αγριμολογος

– [10]

Μέσα από εκείνη τη χαραμάδα, όπως σου είχα κάποτε εξομολογηθεί, σε παρατηρούσα, κάθε σου μετακίνηση και ένα θρόισμα αγωνίας για το σημείο που πριν λίγο στεκόσουν κι έφτανε σε μένα το οικείο άρωμά σου. Είμαι άκαρδος είπες, αλλά μήπως όταν δυστυχεί, ο σύγχρονος άνθρωπος, δεν γίνεται πεσιμιστής; Υπάρχει κάτι το ποταπό, το υποτιμητικό –για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του μονομανούς πορτογάλου- σ’ αυτή τη μετάθεση των δυστυχιών μας σ’ ολόκληρο το σύμπαν• υπάρχει κάτι το απεχθώς εγωιστικό στην υπόθεση πως όλο το σύμπαν κατά βάθος εξαρτάται από μας, ή ότι είμαστε κατά κάποιον τρόπο το κέντρο, η σύνοψη ή το σύμβολο ολόκληρου του σύμπαντος.(*) Η νύχτα, σου ψιθυρίζω, θα κρατεί το μυστικό μας. Εκείνη μας ένωσε.
.
.

[ασκήσεις]

(*) Fernando Pessoa, Η αγωγή του στωικού, εκδ. Ροές

[9]

Εικόνες, τραπέζι κι εδέσματα, νερό αέρας φωτιά ρυθμός ξόρκια ύβρις έπαινος, το λευκό που αναμένονταν άργησε δυο-τρία τέρμινα κι ήρθε ατίθασα κι ακρωτηριασμένο με συνοδεία παραπαίουσες λέξεις. Ήρθε ατίθασα. Κι άρχισε η λείανση και η εκ νέου επεξεργασία καθότι ατίθασο. Είπαμε. Όπως το μεγάλο Ρω με κομμένη ανάσα και το Λάμδα έτοιμο για την μεγάλη ανατροπή κι εσύ στέκεις σπαρακτικά γαλήνιος. Θαρρώ.

.

.

[ασκήσεις]

©Faryda Moumouh, Photography, Landscape / 70 x 100 cm

άσκηση [8]

Ξαφνιάσματα της καθημερινότητας όπως η λάμψη της μέρας, αδιευκρίνιστα όπως οι αναγκαίες διαφυγές της επιβίωσης, εκκεντρικότητες πανίσχυρες στη συνύφανση πολλαπλών αφηγήσεων, το πανόραμα των προσώπων η κρυφή γοητεία, αρέσκεται να κυριολεκτεί σε κάθε ουτοπία.

✳︎

✳︎[ασκήσεις]

◉

[7]

Και ορίζεις χώρο ενιαίο, αποκλεισμένο από συστολές και διαστολές που διαταράσσουν την αταραξία· αφαιρείς κάθε προηγούμενο υπόβαθρο και την όποια σκόνη δραματουργίας, αφήνεις ανεμπόδιστα την ενιαία πνοή στη περιήγηση κι αφαίρεσε, αφαίρεσε-αφαίρεσε. Πάμε στα ενδότερα. Τώρα.

.

.

[ασκήσεις]