αγριμολογος

Φωτ.: EPA (ιδιαιτέρως επεξεργασμένη για τις ανάγκες του Αγριμολόγου

Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι απατεώνες από τους χομπίστες της καλοσύνης

Η Ρούλα Γεωργακοπούλου για τους επαγγελματίες της καλοσύνης:
«Ρε πού’ ναι εκείνες οι ψυχούλες που ανέβαζαν φωτογραφίες με ναυαγισμένα μωρά στο Αιγαίο; Που σκούφωναν καλοκαιριάτικα με μάλλινα σκουφιά τα αφγανάκια για να τους πετύχει το σκηνικό; Που σπαράζει η καρδιά τους αν κάποιος προλάβει και παρκάρει στη θέση κάποιας; Πού’ναι κι εκείνη η κινέζικη ιδιοφυία των εικαστικών που δεν ντράπηκε να κουλουριαστει 150 κιλά άντρας σαν πνιγμένο παιδάκι στις παραλίες της Λέσβου; Θα κάνει άραγε παρόμοια ινστελέισον στο βομβαρδισμένο παιδιατρικό νοσοκομείο της Μαριούπολης;

Σας το λέω εγώ που δεν ανεβάζω τέτοιες φωτογραφίες ούτε είμαι σίγουρη για τα αισθήματα αυτών που τις τραβάνε: Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι απατεώνες από τους χομπίστες της καλοσύνης»

*

―Δυστυχώς για τη μικρούλα μου ζωή, αυτή την Αριστερά, άργησα πολύ να τη σιχαθώ.

◉

Γυναίκα στο Χάρκοβο τραυματισμένη από ρωσικό βομβαρδισμό [iefimerida.gr]

Οι μεγαλύτεροι φαν του Πούτιν είναι ακριβώς οι ίδιοι που υπονομεύουν σταθερά και δημόσια την ενωμένη Ευρώπη και το ευρώ: δύο ακροδεξιοί πολιτικοί (Μαρίν Λεπέν, Ερίκ Ζεμούρ) και δύο αριστεροί (Ζαν-Λικ Μελανσόν και ΚΚΓ). Αυτοί, μόλις ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία, ανέλαβαν εργολαβικά το «ξέπλυμα» του Πούτιν, κόντρα στην γαλλική κοινή γνώμη που συγκλονίζεται με τη δυστυχία του ουκρανικού λαού και καταδικάζει τον Ρώσο εισβολέα. Τα τέσσερα αυτά ακραία κόμματα -που τάσσονται ανοιχτά κατά της φιλελεύθερης Δύσης και του ευρωπαϊκού οικοδομήματος-, ξεγυμνώθηκαν μόλις μπήκαν τα πρώτα ρωσικά τανκς στην Ουκρανία.

*

[Διάβαστε ολόκληρο το κείμενο της Σοφίας Γιαννακά με τον χαρακτηριστικό τίτλο:
Ρούβλια, Aριστερά και ακραίοι -Το ουκρανικό μας ανοίγει τα μάτια

◉

Από τη σειρά «Έπαφος», χαρακτικό ©στράτος φουντούλης, 1998

μην παραξενεύεστε για την υποκρισία που επιδεικνύουν σήμερα με την αταβιστική αντι-δυτική στάση και τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες. Ούτε για το γεγονός, φυσικά, οτι απολαμβάνουν όλα τα προνόμια του πολίτη του δυτικού κόσμου (τα μεγαλύτερα που έχει γνωρίσει εως σήμερα η ανθρωπότητα δηλαδή)

ο ©Ευτύχης Βαρδουλάκης στο facebook

Ο Σαρτρ, τον οποίο απεχθάνομαι όσο κανέναν άλλο «διανοούμενο», για το χυδαίο ναρκισσισμό του και την αξιοθρήνητη διαδρομή του από συνήγορος των γκουλαγκ μέχρι παρκετέζα του Χομεϊνί, είχε πει μια από τις πιο κυνικές και σιχαμένες φράσεις που έχουν ειπωθεί: «αφιέρωσα όλη τη ζωή μου για να υποστηριζω ένα σύστημα στο οποιο ο ίδιος δεν θα ήθελα να ζω ούτε μια μέρα».

Όταν πολλοί (και οι επίγονοι τους) έχουν μεγαλώσει με τα «επαναστατικά» τσιτάτα αυτού του τύπου, μην παραξενεύεστε για την υποκρισία που επιδεικνύουν σήμερα με την αταβιστική αντι-δυτική στάση και τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες. Ούτε για το γεγονός, φυσικά, οτι απολαμβάνουν όλα τα προνόμια του πολίτη του δυτικού κόσμου (τα μεγαλύτερα που έχει γνωρίσει εως σήμερα η ανθρωπότητα δηλαδή), αλλά ταυτόχρονα μισούν τον ίδιο, τις αξίες που τον θεμελίωσαν, τα πάντα όλα, συντασσόμενοι (ευθέως ή συγκεκαλυμμένα) με κάθε λογής αυταρχικά φασισταριά ανά την υφήλιο.

Δίπλα σε αυτούς βάλτε και εκείνους που ό,τι και να συμβεί, για οποιοδήποτε θέμα, θεωρούν ότι οφείλουν να διαφοροποιούνται από τη «μάζα», φτάνοντας συχνά στο σημείο να υιοθετούν κάθε παλαβομάρα, επειδή έτσι αισθάνονται «ψαγμένοι» και «αντισυστημικοί» ικανοποιώντας τον λανθάνοντα ναρκισσισμό τους και έχετε ένα «εξαιρετικό» αντι-δυτικό κοκτέιλ.

Να πούμε βέβαια οτι η Δύση δεν είναι αλάνθαστη. Ήταν πολλοί αυτοι που είχαν διαφωνήσει με τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ, που αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό την «Αραβική Άνοιξη», που ασκούσαν κριτική για την νωθρότητα στα μεγάλα και την υστερια στα μικρα που χαρακτήριζε την ΕΕ των τελευταίων ετών και που ήταν συχνά απέναντι σε «μόδες» της Δύσης. Αλλά αυτά λύνονται με τους θεσμούς και τις διαδικασίες που οι δημοκρατικές κοινωνίες εχουν δημιουργήσει, όχι με την αποδυνάμωση της απέναντι σε αυταρχικούς ηγέτες και αυταρχικά καθεστώτα, στα οποια οι «αντισυστημικοί» στόκοι δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα, εκτός φυσικά αν ήταν μέλη της εκεί αυταρχικής νομενκλατούρας.

◉