αγριμολογος

.
.

η πόλη απλώνεται· μια καμινάδα αχνίζει, ένα γκρίζο τ’ ουρανού μονοπάτι διακλαδώνεται. όλα αυτά πάνω απ’ της πόλης το μουγκρητό καθώς εδώ· οι κουβέντες μπλέκουν μ’ έναν φοβισμένο φθινόπωρο, λέξεις εκδίδονται σε χώρους κάτω από το γκρίζο τ’ ουρανού μονοπάτι, μακριά από δυσεύρετες πια· χειροποίητες επιστολές. λέξεις πολλές σ’ ένα πυκνό και δυσδιάκριτο δίχτυ, εκεί που πάλλουν ποικίλες σημειώσεις. η παρέα. οι κουβέντες. μια μουσική χωρίς ύφος.

.

.

.

κάποια ανεπαίσθητα νήματα μας ακολουθούν. πάντα. μπορούμε να τα ονομάσουμε και βιώματα αν θέλουμε, δεν είναι όμως απαραίτητος ένας όρος γιατί ότι είναι ανεπαίσθητο κουβαλά τη γοητεία της ασάφειας, ενός θολού ατμοσφαιρικού τοπίου, ενός μίγματος ας πούμε ομίχλης ή αχλής μέσ’ την καθαρότητά του. αυτά τα «ανεπαίσθητα» μπορεί να τα έχουμε ζήσει, μπορεί και όχι· μην ξεχνάμε πως τόσα συνδέονται με μνήμες άλλων αισθήσεων· γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ δεν τολμώ αυθαίρετες προσεγγίσεις, τις αφήνω σε αυτούς που καταγίνονται με τις ερμηνείες των ονείρων.

σήμερα, λέει η επιστολή, σου στέλνω τα τρία πρώτα κεφάλαια. δεν υπάρχω για να θαυμάζω απαντώ στο εαυτό μου, γιατί παρατηρώ «παρέες που ανηφόριζαν κρατώντας ανεμώνες» όπως είπε κάποτε ο Ταχτσής, κι άρπαξα το πρώτο μολύβι που βρίσκονταν κοντά μου πριν χάσω τις μορφές τους, δεν έχω όμως σκοπό να αποτυπώσω τα πολλά, γιατί τα πολλά με τρομάζουν, είναι σαν το ατελείωτο σχοινί μιας αγχόνης, αυτά· για μην απορείτε ότι «αφού τα λέω» γιατί δεν τα αποτυπώνω όπως επιζητά το κοινό γούστο. «τα λέω» δεν σημαίνει συμφωνώ. σημαίνει αυτό που δεν μπορείτε να διανοηθείτε.