αγριμολογος

γιατί θα έπρεπε να αφορά τον διαιτητή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα τα πανό με τα αντικαθεστωτικά ή αντικυβερνητικά συνθήματα που αναρτώνται από φιλάθλους στις κερκίδες ενώ το παιχνίδι παίζεται στο γήπεδο. Γιατί θα έπρεπε να επέμβει λογοκρισία σ’ ένα βίντεο που δεν αντικατοπτρίζει παρά την πραγματικότητα που ζούμε μέσα σε μόνο εικοσιπέντε δευτερόλεπτα ενώ η ίδια η καθημερινή πραγματικότητα που ζουν οι κάτοικοι αυτού του τόπου είναι διαρκής. Τα εικοσιπέντε δεύτερα δεν αποτελούν παρά ένα ασήμαντο κλάσμα μιας απεχθέστατης πραγματικότητας, κι όμως λογοκρίνονται. Βεβαίως η σημερινή εποχή δεν μπορεί τεχνολογικά να συγκριθεί, στο τομέα της επικοινωνίας, στην πραγματικότητα ενός οιουδήποτε χθες· γνωρίζουν καλά οι καθεστωτικοί ιθύνοντες ότι μία απαγόρευση του είδους, φέρνει (έφερε) αντίθετα αποτελέσματα, το παρακάτω βίντεο μέσο του διαδικτύου, θα το έβλεπαν πολλοί περισσότεροι θεατές από τη γνωστή ασθμαίνουσα ακροαματικότητα της δημόσιας τηλεόρασης… Άρα τι ακριβώς επιδιώκεται. Τέτοια «σημάδια» ή ψήγματα καταστρατήγησης της ελευθερίας της έκφρασης, ίσως προμηνύουν σχέδια του μέλλοντος. Ένα μέλλον που θα παιχτεί (άρχισε ήδη) όχι –προς το παρόν-  στα μέσα παραγωγής, αλλά στα μέσα επικοινωνίας και· μια Νέα επικοινωνιακή Αφήγηση έχει ίσως, ήδη ξεκινήσει.

 – 16,5% η Ανεργία τον Ιούλιο (κι είμαστε Οκτώβριο…) –

Σήμερα Σύνταγμα, η μεγαλύτερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των τελευταίων ετών

«Οι παλαιότερες γενιές να θυσιάσουν κάτι από το δικό τους βιοτικό επίπεδο για τους νέους. Πιστεύω σε ένα κοινωνικό, διαγενεακό συμβόλαιο. Αλλά και οι νέοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες, δεν αρκεί η διαμαρτυρία, ούτε η φυγή» (ο Παπανδρέου Γ’ στο «Πρώτο Θέμα 16.10»).

Μετάφραση: Τις παλαιότερες γενιές τις έχει καταδικάσει ο κ. Παπανδρέου Γ’ σε εφεδρεία, μείωση μισθού ή απόλυση λίγο πριν τη σύνταξη την οποία τελικώς (αν) θα λάβουν κουτσουρεμένη. Οι νέοι άνεργοι ξεπερνούν επισήμως το 25% καθώς κι οι απασχολούμενοι των €541, πλήθος δε από αυτούς, εξαναγκάζονται να μεταναστεύσουν…

Διαβάστε:
Χωρίς δουλειά πάνω από τέσσερις στους δέκα νέους

Το ποσοστό- ρεκόρ του 16,5% άγγιξε η ανεργία τον Ιούλιο έναντι 12% τον ίδιο μήνα του 2010 και 16% τον Ιούνιο του 2011. Ο συνολικός αριθμός των ανέργων ξεπέρασε τα 820.000 άτομα ενώ μέσα σε ένα χρόνο οι απασχολούμενοι μειώθηκαν σχεδόν κατά 300.000 χιλιάδες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), ο αριθμός των ανέργων σημείωσε αύξηση κατά 35% σε σχέση με τον Ιούλιο του 2010, ήτοι ακόμη 213.241 άτομα έμειναν χωρίς δουλειά.

Η ανεργία τον Ιούλιο άγγιξε το δεύτερο υψηλότερο επίπεδο που έχει ποτέ καταγραφεί, παρά την εποχικότητα που παρατηρείται τον συγκεκριμένο μήνα λόγω τουριστικής σεζόν και είναι υπερδιπλάσια του ποσοστού που είχε καταγραφεί πριν από μόλις μια τριετία (Ιούλιος 2008).

Το ποσοστό μεταξύ των γυναικών ξεπέρασε το φράγμα του 20% αγγίζοντας το 20,3% ενώ μεταξύ της ηλικιακής ομάδας 15 – 24 ετών έφτασε στο 42,4%. Άνεργος είναι επίσης πάνω από ένας στους πέντε ηλικίας από 25-34 ετών (23,3%). [«Ε«]

Ντροπή.

Η μηχανή του σαρκασμού

Toυ Παντελη Μπουκαλα

Στεκόταν στην ουρά ένας φίλος μου, σε τράπεζα ήταν, σε εφορία ή σε κατάστημα του ΙΚΑ, δεν καλοθυμάμαι. Κι ενώ η μουρμούρα για το «διαλυμένο κράτος» και τους «τεμπέληδες υπαλλήλους» είχε αρχίσει να διεκδικεί τα δικαιώματά της, ακούστηκε ήχος κινητού. Ενας ήχος που με την πρωτοτυπία του λειτούργησε κατευναστικά. Ακούστηκαν πρώτα δυο-τρεις νότες κι ύστερα η φωνή του Γιώργου Παπανδρέου να διαβεβαιώνει: «Λεφτά υπάρχουν!». Μία φορά, δύο, τρεις. Στράφηκαν όλοι προς τον αποδέκτη της κλήσης και, έκπληξη πάνω στην έκπληξη, είδαν ότι το κινητό ανήκε σε γερόντισσα, όχι τόσο γερόντισσα ώστε να περνάει εκτός σειράς, πάντως προχωρημένης ηλικίας. Και μεμιάς τούς πήραν τα γέλια. Ολους. Και τους προσωρινά ανακουφισμένους υπαλλήλους.

Να κατέχει η κυρία μας από νέες τεχνολογίες δεν φαίνεται πιθανό. Κάποιο ξεφτέρι εγγόνι θα έβαλε την τεχνογνωσία και η ίδια πρόσφερε τη βιοσοφία, που για να δημιουργηθεί χρειάστηκε, δεκαετία τη δεκαετία, να καταπιεί και να προσπεράσει δεκάδες χαρμόσυνες εξαγγελίες που αθροιζόμενες κατέληξαν σε κάτι παραπάνω από το μηδέν. Το μήνυμα του κινητού της, πάντως, «Λεφτά υπάρχουν!», δεν ενόχλησε κανέναν από τους είκοσι ανθρώπους που αποτελούσαν το λιλιπούτειο δημοσκοπικό σώμα της ουράς. Γέλασαν όλοι, και οι πράσινοι που μάλλον βρίσκονταν ανάμεσά τους. Με το ήρεμο γέλιο όσων πρώτα αυτοσαρκάζονται κι έπειτα σαρκάζουν, πρώτα αυτοσιχτιρίζονται κι ύστερα αναθεματίζουν.

Ηρεμες ήταν και οι προτάσεις που ακούστηκαν μετά τη γελωτοθεραπεία και τα συγχαρητήρια στην ιδιοκτήτρια του κινητού, που πέρασε βέβαια πρώτη στο ταμείο, τιμής ένεκεν. «Να βάλουμε στα κινητά μας και τον άλλον, με το “Σεμνά και ταπεινά”», είπε ο ένας. «Και το “άλλο μείγμα”», πρόσθεσε ένας τρίτος, εμπλουτίζοντας το ρεπερτόριο. Δίχως καμία όρεξη τσακωμού και κομματικού φανατισμού. Περιέλαβαν, άλλωστε, τους πάντες με τη μηχανή του σαρκασμού τους.

«Ενα γέλιο θα τους θάψει», μονολόγησε ο φίλος μου, έμπειρος κι αυτός της ζωής και φανατικός αναγνώστης επιτοίχιων συνθημάτων, κι έφυγε δίχως να κάνει τη δουλειά του. Είχε ξεχάσει, άλλωστε, για ποιο λόγο πήγε στο κατάστημα.

[«Καθημερινή«]