αγριμολογος

φωτο του αγριμολόγου στο Πόρτο Ράφτη

Μεταφράζω Walt Whitman:

«Σκέπτομαι: θα μπορούσα να πάω να ζω με τα ζώα, είναι τόσο ήρεμα και κλεισμένα στον εαυτό τους,
Στέκομαι και τα παρατηρώ ώρες κι ώρες,
Δεν ιδρώνουν ούτε παραπονιούνται για την κατάστασή τους,
Δεν μένουν ξύπνια την νύχτα, να κλαίνε για τις αμαρτίες τους,
Δεν με κάνουν να αηδιάζω συζητώντας το καθήκον τους απέναντι στο Θεό,
Κανένα δεν είναι δυσαρεστημένο, κανένα δεν τρελαίνεται με την μανία της ιδιοκτησίας,
Κανένα δεν γονατίζει μπροστά στο άλλο, ούτε στους προγόνους του που έζησαν πριν χιλιάδες χρόνια…».

Γράφει ο ©Νίκος Δήμου στο μπλογκ του »»

Πόσο τον νιώθω τον Whitman…

Πόσο σέβομαι τα ζώα, αυτά τα αθώα όντα που ταΐζουν, ντύνουν, μετακινούν, συνοδεύουν, τον άνθρωπο για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

Και κυρίως αυτά που ζούνε μαζί μας, τα ζώα συντροφιάς.

Που μας κοιτάνε με καθαρό βλέμμα και τίμια ματιά.

Προσοχή:  Κανένα ζώο δεν θα σε προδώσει ποτέ.

Σύντροφοι για μία ζωή – την πιο σύντομη, την δική τους.

Κι εμείς;

Αν ανήκουμε σε αυτή την μειοψηφία που ονομάζονται ζωόφιλοι ή (λανθασμένα) φιλόζωοι (όλοι αγαπούν την ζωή) τότε τα γνωρίζουμε σωστά, τα φροντίζουμε και τα αγαπάμε.

Αλλά πολλοί τα εκμεταλλεύονται όσο τα χρειάζονται και μετά τα παρατάνε. Παίρνουν ένα γατάκι ή ένα κουτάβι για το παιδάκι τους και μόλις μεγαλώσει το διώχνουν. Αφήνουν τα γέρικα γαϊδουράκια να πεθάνουν της πείνας, δεμένα σε ένα ξερό χωράφι.

Διώχνουν τα σκυλιά με κλωτσιές ή τα παρατάνε κάπου μακριά, ώστε να μην μπορούν να γυρίσουν στο σπίτι τους.

Για να μην μιλήσουμε για τους βασανιστές και τους σαδιστές… άρρωστους ανθρώπους που βγάζουν την εσωτερική τους κόλαση σε αθώα και ανύποπτα πλάσματα.

Υπάρχει μία εκπομπή στην ΕΡΤ2 που την παρακολουθώ από την αρχή με φανατική προσήλωση κάθε Κυριακή στις 7 το απόγευμα..

Τίτλος: «Πλάνα με ουρά» υπεύθυνη η δημοσιογράφος Τασούλα Επτακοίλη.

Την περασμένη Κυριακή βρισκόταν στην Ξάνθη όπου μία δυναμική και ευαίσθητη γυναίκα έχει δημιουργήσει από το τίποτα μία στέγη για αδέσποτα σκυλιά. Ονομάζεται Άννα-Μαρία Ζαφειριάδου και με εντυπωσίασε με την ευφυΐα και το πείσμα της.

Υποτίθεται ότι το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων είναι στην αρμοδιότητα της Δημοτικής Αρχής. Στην Ξάνθη η Δημοτική Αρχή δεν έχει καθόλου ασχοληθεί με το θέμα, αγνοεί παντελώς την προσπάθεια της κυρίας Ζαφειριάδου, ο δε δήμαρχος ούτε καν απαντάει στα υπομνήματά της.

(Με διαβάζει η Περιφέρεια;)

Η στέγη των αστέγων ονομάζεται:  «Τα αδεσποτούλια της Ξάνθης» και καταλαμβάνει ένα χωράφι που έθεσε στην διάθεσή της ένας φιλόζωος αγρότης. Οι ιστορίες των διαφόρων σκυλιών που μας αφηγήθηκε η δημιουργός αυτού του ασύλου ήταν τόσο συγκινητικές, που καταναλώσαμε ένα κουτί χαρτομάντηλα.

Είναι γνωστό σε πολλούς ότι είμαι γατόφιλος (άλλωστε «Το Βιβλίο των Γάτων» έχει ανατυπωθεί πολλές φορές) αλλά πρέπει να πω πως η αθωότητα στο βλέμμα των σκύλων με παραλύει κυριολεκτικά. Οι γάτες έχουν πολλές χάρες αλλά όχι αυτή την καθαρότητα στο βλέμμα.

Η κυρία Ζαφειριάδου έχει και άλλα σχέδια – ας ελπίσουμε πως θα μπορέσει να τα πραγματοποιήσει. Ας ελπίσουμε επίσης πως ο Δήμαρχος της Ξάνθης και όλη η Δημοτική αρχή θα ξυπνήσουν κάποτε από τον νήδυμον ύπνο τους. (Υπάρχει ελπίς; Πήρα ένα μήνυμα ενώ τελείωνα το κείμενο. Φαίνεται πως έκανε την καλή δουλειά της η τηλεόραση).

Σκέπτομαι: κρίμα στην πολύμηνη και πολυπληθή διαβούλευση, στις αντιπαραθέσεις για την στείρωση ή μη στείρωση, για τα τσιπάκια, τις ευθύνες της τοπικής αυτοδιοίκησης, την εκπαίδευση στην υπευθυνότητα… κλπ. κλπ. Τελικά, μόνον η ατομική πρωτοβουλία μας σώζει σε αυτό τον τόπο…

Theodoros Stamos, Byzantium II, 1958

Να μιλάς χωρίς να διαλέγεις τις λέξεις σου· υπάρχει φόβος κατιτίς να μην το πεις ποτέ και να μη βάλεις αυτόν τον ήχο πλάι σε εκείνο το σύμφωνο, όπως σε πρόλαβε ο προηγούμενος πεθαμένος και ησύχασε· επίσης άμα τον βρίσκεις να το τραγουδάς κιόλας και να προσέχεις τη φωνή σου που βγαίνει και θέλει ένα τόσο δα πηδηματάκι για να απλωθεί· πρέπει να σ’ τα θυμίζω γιατί θα πεθάνεις.

***

Το κατάρτι το γνωρίζουνε ο ναύτης, ο καπετάνιος, η γυναίκα του καπετάνιου, ο γιος του, κι ο θυμός του μαχαιριού μπροστά στο κρέας· από μακριά είναι το προσφυγικό ψωμί κι οι άνθρωποι, ένα χρόνο ολόκληρο κρεμασμένοι στις πλώρες του καραβιού, προσπαθώντας να φύγουνε και αφήνοντας πίσω τους την αιτία που γνωριστήκανε· σαν πολλές, ήσυχες, τέτοιου είδους παρομοιώσεις.

*

[©Σωτήρης Κακίσης, Τα σύρματα, εκδόσεις Ερατώ

❊

Χρόνια τώρα, διαβάζουμε δοκίμια και ξανα-μανά δοκίμια, ξανά-μανά λογοτεχνικές μελέτες-πονήματα, ξανά-μανά επαναδημοσιεύσεις διηγημάτων και ξανά-μανά απόψεις. ‘Ολα περί τον Παπαδιαμάντη, και κάθε φορά που νομίζω ότι, δεν μπορεί διάολε, εξαντλήθηκε το… φαινόμενο ―τσούπ! να κι άλλο ένα πόνημα για τον μέγα Σκιαθίτη, και συνεχώς διαψεύδομαι. Καλώς ή κακώς το φαινόμενο συνεχίζεται, δεν είμαι ειδικός για να το κρίνω. Αλλά πατριώτες μου, η χώρα μας γέννησε και άλλους, εξίσου σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων και του Λόγου, αν όχι σημαντικότερους.
―Μας κάνατε κάθε φορά που διαβάζουμε περί «Παπαδιαμάντη», όπως και για Εμφύλιο, ή… Χαμένες Πατρίδες, να λέμε: Βαρέθηκα. Boring. Βαρετό. Μας τά ‘παν κι άλλοι. Πάμε παρακάτω.

✿

Από την ©Τασούλα Γεωργιάδου―Δημοσιεύτηκε 28 Μαΐου 2021 στο diastixo.g >>>

Σε castanhas assadas παραπέμπει η σπάνια φωτογραφία σε γκρο πλαν του εμπροσθοφύλλου του κομψού βιβλίου του Στράτου Φουντούλη Σημειωματάριο βαρύτητας. Με ταξίδεψε σε φθινοπωρινή Πορτογαλία. Έπεσα μέσα; Δεν υπάρχει επεξήγηση του θέματος από τον συγγραφέα, που εν προκειμένω συμπίπτει με τον φωτογράφο (αλίμονο, έχουμε να κάνουμε με καταξιωμένο εικαστικό). Σημειωματάριο βαφτίζεται από τον δημιουργό του και δη βαρύτητας. Είναι μια ατζέντα μικρού μεγέθους, σε πρώτη ζήτηση κάπως, παρά πόδας θα λέγαμε του συγγραφέα, για καταγραφή σκέψεων, εντυπώσεων, γεγονότων που έχουν μια ξεχωριστή σημασία για τον ίδιο; Μπορείς να το πεις κι έτσι. Ένας άνθρωπος της τέχνης δεν θα έχει ένα οργκανάιζερ σαν επιχειρηματίας, θα κρατά ένα μπλοκ για σχεδιάσματα και σημειώσεις.

Μη σας παρασύρει το μικρό μέγεθος του βιβλίου, το εύχρηστο που μπαίνει στην τσάντα των γυναικών ή το σακάκι των ανδρών. Σφιχτοδεμένο και κομψό. Δεν διαβάζεται στη διαδρομή του μετρό ή του λεωφορείου. Θέλει συγκέντρωση, να μη σε περισπά ο περιβάλλων χώρος. Θέλει δεύτερη και τρίτη ανάγνωση. Συμπυκνώματα σκέψης με φιλοσοφικές διαστάσεις σε λόγο κοφτό, πυκνό, σχεδόν τηλεγραφικό. Τι κι αν τα χαρακτηρίζει πεζά, μάλλον σε ποιήματα κλίνουν. Συχνά αξιοποιεί επιστημονικούς όρους φυσικής –βλ. από τον τίτλο επικαλείται τη βαρύτητα–, βοτανικής, συστηματικής ταξινόμησης ειδών στη ζωολογία. Σχεδιάζει με τις λέξεις πίνακες. Οι εικόνες που αναδύονται από τις λέξεις του θα μπορούσαν να σχεδιαστούν στον καμβά. Φαίνεται ο εσωτερικός κόσμος κάποιου που εκφράζεται εικαστικά.

Διακρίνουμε τρεις ενότητες μετά το κατατοπιστικό προλόγισμα του Δημήτρη Φύσσα: Βραδινές διατάξεις, Sepia, Ιστορίες.

Στον τυπογραφικό κάνναβο τα μπονζάι αφηγήματα μικρής φόρμας εναλλάσσονται με πεζοποιήματα, με μοναδική λογοτεχνική χροιά των ειδών. Διακρίνεται ένας εσωτερικός ρυθμός έντασης σε μια αφήγηση πολύ ζωντανή της ιστορίας, σε πρώτο πρόσωπο. Σκηνές δωματίου ή καφέ φέρνουν στον νου απεικονίσεις του Χόπερ. Σαν σε σκηνικό ο συγγραφέας φωτίζει ορισμένα μόνο σημεία, κρατώντας κάποια άλλα στο σκοτάδι, μας δίνει ονειρικές εικόνες. Οι ποιητικές εικόνες ακολουθούν τον αναγνώστη και μετά την ανάγνωση, υποβάλλονται μέσα από προσεγμένες λεπτομέρειες.

Κάποιες σκηνές ερωτικές ελλόγων όντων, ρομαντικές, τρυφερές, χάδια με φτερό στη ράχη, τίποτα από βίαιο ή πρόστυχο. Στιγμές χρονικά μεγεθυσμένες σε σχέση με την πραγματικότητα, έτσι ώστε να αναδειχτούν ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Σε άλλα πεζά δίνει την αίσθηση μιας ματιάς νοσταλγικής στο παρελθόν, σε γλυκόπικρους κριτικούς τόνους, με φίλτρα διακοπής για τα όσα δυσάρεστα στης ζωής τα ταξίδια.

Συμπυκνώματα σκέψης με φιλοσοφικές διαστάσεις σε λόγο κοφτό, πυκνό, σχεδόν τηλεγραφικό. Τι κι αν τα χαρακτηρίζει πεζά, μάλλον σε ποιήματα κλίνουν.

Ήθελε ο Φουντούλης τα κείμενά του να διαβάζονται επίμονα, πολλές φορές, για εμβάθυνση, να μην είναι γραμμικά, να έχουν αυτό το στοιχείο που τον συνέπαιρναν εκείνον ως αναγνώστη των γραφόμενων του Μαρσέλ Προυστ. Και το κατάφερε.

Δεν περνά λέει ο καναπές από το παράθυρο από κει μόνο η ζωή μου περνά και φεύγει τόνισε με λυγμούς και το δάπεδο γέρνει προς τα εκεί κάνοντας την ντουλάπα να κουνά επικίνδυνα σε κάθε άγγιγμα της πόρτας τα πράγματά μου αχ τα έπιπλά μου που με τόσο κόπο αγόρασα και χάρηκα τώρα συντρίμμια και τα ρούχα εδώ κι εκεί με τι όρεξη να τα τακτοποιήσω κι εγώ άνθρωπος είμαι ξέρεις και σε μισή ώρα έχω να δω πρόσωπα σημαντικά δεν έχω δυνάμεις πού να βρω το κουράγιο έχω και τις κουρτίνες πώς τις κρεμάνε και πού είναι η σκάλα πού την έβαλαν είμαι μια ξεφούσκωτη μαξιλάρα
έτσι νιώθω.

Στο άνευ σημείων στίξεως, μονορούφι, ΧΙΧ / Η μετακόμιση της κυρίας πρέσβειρας, ακολουθούμενη από όλα τα είδη μακέτας στη Sepia που απασχόλησαν τον συγγραφέα-εικαστικό, μέχρι αυτές τις μακέτες αυτογονιμοποιήσεων.

Η τελευταία λέξη, αλλού φράση, κάθε πεζού κειμένου κείτεται σε παράγραφο με εμφανές διάστιχο, μια ιδιαίτερη πινελιά!

Στο Αντί επιλόγου κομμάτι προβάλλει το μότο που ενστερνίζεται περί χρήσης και μη κατάχρησης –uti non abuti– για τη ζωή του ανθρώπου και δηλώνει εμπιστοσύνη στην αμφιβολία έναντι της βεβαιότητας, όπως ο Νορμπέρτο Μπόμπιο και ο Σαραμάγκου. Να του το ενισχύσω με την αρχή του Χάιζενμπεργκ.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για εκλεκτά αποστάγματα στοχασμού, συνδυασμένα με αλληγορία. Απολαμβάνονται γουλιά γουλιά. Το Σημειωματάριο βαρύτητας αξίζει μια ξεχωριστή διαδρομή.

[Η Τασούλα Γεωργιάδου είναι επ. σχολική σύμβουλος Φυσικών Επιστημών και συγγραφέας.]

◉