[είδωλα ξεχασμένων φωτογραφιών·
30/11/2019 § Σχολιάστε
15.
ο Αγριμολόγος νεαρός φαντάρος. Ρεντίνα Χαλκιδικής, Μαρτίος-Απρίλιος 1974
‘στορίες
Το παγιδευμένο στιγμιότυπο είναι ένα σταθερό (ή μη σταθερό που με τον καιρό ξεθωριάζει αν πρόκειται για μνήμη) οπτικό είδωλο. Αποτελεί, ας πούμε, πιστή εικονική αντιγραφή της πραγματικότητας σε μια παρελθούσα χρονικά στιγμή. Χάρη στην πιστότητά του ανακαλεί με κάποια αμεσότητα το γεγονός που εικονίζει, παρ΄ όλο που το εικονίζει ακίνητο και στερημένο από τη χρονική πραγματικότητα. Παγιδευμένο στιγμιότυπο είναι και ένας δεσμός του τώρα που το κοιτάμε με το παρελθόν που έχει απωλιθωθεί (και) ως εικόνα. Ο δεσμός αυτός συνιστά ανάμνηση ταυτοποιώντας δύο χρόνους, ένα συμβολικό παρελθόν που περιέχει βιώματα και παρουσία, και λέω ‘συμβολικό’ επειδή του λείπει ο βιωματικός χρόνος· και ένα παρόν που θεάται αυτή τη συμβολιζόμενη παρελθούσα εμπειρία -ως Παρόν. Μια διττότητα του χρόνου. Διττότητα ύπαρξης. Μια διττότητα που συλλαμβάνει (έστω, προσπαθεί να) την ενότητα ανάμεσα σε δυο αντίθετες καταστάσεις, να εκμηδενίσει την μεταξύ τους απόσταση· όπου η πρώτη ζει δίχως να βλέπει τον εαυτό της· και η δεύτερη να βλέπει το παγιδευμένο στιγμιότυπο ως είδωλο/εικόνα μιας ζωής που προσπαθεί να ξαναζήσει. Στη συνείδηση. Ως χρονική απόσταση. Ως νοσταλγία που περιέχεται σε κάθε ανάμνηση και που εκμηδενίζει την (κάθε) απόσταση. Δυο αντίθετες τάσεις με ένα κοινό υπόστρωμα, αναδύονται μέσω συγκίνησης.
Ίσως. Μια φωτογραφία…
Είναι πολύ πιθανό, κατά την άποψή μου, το έναυσμα για το μυθιστόρημά του ‘Η άγνοια‘, ο Μίλαν Κούντερα να το εμπνεύστηκε από μια ξεχασμένη φωτογραφία που μία μέρα ξέθαψε από τον σκονισμένο πάτο ενός συρταριού: ‘Πριν φύγει είχε προσπαθήσει τη συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο με τα γνώριμα μέρη, με την περασμένη του ζωή, κι είχε αναρωτηθεί: Θα τον πιάσει συγκίνηση; θα μείνει ψυχρός; θα νιώσει χαρά; κατάθλιψη; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Τα χρόνια της απουσίας του πέρασε μια αόρατη σκούπα πάνω απ’ το τοπίο της νεανικής του ηλικίας κι έσβησε ό,τι του ήταν οικείο· η συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο που υπολόγιζε δεν έγινε.’[Μίλαν Κούντερα Η άγνοια, Εστία]
Όμως η αόρατη αυτή σκούπα που αναφέρει ο Μ.Κ., ξέρουμε πολύ καλά ότι σβήνει μεν, αλλά δεν δύναται να διαγράψει μεμιάς τα πάντα, διότι η ανάμνηση είναι πράγμα άναρχο κι απρόβλεπτο κι αίφνης δύναται να εμφανιστεί ως αντιφατικό σύμπλοκο στο οποίο συμμετέχουν πάντα η οδύνη και η μαγεία.
Ευτυχώς.
*
[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]
‘στορίες
08/06/2017 § Σχολιάστε
15.
είδωλα ξεχασμένων φωτογραφιών
ο Αγριμολόγος νεαρός φαντάρος. Ρεντίνα Χαλκιδικής, Μαρτίος-Απρίλιος 1974
Το παγιδευμένο στιγμιότυπο είναι ένα σταθερό (ή μη σταθερό που με τον καιρό ξεθωριάζει αν πρόκειται για μνήμη) οπτικό είδωλο. Αποτελεί, ας πούμε, πιστή εικονική αντιγραφή της πραγματικότητας σε μια παρελθούσα χρονικά στιγμή. Χάρη στην πιστότητά του ανακαλεί με κάποια αμεσότητα το γεγονός που εικονίζει, παρ΄ όλο που το εικονίζει ακίνητο και στερημένο από τη χρονική πραγματικότητα. Παγιδευμένο στιγμιότυπο είναι και ένας δεσμός του τώρα που το κοιτάμε με το παρελθόν που έχει απωλιθωθεί (και) ως εικόνα. Ο δεσμός αυτός συνιστά ανάμνηση ταυτοποιώντας δύο χρόνους, ένα συμβολικό παρελθόν που περιέχει βιώματα και παρουσία, και λέω ‘συμβολικό’ επειδή του λείπει ο βιωματικός χρόνος· και ένα παρόν που θεάται αυτή τη συμβολιζόμενη παρελθούσα εμπειρία -ως Παρόν. Μια διττότητα του χρόνου. Διττότητα ύπαρξης. Μια διττότητα που συλλαμβάνει (έστω, προσπαθεί να) την ενότητα ανάμεσα σε δυο αντίθετες καταστάσεις, να εκμηδενίσει την μεταξύ τους απόσταση· όπου η πρώτη ζει δίχως να βλέπει τον εαυτό της· και η δεύτερη να βλέπει το παγιδευμένο στιγμιότυπο ως είδωλο/εικόνα μιας ζωής που προσπαθεί να ξαναζήσει. Στη συνείδηση. Ως χρονική απόσταση. Ως νοσταλγία που περιέχεται σε κάθε ανάμνηση και που εκμηδενίζει την (κάθε) απόσταση. Δυο αντίθετες τάσεις με ένα κοινό υπόστρωμα, αναδύονται μέσω συγκίνησης.
Ίσως. Μια φωτογραφία…
Είναι πολύ πιθανό, κατά την άποψή μου, το έναυσμα για το μυθιστόρημά του ‘Η άγνοια‘, ο Μίλαν Κούντερα να το εμπνεύστηκε από μια ξεχασμένη φωτογραφία που μία μέρα ξέθαψε από τον σκονισμένο πάτο ενός συρταριού: ‘Πριν φύγει είχε προσπαθήσει τη συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο με τα γνώριμα μέρη, με την περασμένη του ζωή, κι είχε αναρωτηθεί: Θα τον πιάσει συγκίνηση; θα μείνει ψυχρός; θα νιώσει χαρά; κατάθλιψη; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Τα χρόνια της απουσίας του πέρασε μια αόρατη σκούπα πάνω απ’ το τοπίο της νεανικής του ηλικίας κι έσβησε ό,τι του ήταν οικείο· η συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο που υπολόγιζε δεν έγινε.’[*]
Όμως η αόρατη αυτή σκούπα που αναφέρει ο Μ.Κ., ξέρουμε πολύ καλά ότι σβήνει μεν, αλλά δεν δύναται να διαγράψει μεμιάς τα πάντα, διότι η ανάμνηση είναι πράγμα άναρχο κι απρόβλεπτο κι αίφνης δύναται να εμφανιστεί ως αντιφατικό σύμπλοκο στο οποίο συμμετέχουν πάντα η οδύνη και η μαγεία.
Ευτυχώς.
[*]Μίλαν Κούντερα Η άγνοια, Εστία -μτφρ: Γιάννης Χάρης
*
[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]
[αλλοτινά: Ο Μιχαήλ ο Τρίτος ήταν μια μίξη Τζόφρι, Κιμ Γιόνγκ-Ουν και Τζίγγερ·
31/05/2017 § Σχολιάστε
Επίσημος Αυτοκράτορας από 3 ετών, ο Μιχαήλ είπε να το φχαριστηθεί το αξίωμα
Αφιέρωμα: 29η Μαΐου 1453. Η Πόλις εάλω…
Από μικρός το έριξε στο αλκοόλ, τα όργια και την πίστη πως η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols, μα η μεγάλη του αγάπη ήταν μια: να τρέχει ο ίδιος σε αρματοδρομίες. Το να μην πας στον Ιππόδρομο να δεις τον Αυτοκράτορα να κάνει παντιλίκια ήταν έσχατη μορφή προδοσίας και, για την ακρίβεια, ο Μιχαήλ διέταξε να καταργηθεί το σύστημα συναγερμού που ειδοποιούσε για επιθέσεις Αράβων στα σύνορα, μην τυχόν γίνει καμια επίθεση όσο τρέχει αυτός σε κούρσα και αποσπαστεί η προσοχή του κοινού.
Σε γενικές γραμμές ο Μιχαήλ βασίλεψε με μόνιμο χανγκόβερ: αγαπημένο χόμπι του ήταν να διατάζει το βράδυ κλασμένος αποκεφαλισμούς φίλων του και την επόμενη μέρα να στέλνει αγγελιοφόρους να τους προσκαλέσουν για ποτάκι στα ανάκτορα – ενώ η κορυφαία στιγμή της θητείας του ήταν ξεκάθαρα όταν διέταξε να ξεθάψουν τα κόκκαλα του πρώην Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Πέμπτου, τα έφερε στον Ιππόδρομο και τα μαστίγωσε. Μέταλ!
[luben tv via Ελεύθερη Έρευνα]
Διαβάστε:
Η Αυτοκράτειρα Ζωή Ήταν το Μεγαλύτερο Κούγκαρ της Ορθοδοξίας
Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ελαφρώς οξύθυμος·
[αλλοτινά: Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ελαφρώς οξύθυμος·
30/05/2017 § Σχολιάστε
«ΟΚ», του λένε οι Καρθαγενέζοι, «you da man»
Αφιέρωμα: 29η Μαΐου 1453. Η Πόλις εάλω…
Μέγας “N2TAWNEKA” Κωνσταντίνος: ιδρυτής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σημαντικότερος στην ιστορία του Χριστιανισμού κι από τον ίδιο τον Χριστό και βέβαια Άγιος της Ορθοδοξίας που εδωσε το όνομά του στο Σημίτη, τον Τσάκωνα, τον Φραντζέσκο και πολλούς ακόμα. Γιατί ήταν Μέγας, όμως;
Απάντηση: επειδή ήξερε να αναγνωρίζει τα λάθη του.
Ο Κωνσταντίνος είχε ένα μπάσταρδο γιο από πριν γίνει Αυτοκράτορας, τον οποίον υπεραγαπούσε. Η γυναίκα του Κωνσταντίνου, Αυτοκράτειρα Φαύστα, του έκανε τρεις γιους αλλά έβλεπε πως το μαγαζί τελικά θα το πάρει ο μπάσταρδος. Την πέφτει ερωτικά στον μπάσταρδο για να τον εκθέσει στον Κωνσταντίνο, εκείνος δεν της κάθεται. Οπότε αποφασίζει να το πιάσει αλλιώς: Κώστα, του λέει του Μέγα, ο γιος σου πήγε να με βιάσει. Ε, να τον σκοτώσω τότε, λέει αυτός.
Και τον σκοτώνει.
Περνάει λίγος καιρός και εξιχνιάζεται η σκευωρία: Κυρ-Κώστα το μαλάκισες, του λένε. Η κυρά σου την έστησε τη δουλειά. Ε, να την σκοτώσω τότε λέει αυτός (βλ. “Μέγας που αναγνωρίζει λάθη”) – και πνίγει τη γυναίκα του μέσα σε βραστό νερό.
Μετά από αυτά όπως είναι φυσικό ακολούθησε μια περίοδο awkwardness στα οικογενειακά τραπέζια, η οποία λύθηκε όταν ο αδερφός της Φαύστας συνωμότησε για να του φάει το θρόνο και ξεσήκωσε διάφορες περιοχές της Αυτοκρατορίας εναντίον του, με βασικότερη την Καρθαγένη της σημερινής Ισπανίας. Για να μην αποσταθεροποιηθεί το αναπτυξιακό του πρόγραμμα, ο Κωνσταντίνος έκοψε το κεφάλι του κουνιάδου του και το έστειλε με κούριερ στην Καρθαγένη.
“ΟΚ”, του λένε οι Καρθαγενέζοι, “you da man”.
[luben tv via Ελεύθερη Έρευνα]
Διαβάστε: Η Αυτοκράτειρα Ζωή Ήταν το Μεγαλύτερο Κούγκαρ της Ορθοδοξίας
αγριμολογος 