αγριμολογος

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

Ωστόσο κανείς δέ μάντευε ακόμα το τέλος —ήταν θυμάμαι σούρουπο, ώρα που υπόσχεται τον Θεό και προοιωνίζει τον δήμιο, εξ άλλου με βασάνιζε και το αίνιγμα της γεννήσεώς μου, θέλω να πω ότι οι γονείς μου ήταν θνητοί ενώ εγώ είχα άλλες βλέψεις κι η υδρορροή σαν ένα κομμένο λαρύγγι τραγουδούσε το φθινόπωρο ή ποιός δεν έκαψε τα χέρια του μες στη φωτιά του κόσμου ετούτου— αλλά θ’ αναρωτηθεί κανείς γιατί κοιμόμουν αγκαλιά μ’ αυτόν τον τηλεφωνικό κατάλογο που πρόδιδε τις αρχές μου, ε, ήταν κι αυτό μια υπόσχεση για λιγότερη μοναξιά, ένα λάφυρο απ’ την αιώνια ανωνυμία — ώσπου ξημέρωνε κι ερχόταν ένας καινούργιος πόνος να με σώσει απ’ τον παλιό.

[Συλλογή 1983: Ο τυφλός με τον λύχνο/Δάφνες για νικημένους]

Μανώλης Αναγνωστάκης:
Θα ‘ρθει μια μέρα

Θα ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε
βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να
πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο
τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή
που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Απ’ την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και
στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό δε μπορείς
να το αμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε –θυμήσου– ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ
–ξεχνώ πάνω σε τι– κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο
μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι
εκεί θα ‘ρθεις και θα με ζητήσεις
Δε μπορεί, Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του

Κάθε απόλαυση είναι ακολασία, γιατί η αναζήτηση της απόλαυσης είναι αυτό που κάνει όλος ο κόσμος στη ζωή, και η μόνη μαύρη ακολασία είναι να κάνεις ό,τι κάνει όλος ο κόσμος.

[Fernando Pessoa, Βιβλίο της ανησυχίας Β’ τόμος, μτφρ. Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Gutenberg

Χρόνια Πολλά!

Μανόλης Ἀναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 – Ἀθήνα 2005)

Θα ‘ρθει μια μέρα

Θα ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε
βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να
πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο
τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή
που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Απ’ την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και
στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό δε μπορείς
να το αμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε –θυμήσου– ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ
–ξεχνώ πάνω σε τι– κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο
μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι
εκεί θα ‘ρθεις και θα με ζητήσεις
Δε μπορεί, Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του.

[Μανόλης Αναγνωστάκης, Τα Ποιήματα 1941-1971, εκδόσεις Νεφέλη, Δεκ. 2000