αγριμολογος

– [12]

Ολίγα περί αιώρας. Διαβάζουμε στο «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ‘Ήλιου’» (περ. 1950): Έδρα κρεμαστή (κοινώς κούνια), κινούμενη ως εκκρεμές εις μικρά ή μεγάλα διαστήματα. Αναρτάται διά σχοινίου συνήθως από κλάδου δένδρου ή δοκού, είναι δε διπλή ή απλή. Εις την διπλήν αιώραν κάθηνται δύο εν ισοζυγία και ωθούνται υπό τρίτου, ευρισκομένου επί του εδάφους. Εις την απλήν ο καθήμενος, κρατών τα σχοινία, δίδει τας πρώτας ωθήσεις ή μόνος του ή βοηθούμενος υπό άλλου, και ούτω η αιώρα τίθεται φυσικώς εις συνεχή κίνησιν από του ενός άκρου εις το άλλο, με τάσιν να φθάση εις το ύψος της αιωρήσεως,εκ του οποίου κατήλθεν, αναλόγως της εντάσεως της ωθήσεως.

…και ελάχιστα περί κοριού: Ακανθία. Επιστημονική ονομασία του κοινού κορέου. Δεν θα συνεχίσω στα λοιπά του εν λόγω λήμματος. Σκοπός και τούτης της άσκησης, δεν είναι παρά η Άσκηση.

Για τη δική σας θεματική επιλογή, θα συνιστούσα να σκάψετε λίγο τη μνήμη σας, ίσως πέσετε επάνω σε κάποιο από τα πολλά είδη των λεπτοποδιδών που ζουν «στας όχθας γλυκέων υδάτων», ειδάλλως συμβουλευτείτε τον Μπόρχες.

.

[όλες οι «ασκήσεις»]

.

– [11]

Ο έρωτας που αγνοεί τον έρωτα, αυτός των υπόκωφων θορύβων -ρωτούσες διαρκώς πως φτιάχνεται η σιωπή, το έκανες όπως υπάρχει το «θέλω» που αγνοεί το Θέλω στη κοινότητα των συνδεδεμένων κι ήταν αργά• πρωί, μετά τη βροχή. Παραδομένος. Προφυλαγμένος. Εντάσεις, περιοχές, τόποι. Προφυλαγμένα. Όλα• ο καλπασμός των λειψάνων• τόσων ημιτελών ψιθύρων• όλα. Τα πάντα αίνιγμα, τα πάντα σύμπλεγμα, τα πάντα αναμονή, τα πάντα στη δίνη του στροβίλου ζουν. Στη μόνιμη απόκρυψη. Ο έρωτας που αγνοεί τον έρωτα –κι αυτό, δεν είναι παρά μία ιδέα.

.

.

[ασκήσεις]

– [10]

Μέσα από εκείνη τη χαραμάδα, όπως σου είχα κάποτε εξομολογηθεί, σε παρατηρούσα, κάθε σου μετακίνηση και ένα θρόισμα αγωνίας για το σημείο που πριν λίγο στεκόσουν κι έφτανε σε μένα το οικείο άρωμά σου. Είμαι άκαρδος είπες, αλλά μήπως όταν δυστυχεί, ο σύγχρονος άνθρωπος, δεν γίνεται πεσιμιστής; Υπάρχει κάτι το ποταπό, το υποτιμητικό –για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του μονομανούς πορτογάλου- σ’ αυτή τη μετάθεση των δυστυχιών μας σ’ ολόκληρο το σύμπαν• υπάρχει κάτι το απεχθώς εγωιστικό στην υπόθεση πως όλο το σύμπαν κατά βάθος εξαρτάται από μας, ή ότι είμαστε κατά κάποιον τρόπο το κέντρο, η σύνοψη ή το σύμβολο ολόκληρου του σύμπαντος.(*) Η νύχτα, σου ψιθυρίζω, θα κρατεί το μυστικό μας. Εκείνη μας ένωσε.
.
.

[ασκήσεις]

(*) Fernando Pessoa, Η αγωγή του στωικού, εκδ. Ροές

[9]

Εικόνες, τραπέζι κι εδέσματα, νερό αέρας φωτιά ρυθμός ξόρκια ύβρις έπαινος, το λευκό που αναμένονταν άργησε δυο-τρία τέρμινα κι ήρθε ατίθασα κι ακρωτηριασμένο με συνοδεία παραπαίουσες λέξεις. Ήρθε ατίθασα. Κι άρχισε η λείανση και η εκ νέου επεξεργασία καθότι ατίθασο. Είπαμε. Όπως το μεγάλο Ρω με κομμένη ανάσα και το Λάμδα έτοιμο για την μεγάλη ανατροπή κι εσύ στέκεις σπαρακτικά γαλήνιος. Θαρρώ.

.

.

[ασκήσεις]