αγριμολογος

Όπως ο σκύλος που γυρίζει επιδιώκοντας να δαγκώσει την ουρά του, επιμένει για λίγο αργά κι υπομονετικά έως ότου τον τυλίξει, τον συνεπάρει το συναίσθημα του πείσματος για το άπιαστο της επιδίωξης, επιταχύνει• ξάφνου σταματά• μια παγωμένη φιγούρα, και ξανά πάλι το γνωστό δαιμονικό στροβίλισμα που όσο περνά ο χρόνος• ο στρόβιλος εντείνεται, πιο γρήγορα, πιο αστραπιαία, ο όγκος του σκυλιού παύει να ξεχωρίζει, το γυμνό μάτι διακρίνει πλέον μιαν ελλειπτική σβούρα όμοια με το ηλιακό μας σύστημα κοιτώντας το από το διάστημα, από ένα άλλο γειτονικό, παρόμοιο σύστημα σε quick motion. Στο κέντρο διαφαίνεται το ασυγκίνητο, αμερόληπτο, ουδέτερο φωτεινό του ήλιου, δεν υπαινίσσεται τίποτα, μόνο Είναι. Υπάρχει δίχως κάποιον παρακμασμένο διαβρωτικό πεσιμισμό, δεν επιθυμεί να προσαρτήσει κάτι, μόνο Είναι. Στέκει. Είναι για να αισθανθούμε εκείνη τη βαθιά, ζωντανή ενότητα, να μην χαθούμε στο παιχνίδι των ερμηνειών, το Είναι δεν χωρά στο προκρούστειο κρεβάτι, μόνο στέκει αυτούσιο, πλήρες και ταυτόχρονα ατελές όπως η φύση, η πάντα ασύμβατη με την τελειότητα φύση. Ο σκύλος, το έδαφος, ένα αμμώδες περιβόλι πάνω στο οποίο στροβιλίζεται, διαταράσσει τους λιλιπούτειους κρατήρες ενός μυρμηγκολέοντα, κρυμμένος στον πυθμένα τους (θα έπρεπε να) καιροφυλακτεί για τη λεία του, τώρα διερωτάται ως προς την απρόσμενη συμπεριφορά του σκύλου. Όταν ο Κάφκα προσπαθεί με τη γνωστή του διορατικότητα να διεισδύσει στη συνείδηση αυτού του ζώου στο «Αναζητήσεις ενός σκύλου»* θέτοντας ερωτήματα για τον βουβό παραλογισμό της ύπαρξης, αγνόησε την ύπαρξη του εδάφους κάτω από τα πόδια του σκύλου, ακόμη κι όταν επιχειρεί (ομολογώ με επιτυχία) να αισθανθεί το σημείο προσέγγισης στο ανθρώπινο, τη στιγμή της αφύπνισης, στο πρώτο

ξύπνημα.
.
.
.

.
[*]«Investigations of a Dog» –διήγημα του Φραντς Κάφκα (Forschungen eines Hundes) γραμμένο το 1922. Εκδόθηκε το 1931, επτά χρόνια μετά το θάνατό του.
.
.
.

δεν δέχομαι και δέχομαι ότι υπήρξαν υπερβολές και ιδιορρυθμίες δεμένες με υπαρκτά ή ανύπαρκτα έργα ανάμεσα στα πολλά όργανα έκφρασης, εν μέσω αστείων χαμόγελων εθνικών κυττάρων, παρήγορων διαφοροποιήσεων και ούτω καθεξής· πράγματα που εξαντλούνται από εποχή σε εποχή, εποχές διάφορες αδιάφορες εξαπατημένες· θεατρικές κινήσεις του θέλουμε του είμαστε και του τροφοδοτούμαστε εν μέσω και διά των δικών μας κυττάρων· πάντα. Τάπητες αδιάκοπα τυλίγονται ξετυλίγονται στρώνονται υποδέχονται· τονική η ακρίβεια αλλόκοτες ή θαμπές οι γιορτές ελπίζοντας ότι κάπου –δεν μπορεί- κάπου κάποιος Λόγος

καραδοκεί.

.

.

.

photo©StratosFountoulis

.

η οχλαγωγία δεν συνηθίζεται εύκολα· ξεφεύγουν σημειώσεις στο περιθώριο· πετάγονται. αισθάνεσαι απών σε αυτό που συντελείται, κάτι από την μνήμη αντικαθίσταται κι αναρωτιέσαι για τ’ αμετακίνητα που έγιναν παρελθόν, κι έρχονται πρόσωπα άλλα να ξεφυλλίσουν δικές σου σελίδες. πως γίνεται. πως γίνεται να βλέπεις ζωντανά μια δικιά σου προϊστορία, ερήμην σου. θυμάμαι τις πολλές Παρασκευές με το παλτό πάντα ανοιχτό ν’ ανεμίζει σαν σαλάχι, τότε που· σε περίμενα κρυφά, βαδίζοντας προς το υπόγειο. τι κίνδυνος να χαθούν τέτοια ταξίδια, τέτοιες βουβές Παρασκευές που λάμψεις επέστρεφαν στα όνειρά μας. είχαμε πολλά χαρίσματα· θυμάσαι εκείνο το λεπτό στη βροχή· «κουμπώσου» είπες.

.

.