[η στενότητα του πρόσκαιρου καταλύματός μας·
03/07/2017 § Σχολιάστε
«Είναι η σκιά της σοβαρότητάς μου!» -αυτή είναι η τελευταία φράση του Ούλριχ με την οποία τελειώνει Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες του Ρόμπερτ Μούζιλ–και η οποία, από τότε που τέλειωσα την ανάγνωσή του πριν τριάντα τόσα χρόνια με ακολουθεί. Παραμένει· και είναι η σκιά της σοβαρότητάς μου, με ακολουθεί όπως κάθε φορά που ξημερώνει, με στοιχειώνει όπως το καθημερινό ξύπνημα, είτε έχω το κεφάλι προς το ξυπνητήρι το οποίο προλαβαίνω σχεδόν πάντα να απενεργοποιήσω λίγο πριν την προκαθορισμένη του ώρα -σπανίως προλαβαίνει να κάνει τη δουλειά για την οποία το αγόρασα, είτε έχω στραμμένο το κεφάλι μου προς την αντίθετη μεριά. Μου το μηνύουν οι πρώτοι θόρυβοι του δρόμου που καταφθάνουν σχετικά σβησμένοι· διότι έχω πειστεί, χωρίς τη σκιά αυτή της σοβαρότητάς μου, η ζωή δεν θα με κάλυπτε από φαινομενικά απρόβλεπτες μικροστεναχώριες κι οδύνες, κι έχω την εντύπωση, ποτέ κανείς δεν είναι σίγουρος, ότι μου σφυρίζει ξέπνοα μεν, αλλά ασταμάτητα, όπως ένα σύννεφο που κρύβει προσωρινά τον ήλιο, μου θυμίζει την στενότητα του πρόσκαιρου καταλύματος που μας έχει καταχωρηθεί, αυτού που με αυθάδεια αποκαλούμε ζωή.
◉
sine materia
22/05/2015 § Σχολιάστε
Ζ.
Μια πλειάδα περιστάσεων θα με οδηγήσουν πρόωρα στο ν’ ανασταλεί αυτό που ξεκινώ εδώ σ’ αυτές τις αράδες που γράφονται σε κλίμα αφόρητα ασφυκτικό. Δίκιο έχετε. Αναρωτιέστε. Αυτή μου η καταγγελία είναι ανάξια μνείας εφόσον ούτως ή άλλως αυτό εδώ το κείμενο δεν πρόκειται ποτέ να καταχωρηθεί σε κάποιο Libro d’ Oro κάποιας λογοτεχνικής γενιάς της δεκαετίας τάδε, διότι μια σύντομη περιπλάνηση σε έναν περιορισμένης εκτάσεως χώρο· οι φράσεις αναποδογυρίζουν σε αφιλόξενα μέρη μιας και φιλοδοξούν να διαπεράσουν μια ευλαβική αναφορά που θέτει εμπόδια στις όποιες μυθοποιητικές διεργασίες, τις οποίες, λόγω πασιφανούς μου άγνοιας, αποφεύγω. Στο κενό σημείο το ταχύτερο λοιπόν· στον εντοπισμό του μαχαιριού στη καρωτίδα, μόνο εκεί επιθυμώ να
κοιτώ.
*
* [sine materia]
◉
*
φωτογραφία: πορτρέτο του αγριμολόγου στην Αντίπαρο, 2008
άσκηση
23/09/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [30]
Δεν προσφέρουν κάτι πάντα οι μαρτυρίες• ούτε σαλπίζουν έντονα θρίαμβο. Απομένει να ομολογήσουμε μόνο προθέσεις όχι έκπληξη για την τραχύτητα γεγονότων διότι ο αρχικός μας λόγος μένει μετέωρος. Ξεχάστε τη θέση που δίνει αξία• μια μεσοχείμωνη άνοιξη δεν είναι παρά αντανάκλαση ενός υγρού καθρέφτη. Αν ερχόσουν νύχτα συντετριμμένος, μη γνωρίζοντας γιατί, έχει καλώς• εάν το πρωί, το πρώτο σου βλέμμα αντικρίσει ρούχα απλωμένα, αγνόησέ τα. Κοίτα ολόκληρη την αυλή, σκέψου παιδιά που επιτίθενται σε τοίχους, κοίτα τους μοναχικούς πως στέκονται· πως παρατηρούν πίσω από γρίλιες. Δες ανθρώπους κάτω απ’ το χώμα. Όλοι αυτοί, κάποτε
υπήρξαν χαρούμενοι.
.
.
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου
[οι «ασκήσεις»]
αγριμολογος 