[το λίγο που αδιάκοπα ανθίζει·
24/07/2025 § Σχολιάστε
stratos fountoulis, Erevos VII, acrylic on canvas, 1998
αυθαιρεσία 10η
κάθε μας συνάντηση και μία έκπληξη, λες. υπάρχει μια σκιά στο τέρμα κάθε απόστασης, μια απρόσμενα αισιόδοξη διέξοδος γέννημα δικό μας που καραδοκεί, στέκεται με ένα μέτρο ευτυχίας προτείνοντας την τελευταία πράξη, αυτό το λίγο το μεγάλο που αδιάκοπα ανθίζει, ο πρόξενος εκείνος του θαυμαστού που φαντάζεται κι ονειρεύεται με το δειλό το φως, μια δύσκολη ισορροπία είναι αλήθεια. περασμένα μεσάνυχτα όμως· κι έρχονται άλλες ανάσες από τα παλιά, δεν σε ξυπνούν, σε φιλούν
και σε κοιμίζουν.
*
[9 Μαρτίου, 2009
◉
.
.
[sine materia·
06/05/2025 § Σχολιάστε
Ε.
Ο χώρος είναι επαρκής· ιδιαίτερα αν ψαλιδίσουμε κομμάτι τις κοφτερές αιχμές και κάποιες ζωηρές άκρες· τις ενοχλητικά πειστικές. Χρειάζεται και η απαραίτητη αντικατάσταση των ανθρώπων με φωτοτυπίες -είναι σφόδρα πρακτικές και αρχειοθετούνται δίχως κόπο. Ίσως αφήσω ορισμένες λέξεις για την εσχάτη λέμε τώρα, ανάγκη τυχόν εθιμοτυπικής επίσκεψης φράσεων που έχουν την τάση να επαναλαμβάνονται ηχηρά, αναγκαίες για να δικαιολογούμε τις μετέπειτα μακρινές μας σιωπές. Ποιος ξέρει. Οι δυσοίωνες συνέπειες των, είναι γνωστές· όταν στην β’ στροφή η Ικεσία στρέφεται προς στους θεούς και οι επικλήσεις αρχίζουν αδικαιολόγητα να καλπάζουν. Ίσως τότε όλα· να θυμίζουν
ανατροπή.
*
Βρυξέλλες 8.5.15
◉
[επιδιώξεις·
13/04/2025 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [επιδιώξεις·
χαρταετοί
στρατος φουντούλης, ξυλογραφία, 1998
δύσκολο να παρατήσεις την ανάγνωση την περίοδο που παράγεις, ακόμα πιο δύσκολο να επιθυμείς ένα και μοναδικό πράγμα επιδιώκοντας σε αυτό την επιτυχία με όλες σου τις δυνάμεις όμως, δεν έχω αυτή τη δυνατότητα, με ενδιαφέρουν πάρα πολλά ζητήματα, που δεν έχω τη δυνατότητα να αγνοήσω κι ιδρώνω, αγωνιώ αφάνταστα με κάθε λογής σκέψεις· ωστόσο, με παρηγορεί κάτι που είχε πει κάποτε ο Gide –δεν θυμάμαι που- και δεν λέει να μου φύγει από το μυαλό: τα δηλητηριώδη ζώα είναι αυτά που δεν ιδρώνουν.
Ας είναι.
•
[πρώτη δημοσίευση 2.11.2011
◉
.
[σε έναν κόσμο που πλέον δεν θυμόταν·
27/01/2025 § Σχολιάστε
Ημιτελές Οκτώ
Βροχή. Ασταμάτητη βροχή. Ο κόσμος έμοιαζε να λιώνει. Να διαλύεται κάτω από το βάρος του νερού. Οι σταγόνες έπεφταν με ρυθμό που θύμιζε παλμό. Ένας αέναος χτύπος της καρδιάς του ουρανού. Αντί για ζωή, έφερνε διάβρωση. Ένα χρόνο τώρα. Ο ουρανός δεν είχε βάλει στόμα μέσα. Πάνω σε πόλεις. Σε χωράφια. Πάνω σε ανθρώπους που είχαν ξεχάσει πώς είναι να βλέπουν κάτι άλλο πέρα από το γκρίζο.
Τα πρόσωπα των ανθρώπων είχαν αλλάξει. Το δέρμα τους υγρό. Τα μάτια τους θολά. Έμεναν μισόκλειστα ν’ αντέξουν το μαστίγωμα της βροχής. Στέκονταν στις στάσεις, κάτω από κατεστραμμένες ομπρέλες, χωρίς να περιμένουν κάτι. Η βροχή είχε διαβρώσει προσδοκίες, όπως έκανε και με τους τοίχους, τις στέγες, τα δέντρα που στέκονταν γυμνά από φύλλα.
Το νερό είχε γίνει ο ήχος του κόσμου. Το πλαφ και πλιτς: ο απόλυτος ρυθμός, τόσο γνώριμος που σχεδόν ξεχνούσες ότι υπήρχε. Τα ποτάμια είχαν ξεχειλίσει, τα δάση είχαν βυθιστεί, τα σπίτια είχαν γίνει πλωτές σκιές. Κανείς δεν μιλούσε για το τέλος. Ούτε για το πότε είχε αρχίσει. Έβλεπαν την ίδια εικόνα. Ξανά και ξανά: το νερό να πέφτει, το χώμα να υποχωρεί, τα όρια να χάνονται.
Με τη συνεχόμενη βροχή, όλα είχαν βρει έναν νέο ρυθμό. Οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν χωρίς ήλιο. Έμαθαν να περπατούν στο νερό μέχρι τα γόνατα. Άφηναν τα βήματά τους να χάνονται σε λίμνες που κάποτε ήταν δρόμοι. Κάποιοι πίστευαν ότι η βροχή δεν ήταν τιμωρία, αλλά καθαρμός, ένα τελετουργικό που καθυστερούσε να τελειώσει.
Κάποιοι όμως ήξεραν. Ήξεραν ότι η βροχή δεν είχε σκοπό. Δεν υπήρχε λύτρωση, ούτε τέλος. Μόνο σταγόνες που έπεφταν. Ασταμάτητα, σαν την ίδια την αιωνιότητα που έσταζε αργά. Μέσα σε έναν κόσμο που πλέον δεν θυμόταν τι σήμαινε να είναι στεγνός.
◉
[όλα κατηγορίας «ημιτελές»
αγριμολογος 