αγριμολογος

Για τα ναρκωτικά στο ΑΠΘ φταίει που δεν υπάρχει «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα»
Κώστας Γαβρόγλου, υπουργός Παιδείας

Με αφορμή τα σχόλια του υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου για την κατάσταση που επικρατεί στο ΑΠΘ, οι καθηγητές της ανώτατης εκπαίδευσης εξαπολύουν σφοδρότατη επίθεση κατηγορώντας την κυβέρνηση για ιδεοληψίες και αγκυλώσεις σχετικά με το πανεπιστημιακό άσυλο.

Οι κλοπές, τα ναρκωτικά, η πορνεία και η βία είναι φαινόμενα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, αναφέρουν σε επιστολή τους 471 φοιτητές του ΑΠΘ. Αλλά ο υπουργός Παιδείας τους καλεί να περιφρουρήσουν οι ίδιοι τους χώρους!

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση της ΠΟΣΔΕΠ:

Σε ερώτηση δημοσιογράφων για το πρόβλημα που έχει ανακύψει με τη διακίνηση ναρκωτικών αλλά και τη διάπραξη και άλλων έκνομων πράξεων στους χώρους του ΑΠΘ, ο Υπουργός Παιδείας απάντησε:

«Ιδίως στα πανεπιστήμια για πάρα πολλά χρόνια, τα προβλήματα αυτά λύνονται από τα μέσα. Αν δηλαδή υπάρχει ένα φοιτητικό κίνημα ρωμαλέο να μπορεί να προστατεύσει τους χώρους, οι εκπαιδευτικοί, η διοίκηση κλπ, πάντοτε ξέρουμε τότε ότι τέτοια φαινόμενα δεν παρουσιάζονται». Πρόσθεσε ότι «για κακουργηματικές πράξεις μπορούν να παρέμβουν οι αστυνομικές δυνάμεις, αλλά μετά από πρόσκληση του πρύτανη….Πάντως, ποτέ δεν έχει φέρει λύση η αντιμετώπιση με αστυνομικούς τρόπους».

Οι δηλώσεις αυτές, με τις οποίες αφενός μετατίθενται οι ευθύνες για την αντιμετώπιση φαινομένων του απλού ποινικού δικαίου στο «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα», στους εκπαιδευτικούς και τη διοίκηση, και αφετέρου αναιρείται ο ρόλος των δυνάμεων τάξης, αναδεικνύουν με τον πιο εύγλωττο και ηχηρό τρόπο την άρνηση της κυβέρνησης να αναλάβει τις ευθύνες που έχει στο ακέραιο, την αδυναμία κατανόησης του προβλήματος και την έλλειψη πολιτικής βούλησης για την επίλυσή του. Εξηγούν όμως γιατί η νοοτροπία αυτή, προϊόν ιδεολογικών αγκυλώσεων, δεν επέτρεψε όλα αυτά τα χρόνια την αποτελεσματική αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών που εμφανίζονται στους χώρους των πανεπιστημίων.

Αποδεικνύουν όμως κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό. Ο Υπουργός Παιδείας φαίνεται να μη γνωρίζει το νομικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία των ΑΕΙ, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει άσυλο με την έννοια του άβατου, το οποίο μάλιστα να προστατεύει έκνομες και εγκληματικές πράξεις καθώς σύμφωνα με τον ν. 4009/2011 «Σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των χώρων των Α.Ε.Ι. εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία» και δεν απαιτείται προς τούτο καμία πρόσκληση από τον Πρύτανη. Επιπλέον όμως φαίνεται να μη γνωρίζει (!?) ούτε την πρόταση που ο ίδιος έχει προτείνει στο Σχέδιο Νόμου που έχει δημοσιοποιήσει και θέσει σε διαβούλευση και η οποία αναφέρει επί λέξη: «…Επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των Α.Ε.Ι. λαμβάνει χώρα σε περιπτώσεις πλημμελημάτων και κακουργημάτων αυτεπαγγέλτως…», δηλαδή μια διατύπωση λιγότερο περιοριστική από αυτό που ο ίδιος πιστεύει πως ισχύει σήμερα. Φαίνεται ότι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις της κυβέρνησης για τη λειτουργία των ΑΕΙ και το άσυλο τη θέτουν σε καθεστώς σύγχυσης και δεν της επιτρέπουν να αντιληφθεί την πραγματικότητα.

Η έννοια του ασύλου έχει ως στόχο την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας στην έρευνα και τη διδασκαλία και της ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών στα πανεπιστήμια. Δεν αποσκοπεί στο να δίνει πρόσφορο έδαφος σε φαινόμενα ασυδοσίας, ανομίας, κοινής παραβατικότητας ή βίας με ιδεολογικά προσχήματα στους πανεπιστημιακούς χώρους ούτε στο να δημιουργεί εμπόδια στην αντιμετώπισή τους. Για το λόγο αυτό τη ΕΓ της ΠΟΣΔΕΠ έχει ήδη εκφράσει την αντίθεσή της στην τροποποίηση της ισχύουσας διάταξης και στην επαναφορά μιας παρωχημένης έννοιας ασύλου στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας για την ανώτατη εκπαίδευση και ζητά να μην νομοθετηθεί μια διάταξη αυτής της μορφής.

Θα πρέπει επιτέλους η κυβέρνηση να αντιληφθεί ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν έχει τα ίδια μέσα και την επιχειρησιακή δυνατότητα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά φαινόμενα παραβατικότητας και εγκληματικότητας στους χώρους της. Η πολιτεία με τα αρμόδια όργανά της οφείλει σε συνεργασία με τις αρχές των ιδρυμάτων να προβεί σε όλες τις ενέργειες που θα προστατεύουν τις ζωές των ανθρώπων και τις ακαδημαϊκές εγκαταστάσεις. Αποτελεί όχι μόνο ευθύνη αλλά και υποχρέωση της πολιτείας η προστασία των νέων που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια αλλά και των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας που εργάζονται στους χώρους τους, από εγκληματικές πράξεις. Η πανεπιστημιακή κοινότητα και η κοινωνία το έχει αντιληφθεί και απαιτεί την παρέμβαση της πολιτείας. Ως πότε η κυβέρνηση θα βλέπει και θα ερμηνεύει την πραγματικότητα μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά των ιδεοληψιών της;

Ο «πολιτισμός» που με το στανιό επιβάλλεται
για το καλό το δικό μας και της Παιδείας

παλαιότερο θέαμα (2012) του ΑΠΘ, σε ορισμένα σημεία δεν διαφέρει σήμερα δραστικά

Επιστολή 471 προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών φοιτητών του ΑΠΘ εστάλη στον κοσμήτορα της Πολυτεχνικής Σχολής Κωνσταντίνο-Βασίλειο Κατσάμπαλο και τον πρύτανη του ΑΠΘ Περικλή Μήτκα, οι οποίοι ενημέρωσαν τους τοπικούς παράγοντες (Δήμο, Περιφέρεια, ΕΛ.ΑΣ.).

«Η παραβατικότητα, οι κλοπές, τα ναρκωτικά, η πορνεία και η βία είναι πλέον καθημερινότητα για όσους περνάμε ένα μεγάλο μέρος της ημέρας σε αυτούς τους χώρους, ιδιαίτερα στην περιοχή της Πολυτεχνικής Σχολής. Από τα πιο απλά περιστατικά –όπως η διαρκής παρουσία μεγάλου αριθμού χρηστών ναρκωτικών σε χώρους του ιδρύματος π.χ. στο κυλικείο της σχολής – έως τα σοβαρά, δηλαδή την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών στους χώρους του πανεπιστημίου, και τα ακόμη κρισιμότερα, όπως ο θάνατος ανθρώπων εντός του πανεπιστημίου, όλα δημιουργούν αίσθηση μόνιμης ανασφάλειας και φόβου για το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας»[…]«Η διακίνηση και χρήση ναρκωτικών αποτελεί καθημερινό φαινόμενο στο κυλικείο της σχολής, όπως και η παρενόχληση φοιτητών και φοιτητριών από τους εν λόγω παράνομους εμπόρους. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν πρόσφατα ότι ελήφθησαν, φαίνεται να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα μέχρις στιγμής, καθώς το προσωπικό ασφαλείας αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της βιβλιοθηκάριου των Μηχανολόγων Μηχανικών, η οποία δέχθηκε επίθεση εντός της βιβλιοθήκης τον Σεπτέμβριο του 2016, καθώς και το πολύ πρόσφατο περιστατικό με τη σορό κοπέλας που βρέθηκε σε χώρο της Πολυτεχνικής Σχολής νεκρή από υπερβολική δόση ναρκωτικών»[…]«Αρνούμαστε να προσερχόμαστε για μάθημα σε έναν χώρο όπου «ανθίζει» το εμπόριο ναρκωτικών, γεμάτο χρησιμοποιημένες σύριγγες»

Η ευτέλεια του πολιτικού πολιτισμού
Όλοι αυτοί είναι υπουργοί ενός πρωθυπουργού που ασφαλώς τον χαρακτηρίζουν α π ο λ ύ τ ω ς

Το λούμπεν ήρθε για να μείνει

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε κοινό εκφραστικό εργαλείο για κάποιους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία. Και τώρα την επιβάλλουν στη δημόσια σφαίρα

[…]Αν ζούσε σήμερα ο Γιαννόπουλος θα κατατασσόταν άνετα στους κόσμιους την πολιτικής ζωής, όπου ήδη υπάρχει ο κ. Λεβέντης. Και το κακό είναι ότι αυτός ο διαχωρισμός δεν γίνεται καν. Το λούμπεν έχει γίνει κανονικότητα. Σήμερα μπορεί ένα υπουργός να ανεβάζει στον λογαριασμό του γραβάτες με φαλλούς και να θεωρείται αστείο. Να αναδημοσιεύει άλλος υπουργός τη φράση «στ’ αρχίδια μας» για μέχρι τότε συνεργάτη του κρατικό λειτουργό και να είναι λαθάκι. Να επιτίθεται καθημερινά άλλος υπουργός στους πολιτικούς του αντιπάλους με ανορθόγραφα υβριστικά παραληρήματα, ποταμούς μείγματος μίσους και τεστοστερόνης και αυτό να  θεωρείται καθημερινότητα. […] Oλοι αυτοί είναι υπουργοί ενός ανθρώπου που ασφαλώς τον χαρακτηρίζουν απολύτως. Ενός ανθρώπου που συνομιλεί με ηγέτες του κόσμου σε στάση βαρύμαγκα καφενόβιου, που στέκεται στους εθνικούς ύμνους σαν να περιμένει το τρόλεϊ, που μιλά στη Βουλή σαν πολιτικό κουτσαβάκι. Που κάνει αστεία του είδους «μη διαβάζετε εφημερίδες για να βρείτε την υγειά σας» , «αφού το πρόβλημα των προσφύγων είναι καθολικό, φέραμε τον προκαθήμενο των Καθολικών», και πολλά άλλα, κρύα μεν αλλά απολύτως ενδεικτικά ότι ποτέ δεν απέκτησε συναίσθηση του ρόλου που του ανατέθηκε και των προβλημάτων που διαχειρίζεται.[…] Τα κινήματα «δεν πληρώνω», οι μούντζες των μαθητών στις παρελάσεις, οι προπηλακισμοί, τα γιαουρτώματα και η βία κατά πολιτικών αντιπάλων, πάντα εβρισκαν μια κουβέντα συμπάθειας και κατανόησης από τους σημερινούς κυβερνήτες. Το λούμπεν είχε βαπτισθεί κοινωνικός αγώνας. Ετσι μετά φάνηκε πολύ φυσιολογικό να είναι Πρόεδρος της Βουλής κάποια που πέρασε τους θεσμούς πριονοκορδέλα χάριν της διαρκούς προσωπικής της προβολής, να είναι υπουργός κάποιος που παρότρυνε να λιντσαριστεί δήμαρχος ή να πέσουν στα τέσσερα οι βουλευτές της αντιπολίτευσης, να είναι σύμβουλος του Πρωθυπουργού ένα «λαϊκό παιδί», φανατικός της Ελένης, που πίστευε ότι η καριέρα είναι χολέρα μέχρι να ξεκινήσει καριέρα στο Μαξίμου.[…]

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε ξαφνικά κοινό εκφραστικό εργαλείο για πάρα πολλούς ανθρώπους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία, δημόσιο λόγο και ακροατήριο και φυσικά δεν είχαν καμία υποδομή ή προετοιμασία για αυτό. Και έτσι άγουρη, ανεπεξέργαστη και βίαιη εισέβαλε και κατέλαβε τη δημόσια σφαίρα, υπό τη θαλπωρή και νομιμοποίηση από δύο κόμματα που στο μεταξύ, όντας επίσης ανώριμα, κατέλαβαν την εξουσία. Και με δόσεις που ξεπέρασαν τη μέθοδο του μιθριδατισμού το λούμπεν έγινε κυρίαρχο, κανονικό και αναμενόμενο και πολύ δύσκολα πια θα φύγει.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο >> Ε Δ Ω
Εύγε κύριε Πετρουλάκη