σύντομο ανέκδοτο: Χριστοφοράκος
27/06/2009 § Σχολιάστε
Pattern of Success
«Προέτρεψα τον πελάτη μου να πει τα ονόματα, τα ποσά και τις ημερομηνίες σε συνάρτηση με τις δωροδοκίες στην Ελλάδα» δήλωσε ο κ. Πέτερ ύστερα από τη συνάντησή του με τον «έγκλειστο του Στατενλχάιμ». «Μου ζήτησε χρόνο να το σκεφθεί. Ως την άλλη εβδομάδα θα έχει καταλήξει σε αποφάσεις».
[«Το Βήμα«]
Μ’ αρέσουν οι πεταλούδες, ιδιαίτερα οι γαλαζωπές κι οι χαλκόχρωμες, αυτές που κάνουν συντροφιά στα μυρμήγκια κάτω από τα φύλλα των φυτών και ρουφούν τα γλυκά περιττώματα της ψείρας των. Τι παράξενη φιλία αλήθεια γιατί· μην ξεχνάμε ότι οι κάμπιες της μικρής πεταλούδας εκκρίνουν από τους αδένες τους γλυκό υγρό το οποίο τα μυρμήγκια θεωρούν ιδιαιτέρως gourmand, μαζεύονται το μεσημέρι και το απολαμβάνουν οικογενειακά, σαν τους καλούς χριστιανούς οικογενειάρχες, και· σαν τέτοιοι που είναι, αποθηκεύουν και για τους κοντινούς συγγενείς τους, θέλω να πω ότι· η φιλαλληλία των μυρμηγκιών είναι παροιμιώδης, έχει περάσει στον λαϊκό μύθο. Να μην ξεχάσω να υπογραμμίσω ότι, μόλις οι πεταλούδες βγουν μέσα από τις χρυσαλλίδες, τα μυρμήγκια τις μεταφέρουν ξανά στην επιφάνεια του εδάφους.
.
.
Χάσαμε μέτρο και σοβαρότητα
22/06/2009 § Σχολιάστε
Γνωστοποίηση κ. Αντώνη Σαμαρά προς σκεπτόμενους :
«Το υπέρτατο μνημείο του αρχαίου κλασικού πολιτισμού αποκτά το δικό του Μουσείο – επιτέλους! Σε δύσκολους καιρούς, οι άνθρωποι αναζητούν σύμβολα να κρατηθούν. Και η έναρξη λειτουργίας του Μουσείου Ακρόπολης είναι ένα τέτοιο σύμβολο στους σημερινούς δύσκολους καιρούς. Ενα πολιτισμικό σύμβολο που συνοψίζει ταυτόχρονα την Αισθητική του Λόγου…»
Δηλαδή ακούσαμε ότι το Μουσείο της Ακρόπολης είναι ένα πολιτισμικό σύμβολο…
Η πρέπουσα απάντηση προς τα στομφώδη του υπουργού από τον Παντελή Μπουκάλα:
«Κανένας, εκτός ίσως από τον υπουργό Πολιτισμού, ο οποίος καταπώς φαίνεται, μαζί με τη σκυτάλη του Μουσείου (για να διανύσει το τελευταίο, χρονικώς μικρότερο, διάστημα μιας μακράς διαδρομής) παρέλαβε και τη σκυτάλη του στόμφου, ανέκαθεν αγαπητού στον χώρο του συγκεκριμένου υπουργείου (αρκεί να θυμηθούμε την «Πολιτιστική Ολυμπιάδα» και τη ρητορική που την είχε συνοδεύσει, γεμάτη «άξονες» και κεφαλαία αρχικά). Δηλαδή τι; Στους όντως «δύσκολους σημερινούς καιρούς, όπου οι άνθρωποι (ενδέχεται να) αναζητούν σύμβολα για να κρατηθούν», υπήρξε έστω ένας, πλην των κατά καιρούς υπουργών ή των εργολάβων και μιας μερίδας επιστημόνων που σχετίζεται με την κατασκευή, που «να κρατηθεί» από το Νέο Μουσείο και να πιστέψει ότι η δημιουργία του σφραγίζει την εποχή μας και μάλιστα σε οικουμενικό επίπεδο; Υπήρξε ένας που να αφεθεί στην πίστη ότι τώρα πια θα ξαναβγούνε τα φτερά τα πρωτινά μας τα μεγάλα; Κάτι τέτοια στομφώδη, περί ακμαίας εθνικής αυτοπεποίθησης, περί νέας αρχής και περί της Ελλάδας ως οδηγού των εθνών ακούγαμε και πέντε χρόνια πριν, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και με το Γιούρο της Πορτογαλίας (σ’ αυτά τα τρόπαια, ορισμένοι, με επικεφαλής τον τότε πρόεδρο της Βουλής, πρόσθεταν ακόμα και τον «θρίαμβο» της Ελένης Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον).»
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενό του στην «Κ»
Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι που τιμούν την πένα τους και· την άφωνη δική μας αξιοπρέπεια.
.
.
Η ζωντανή τέχνη και ο Ύπνος της Εθν. Πινακοθήκης
17/06/2009 § Σχολιάστε
Ενώ η Αθήνα βρίσκεται στη 2ή της Μπιενάλε σε ένα «πολυεπίπεδο φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης που απλώνεται στο θαλάσσιο μέτωπο της Αθήνας, στις παραλίες του Παλαιού Φαλήρου και της Καλλιθέας, από τις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Πόλου Φαλήρου, ως τον Φλοίσβο και τον Μπάτη…» – (Δελτίο Τύπου)
Στο Athens Fringe Festival 2009 – 170 ομάδες από το θέατρο, το χορό, τη μουσική, τα εικαστικά, αλλά και το ψηφιδωτό και το κόσμημα, ακόμα και την παράδοση, αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις, αρχιτέκτονες και ακτιβιστές, διεσπαρμένοι σε ολόκληρη την πόλη, συμμετέχουν στην πιο μεγάλη συνάντηση Τεχνών και Δράσης που έγινε ποτέ στην Αθήνα. Στην Τεχνόπολη στο Δίπυλο, στους πεζόδρομους, τα πάρκα και τις πλατείες, καλλιτέχνες, εθελοντές και κοινό, σε εναλλασσόμενους ρόλους, θα επιβεβαιώσουν το σύνθημα του Fringe «Η Αθήνα μάς ανήκει!»
Ζωντανές, ενθαρρυντικές καλλιτεχνικές δράσεις σε μια πόλη που τόσο τις χρειάζεται…
…και ενώ όλα αυτά «συμβαίνουν» και προσφέρουν το λίγο απαραίτητο οξυγόνο στο γκρίζο που μας περιβάλλει, η Εθνική μας Πινακοθήκη φιλοξενεί έκθεση του… Αχιλλέα Δρούγκα (!)… με άρωμα φιλολογικού ομίλου Παρνασσού, όπου εκθειάζεται στο «Βήμα» από την κ. Λαμπράκη-Πλάκα : «…Οι νεκρές φύσεις [του] είναι σαν να κρατούν κρυμμένο το νόημα της ζωγραφικής (sic). Συμβολίζουν τον ακίνητο χρόνο, τη ζωή που γίνεται μνήμη, τον χρόνο που παύει να ρέει και μεταστοιχειώνεται σε αιωνιότητα…» – σε «Μακάρια Αιωνιότητα» θα πρόσθετα εγώ, με όλο το σεβασμό κυρία Λαμπράκη-Πλάκα, καμία κριτική ασυναρτησία, όσο και να πασπαλίσει κανείς με άχνη ζάχαρη απολιθωμένα κακέκτυπα δεν μπορεί να κρύψει τη γύμνια του στάσιμου Τίποτα που κοσμούν τα σαλόνια καλών και εύπορων οικογενειών. Μια Εθνική Πινακοθήκη θα έπρεπε να καταγράφει τον ζωντανό σφυγμό της ζωής, το πρόσωπο της σύγχρονης δημιουργίας, όπως πράττουν όλες οι (σοβαρές) εθνικές πινακοθήκες σε όλο τον κόσμο.
.
.
Εύχομαι στη Ρεάλ Μαδρίτης αποτυχία 5ετίας
12/06/2009 § Σχολιάστε
Γιατί με τα 70+ και τα 94+ εκατ. €υρώ που έδωσε για τον κακά και τον άλλον τον ανεγκέφαλο πιτσιρικά σε μια χώρα με 17% ανεργία. της εύχομαι λοιπόν να αποτύχει σε όλα τα επίπεδα και σε ότι διεκδικεί.
έτσι.
αγριμολογος 