[Δημήτρης Χαντζόπουλος: «Η Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροΐδη -κυκλοφορεί

18/03/2018 § Σχολιάστε

ΚΛΙΚ στην εικόνα για μεγέθυνση

ΚΛΙΚ στην εικόνα για μεγέθυνση

Graphic Novel / Φιλολογική φροντίδα: Μανώλης Βασιλάκης
Έκδοση της ATHENS REVIEW OF BOOKS / Σελίδες: 208 έγχρωμες / Σχήμα: 18 x 25,5 cm / Κεντρική Διάθεση: Σ. Πατάκης ΑΕΕΔΕ

Η «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροΐδη, ένα κλασικό έργο της νεοελληνικής λογοτεχνίας, κυκλοφόρησε το 1866 δημιουργώντας σκάνδαλο με τη δριμεία σάτιρα των εκκλησιαστικών πραγμάτων και επισύροντας την αποκήρυξή της από την Εκκλησία και τη δικαστική δίωξη του συγγραφέα της από την ελληνική πολιτεία. Παρ’ όλα αυτά όμως το σατιρικό ύφος της κέρδισε τους αναγνώστες και το μυθιστόρημα γνώρισε τεράστια επιτυχία. Είναι το μόνο ελληνικό μυθιστόρημα του 19ου αι. που εξακολουθεί να μεταφράζεται σε πολλές γλώσσες και να βρίσκει ανταπόκριση σε ένα διεθνές αναγνωστικό κοινό. Το έργο φαινομενικά έχει τη μορφή ενός ιστορικού μυθιστορήματος που αφηγείται την περιπετειώδη ζωή μιας γυναίκας του Μεσαίωνα, η οποία κατάφερε να ανεβεί στον θρόνο του Αποστόλου Πέτρου. Ο Ροΐδης όμως, επίγονος των μεγάλων σατιρικών του 18ου αι., του Στερν, του Σουίφτ και του Βολταίρου (χαρακτηρίστηκε ως ο Έλληνας Βολταίρος), αλλά και θαυμαστής της σατιρικής γραφής του «Δον Ζουάν» του Βύρωνα, υπονομεύει σε κάθε βήμα τη συνοχή της ιστορικής αφήγησης με τη σάτιρά του. Οι αλλεπάλληλες ιδιότροπες παρομοιώσεις, οι αναλογίες και οι συγκρίσεις με τη σύγχρονη εποχή, οι απροσδόκητες παρεκβάσεις και τα σχόλια που απευθύνει ο αφηγητής στον αναγνώστη, διασπούν τη ροή της αφήγησης και μεταφέρουν τον αναγνώστη στο παρόν, καθιστώντας το έργο μια ανελέητη σάτιρα της κοινωνίας και των ηθών του 19ου αι.

Η παρούσα έκδοση θα κυκλοφορήσει και στα αγγλικά σε μετάφραση του Πήτερ Μάκριτζ. Εκτός των άλλων για να αποκατασταθεί και η αδικία που συνέβη με την πιο διαδεδομένη αγγλική μετάφρασή του: παρουσιάζεται ως «δημιουργία» του Λώρενς Ντάρρελ.

***

Ενδεικτικές σελίδες  που περιέχονται στο Graphic Novel «Η Πάπισσα Ιωάννα»:

Σελίδες 16 / 31 / 72 / 106 / 125 / 137 / 138 / 153 / 173 / 178-179 και ο Σελιδοδείκτης

Advertisements

plaisir: Una furtiva lagrima·

15/12/2017 § Σχολιάστε

Η τέχνη του Gaetano Donizetti (1797 – 1848)

Μία από τις υπέροχες μελωδίες του Gaetano Donizetti το διάσημο “Una furtiva lagrima” από το Ελιξήριο του Έρωτα (L’elisir d’amore), εκεί βρίσκεται όλη η ατμόσφαιρα του έργου όπου κυριαρχούν πρόσχαρα χαλαρά συναισθήματα., σε ένα έργο που μέχρι σήμερα επιτρέπει στον θεατή να φύγει από την αίθουσα με χαμόγελο.

Η όπερα αυτή, καθιέρωσε τον Ντονιτσέττι, ο οποίος διαδέχεται τον Ροσσίνι στο είδος της κωμικής όπερας, διατυπώνοντας μια προσωπική γλώσσα πολύ διαφορετική από αυτή του διάσημου συναδέλφου του. Η μεγάλη τομή που κατάφερε ο Ντονιτσέττι είναι ότι εισήγαγε το συναισθηματικό στοιχείο στο είδος αυτό της κωμικής όπερας. Στο Ελιξίριο, οι δύο βασικοί χαρακτήρες ωριμάζουν μπροστά στα μάτια των θεατών τόσο δραματουργικά όσο και μουσικά, ενώ η λύση της ιστορίας δίνεται από την εξέλιξη στην ψυχολογία τους. Με άλλα λόγια σε αντίθεση με την παράδοση του 18ου αιώνα οι χαρακτήρες του Ελιξιρίου μοιάζουν να έχουν αληθινά συναισθήματα, τα οποία μάλιστα ο συνθέτης μοιάζει να τα προσεγγίζει με σκεπτικό σύγχρονης ψυχολογίας.

Η πλοκή του έργου αφορά στον έρωτα που αισθάνεται ο φτωχός χωρικός Νεμορίνο για την όμορφη, πλούσια και φιλάρεσκη Αντίνα. Πιστεύει ότι αν πιεί ένα μαγικό ελιξίριο εκείνη θα τον αγαπήσει. Την αφέλειά του εκμεταλλεύεται ο πλανόδιος αγύρτης Δρ. Ντουλκαμάρα, που τού πουλά αντί για ελιξίριο ένα μπουκάλι κρασί Μπορντώ. Ο Νεμορίνο δεν έχει χρήματα. Έτσι, προκειμένου να το αγοράσει, κατατάσσεται στο στρατό, γεγονός που του αποφέρει άμεσα το επιθυμητό ποσό. Όταν το μαθαίνει, η Αντίνα πείθεται για τη δύναμη των αισθημάτων του, ομολογεί πως εκείνη τον αγαπά και η υπόθεση οδηγείται σε αίσιο τέλος. [βλ. Εθνική Λυρική Σκηνή]

Ανάμεσα στις εβδομήντα όπερες που μας άφησε, συγκρατούμε κυρίως τη Λουκρητία Βοργία, το Ντον Πασκουάλε, την Τσιγγάνα, την Παριζιάνα, τη Βασίλισσα της Γκολκόνδης και τέλος, το Ελιξήριο του Έρωτα. Χάρη στην επιδέξια δόμησή τους, τη μαγική, μελωδική τους άνεση και την εύστροφη φωνητική τους γραφή, συνεχίζουν και στον 21ο αιώνα, ανατριχιαστικά, να μας συγκινούν…

Ακούστε το Una furtiva lagrima σε μια εκτέλεση του 1904, με τη φωνή του Enrico Caruso και δακρύστε μαζί μου

 

[Hypocrisy at its finest·

07/12/2017 § Σχολιάστε

Egon Schiele Is Still Too Racy for Some
Nearly 100 Years After His Death

The London tube: Egon Schiele(!) Censored

[plaisir: Marcel

09/11/2017 § Σχολιάστε

Marcel Giró (1913-2011), Símbolo, c.1950 / Symbol, 50s
From the collection «Fotografias vintage dos años 50»

Where Am I?

You are currently browsing the art category at αγριμολογος.