αγριμολογος

stratos fountoulis, detail from «une lettre jamais reçu 29» – acrylic on paper

τι πρόσωπο, τι δημιούργημα σκέψης άλλων, τι σωματικό περίβλημα· και αυτό το γλυκό κατάλοιπο, κράτα το· για τις ράθυμες ώρες μαζί, τότε. το άσημο και το αβέβαιο μαζί στις ίδιες προφυλάξεις. στο απροσδιόριστο οι σκέψεις, στα άχρηστα γιλέκα σέπιας – αυτά που θέλουν την βελονιά την παραπάνω. «πως γνωρίζεις». «θα ξαναμιλήσουμε, όταν βρεθούμε οι δυο μας». μυαλό τεντωμένο, ανησυχία για το πέρα απ’ το βάραθρο. οι προσπάθειες έμεναν άκαρπες, οι ερωτήσεις αντηχούσαν βαθιά.

μα φυσικά!

δε συμφωνώ μαζί σας.

◉

.

.

το φθινόπωρο δεν υποχρεούται να μελαγχολήσει

περιπλάνηση, μεταφορά· ίσως πλάνη. ένα παιχνίδι εποχών και στέκομαι –φθινόπωρο εδώ– να εμπαίζεται να σκοτεινιάζει να στροβιλίζεται να ξεδιπλώνεται· ένα παιχνίδισμα μα όχι παιχνίδι διαδικασιών, παιχνίδι εντούτοις, κυρίως διακύβευμα ενός εύστοχου καγχασμού που αφήνει χώρο για χορό-παιχνίδι. τρωκτικά περνούσαν χτες και ψάχναν πάθη κρατώντας μέτρο ψεύδους κι ειλικρίνειας. ανία περιπαίζει παιχνίδι και τρωκτικά-μελετητές μελετούν σωσίες κυρίως μαθητευόμενους πριν ραγίσουν με στοχασμούς τεχνικής και πάνε στον αγύριστο· όχι, μην τοις μετρητοίς, όχι.

τι απόψεις κι αυτές!

◉

.

.◉

stratos fountoulis: opus dei? 21 – 2000

η πρώτη περίοδος ήταν της γωνίας που κρατάς στα χέρια σου η δεύτερη είναι αυτή που μου χάρισες μια μέρα· η αίσθησή σου γέμισε μια πλαγιά βουνού γεμάτη στάχτες και κλαδιά αυτά που κοιμίζουν τους ήχους εκείνους τους γεμάτους φιλοδοξίες δάκρυα και φιλιά ίσως φταίνε εκείνα τα κανάτια γεμάτα από τη χίμαιρά σου που τα θέλει τρανά παρά σοφά η τρίτη περίοδος είναι εκείνο το μεσημέρι· ναι ήταν ντάλα μεσημέρι όταν τέσσερα φύλλα μουριάς ήρθαν και σου χάιδεψαν το πρόσωπο.

◉

photo: stratos fountoulis

2006: φύλλο 2

αν και κατά ένα τρόπο κανένας δε θα είχε προβλέψει ίσως ένας αλλά δεν έχω ακόμη δει το πρόσωπό του γιατί μάλλον επρόκειτο για αυτόν που είχε εντρυφήσει στο χρονογράφημα εκείνο του Προυστ που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ και του οποίου οι μελέτες για τις μεταφράσεις του Ομήρου ενέπνευσαν εκείνους που καταγράφουν τη μέρα που ακολουθεί η νύχτα όπως το σκοτάδι ακολουθεί το φως κατόπιν τούτου οι κατά κανόνα σιωπηλοί εκείνοι οι μοναχικοί ταξιδευτές συνέχεια κοιτάζουν προς τα έξω συμπεραίνοντας ότι η μέρα με χτύπους στη καρδιά νιώθει την έκσταση της σκέψης γιατί τα έργα πληρώνονται πάντα αντικαταβολή.

◉