αγριμολογος

– [17]

Αρχή. Τυχαίο. Μια θέση: Ανάδειξη του οικείου σε σκοτεινό, μυστηριώδες. Απουσία οικεία ή μυστηριώδης; Ερώτηση που κατατάσσεται στη διολίσθηση. Αν κανείς διαθέτει δύο μνήμες αντιμετωπίζει το αναπόφευκτο ζήτημα των αλληλεπικαλυπτόμενων χώρων –μία ομολογία του τύπου «δεν ξέρω σε ποιον αιώνα να σας κατατάξω»• θα ήταν εντιμότερη. Άργησα. Σύρθηκα σε πρόσκαιρους δρόμους αυστηρώς στερημένους νοήματος. Προτιμότερο το λύγισμα του μπράτσου• παρά της καρδιάς. Μη-τυχαία. Κατάληξη.

.

[όλες οι «ασκήσεις»]

.

– [16]

Στα κεντήματα θα βρίσκονται πλέον• όλες μου οι ιστορίες, και συνιστώ την αναβολή των κρίσεών σας• η ακριβής ημερομηνία δεν έχει καμία σημασία, η τελευταία μου πνοή θα προσφέρει –ευελπιστώ– αυτό που μου στέρησε η πολύτιμη μνήμη. Σαν δότης κάποτε είχα κάνει λάθος, δεν έπρεπε να είχα προσφέρει. Ως γνωστόν, ο δότης μόνο,  χάνει τη μνήμη του. Κανείς άλλος.

.

photo: agrimologos.com

.

[όλες οι «ασκήσεις»]

– [15]

Ορίστε, δεν σταματούν οι οθόνες να τρεμοπαίζουν κι απέναντι ο κήπος πολλών εισαγωγικών στολισμένος-έως-εκεί στο σκουπίδι επιμένει, κι η αλάνθαστη εντύπωση: Οθόνη-κήπος και μέτριες πλειοψηφίες και άλλα βρομερά εγκληματικά περιτυλίγματα, κι ας προδίδει φανερά το βλέμμα σου, το δικό μου, χτεσινό

όνειρο.

.

Photo © Anne Noggle, 1982

 .

[όλες οι «ασκήσεις»]

.

– [14]

Λέξεις που χαράζονται την άνοιξη και τρομάζουν με τον τραχύ τους ήχο• και ράμφη, σαν τύμπανα ακούγονται πάνω σε κορμούς δέντρων. Λέξεις είναι κι αυτές• δονήσεις σε κάθε ξερό κλαρί –μια προειδοποιήση του «να, αρπακτικό, εχθρός έρχεται». Μέσα στην άνοιξη στέκεις χειμώνας κι ακούς των σπίνων τα ουΐιι• ήχοι αυθόρμητοι κάπου ψιθυρίζουν κι εσύ κλείνεσαι σε λέξεις βουτηγμένες στο νερό και στην αλμύρα και σε πράξεις δίχως ιδιότητες λίγο πριν τ’ ανοιξιάτικο αρσενικό κερδίσει του θηλυκού την εύνοια. Την άνοιξη εσύ, χειμώνας στέκεις.
.
.
photo©Harry Callahan,1949
.
.

[όλες οι «ασκήσεις»]