες με τους αντίχειρες.

―«Πότε θα πεθάνω;» τη ρώτησε.

Η Μεγάλη Μάμα σήκωσε το κεφάλι.

―«Όταν αρχίσει να μουδιάζει το μπράτσο σου».

✳︎

[από: Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Άπαντα διηγήματα, μτφρ., Κλαίτη Σωτηριάδου, εκδόσεις Νεφέλη.

◉

Μαρία Λαϊνά

Στοπ

«Ο Φρόιντ ανακάλυψε κάτι, να το δεχτούμε αυτό, δεν έχω την παραμικρή αντίρρηση να το δεχτώ αυτό. Εκεί στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και στις αρχές του εικοστού, δεν θυμάμαι τώρα, ανακάλυψε κάτι ο Φρόιντ, κάτι που ασκεί μια σοβαρή έλξη, δεν έχω αντίρρηση να το δεχτώ αυτό. Ανακάλυψε κάτι που αφού ανακαλύφθηκε, ναι ανακάλυψε κάτι που βλάστησε και άνθισε και ευδοκίμησε δεν μαράθηκε, ανακάλυψε κάτι αειθαλές που, αφού ανακαλύφθηκε, ανακαλύπτεται διαρκώς και ξανά και ξανα-ανακαλύπτεται, που δεν του φτάνει που δεν πέθανε, ποτέ δεν πέθανε, ανακαλύπτεται και διαρκώς ξαναανασταίνεται, αλλά, εδώ είναι το κουμπί, με περαιτέρω νόημα, ανασταίνεται αλλά ουχί εις την προτέρα αυτού μορφή, δεν του αρκεί η σκέτη πρότερη μορφή, όχι, ανασταίνεται εν διαρκεί πνεύματι, ναι, το σώμα ανανεώνει του πνεύμα του διαρκώς. Ο Φρόιντ υπέστη και ο Φρόιντ τη λαίλαπα της ερμηνείας, καλά να πάθει αφού αυτός την ξεκίνησε, την ίδια τύχη είχε και ο Μαρξ λίγο πιο πριν, την ίδια ακριβώς τύχη είχε με τη λεπτομερέστατα διατυπωμένη εξελικτική θεωρία του, μας είπε κι αυτός πώς θα γίνουν βήμα βήμα τα πράγματα, μας εξήγησε και μας περιέγραψε καταλεπτώς βήμα βήμα, την κατιούσα και την ανιούσα διαδοχή ενός εκάστου και το ρόλο και τη σχέση ενός εκάστου με την εξουσία, και το ρόλο των διανοουμένων και κόντρα διανοουμένων που του έδωσαν και κατάλαβε, που δεν κατάλαβαν το αυτονόητο και αυθύπαρκτο, ναι, δεν το κατάλαβαν οι κρεμάμενοι από αέρος διανοούμενοι και κόντρα διανοούμενοι, δεν κατάλαβαν οι στρατευμένοι στοχαστές της Αριστεράς ότι οι λαϊκές μάζες μετά την επανάσταση και την αναπόφευκτη, μην πω τώρα, πορεία προς την ανάσταση ενός εκάστου, εδώ είναι το κουμπί, εμφορούνται ανάλογα με τις δυνατότητες και τις ανάγκες ενός εκάστου, ναι, εμφορούνται πατόκορφα από πνεύμα μικροαστού, και λίγο λέω. […]»

✳︎

[©Μαρία Λαϊνά, Το νόημα, (κωμωδία, πράξη πρώτη), εκδόσεις Καστανιώτη, 2003

◉