αγριμολογος

– [18]

Ίσως στην απομονωμένη πίσω αυλή γιατί οι μέρες και οι στιγμές είναι εικόνες που μπλέκονται ανάμεσα σε λέξεις που έχεις συλλάβει και θέλεις να κρατήσεις για ώρα ανάγκης αλλά πάλι· τα πανύψηλα δέντρα· σαλεύουν εδώ κι εκεί από το αεράκι κι η ψάθινη ή· πλαστική καρέκλα με το ξύλινο τραπέζι• εικόνες είναι κι αυτές· γαντζώνεσαι στην ευδιάλυτη ατμόσφαιρα• παρακαλάς να κρατήσει κι άλλο• λίγο ακόμα• έως ότου πάρεις τους σκονισμένους δρόμους των λέξεων• εκεί που παρεμβάλουν πάντα εικόνες• έτσι είναι ή δεν· είναι οι μέρες κι οι στιγμές πριν μεταμορφωθούν σε πομπώδεις παράτες χωρίς τελειωμό• τότε που αποφασίζεις• γλιστράς αθόρυβα• απομακρύνεσαι.

.

φωτο Αγριμολόγος

.

– [17]

Αρχή. Τυχαίο. Μια θέση: Ανάδειξη του οικείου σε σκοτεινό, μυστηριώδες. Απουσία οικεία ή μυστηριώδης; Ερώτηση που κατατάσσεται στη διολίσθηση. Αν κανείς διαθέτει δύο μνήμες αντιμετωπίζει το αναπόφευκτο ζήτημα των αλληλεπικαλυπτόμενων χώρων –μία ομολογία του τύπου «δεν ξέρω σε ποιον αιώνα να σας κατατάξω»• θα ήταν εντιμότερη. Άργησα. Σύρθηκα σε πρόσκαιρους δρόμους αυστηρώς στερημένους νοήματος. Προτιμότερο το λύγισμα του μπράτσου• παρά της καρδιάς. Μη-τυχαία. Κατάληξη.

.

[όλες οι «ασκήσεις»]

.

– [16]

Στα κεντήματα θα βρίσκονται πλέον• όλες μου οι ιστορίες, και συνιστώ την αναβολή των κρίσεών σας• η ακριβής ημερομηνία δεν έχει καμία σημασία, η τελευταία μου πνοή θα προσφέρει –ευελπιστώ– αυτό που μου στέρησε η πολύτιμη μνήμη. Σαν δότης κάποτε είχα κάνει λάθος, δεν έπρεπε να είχα προσφέρει. Ως γνωστόν, ο δότης μόνο,  χάνει τη μνήμη του. Κανείς άλλος.

.

photo: agrimologos.com

.

[όλες οι «ασκήσεις»]

– [15]

Ορίστε, δεν σταματούν οι οθόνες να τρεμοπαίζουν κι απέναντι ο κήπος πολλών εισαγωγικών στολισμένος-έως-εκεί στο σκουπίδι επιμένει, κι η αλάνθαστη εντύπωση: Οθόνη-κήπος και μέτριες πλειοψηφίες και άλλα βρομερά εγκληματικά περιτυλίγματα, κι ας προδίδει φανερά το βλέμμα σου, το δικό μου, χτεσινό

όνειρο.

.

Photo © Anne Noggle, 1982

 .

[όλες οι «ασκήσεις»]

.