αγριμολογος

Γιατί αυτήν την περίφημη έκθεση της Θεσσαλονίκης όταν την σκέπτομαι· την φέρνω στο νου οπτικά, σαν σχήμα, το σχήμα της βουλής, με τα έδρανά της και με έναν δεινό ρήτορα να αγορεύει ακατάληπτα ανέραστα κι ανούσια με το δεξί φρύδι ανασηκωμένο (δεν φοράει μονόκλ) μπρος σε νυσταλέους (ή ματιασμένους) εκλεκτούς αντιπροσώπους του ελληνικού (και περιούσιου) λαού, γιατί· αλήθεια, γίνονται τάχα εμπορικές συμφωνίες, κλείνονται δουλειές ακόμη, σε αυτήν την περίφημη και γνωστή, από τις παλιές ελληνικές ταινίες, εμπορική έκθεση; Καλού – κακού ας αντιγράψω κάτι για σας που με τόση ανεκτικότητα με διαβάζετε, πρόκειται για τα τελευταία λόγια που με αυτά τελειώνει το βιβλίο του Georges Bataille «Η ιστορία του ματιού» (εκδ. Άγρα)*:

«…Δεν είν’ ερωτική χαρά αυτό, καθόλου, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Διέξοδος όμως δεν υπάρχει. Ωστόσο, δεν πρόκειται ούτε και για μαζοχισμό, κι η έξαρση αυτή είναι στο βάθος πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο μπορεί να την παραστήσει η φαντασία, τα ξεπερνάει όλα. Είν’ όμως θεμελιωμένη πάνω στη μοναξιά και στην απουσία νοήματος.»
.
.
.

.

(*) μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη

.

.

Ένα φιλμάκι του Κώστα Γαβρά (συνολικής) διάρκειας δεκατριών μόλις λεπτών – μια αστραπιαία θα έλεγα – ιστορική αναδρομή της Ακρόπολης ανά τους αιώνες. Ο αφηγητής επεξηγεί: «Οι νέες αντιλήψεις για την τέχνη που επικράτησαν κατά την παλαιοχριστιανική εποχή, οδήγησαν στην καταστροφή πολλών έργων τέχνης σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο»- για μερικά δευτερόλεπτα, προβάλλεται μια σκηνή από βυζαντινούς ρασοφόρους να σφυροκοπούν κατακερματίζοντας μέρη του αετώματος του ναού… Αυτό το ελάχιστο, αλλά ιστορικά θεμελιωμένο από ιστορικούς και αρχαιολόγους – σαν πράξη γεγονός, ενόχλησε την Εκκλησία της Ελλάδος που· με τον πολιτισμό και την πραότητα που πάντα διέκρινε τις πράξεις της (εξακριβωμένο), εδώ και πολλούς αιώνες, εγκατεστημένη στο σβέρκο εκατομμυρίων ανθρώπινων συνειδήσεων πάνω στον αγέλαστο θρόνο της – που ζήτησε από το «Υπουργείο Πολιτισμού» (ζητώ συγχώρεση για τα εισαγωγικά) του κ. Σαμαρά να αφαιρέσει τα επίμαχα σημεία (των ρασοφόρων που τεμαχίζουν τον ναό). Το Υπουργείο ταπεινωμένο και υπάκουο, έπραξε το αδιανόητο – για ένα κοσμικό κράτος, μέλος της πολιτισμένης κοινωνίας των εθνών – επέβαλε λογοκρισία στη ταινία του Κώστα Γαβρά με την δικαιολογία ότι ένα ιστορικό μνημείο «πρέπει να ενώνει αντί να διχάζει». Δηλαδή ένα ιστορικό μνημείο διαγράφει την ιστορική του διαδρομή για το καλό μας, στο όνομα της ομοψυχίας του ενδόξου – κατά τα άλλα – έθνους μας. Μένουμε ήσυχοι. Η Ιστορία επιτέλους σιώπησε…

κηφήνες.

.

.

.

άλλα σύντομα ανέκδοτα

.

.

.

Ο πανεπιστήμων Άγιος μητροπολίτης Άνθιμος δηλώνει: «Δεν δεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, ότι μπορεί να μεταδοθούν τα μικρόβια της νέας γρίπης, μέσω της Θείας Κοινωνίας». «…τα κοχλυάρια με τα οποία μεταλαμβάνουν οι πιστοί είναι ασημένια και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης. Σύμφωνα με επιστημονική γνωμοδότηση, τα μικρόβια, αν υπάρξουν, χάνονται πάνω στο ασήμι…»

Ενώ ο ορθόδοξος πιστός Άγιος μητροπολίτης Άνθιμος δηλώνει: «…και από την πλευρά της πίστης, η Εκκλησία δεν δέχεται ότι μπορεί να γίνει μετάδοση…».
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Εφόσον ο άγιος κ. Άνθιμος, με δύο μάλιστα επίσημες ιδιότητες, του Επιστήμονα και του Αγίου (διπλή η προστασία) μας διαβεβαιώνει ότι μέσω … Αγίας Κοινωνίας, δεν κινδυνεύουν οι ευπαθείς ομάδες, όπως τα παιδιά ( Κυρίως αυτά που διαθέτουν «ευσεβέστατους» γονείς και χρειάζεται να τους δέρνεις επί 24ώρου βάσεως!). Δεν έχει καμία σημασία η άποψη ότι η επιστημονική κοινότητα εκφράζει «κάποιες» επιφυλάξεις. π.χ. – Διαβάστε μερικές εδώ.

Συμβουλή προς ναυτιλλομένους (ξέρουν αυτοί): Καλού-κακού κάντε μια εξομολόγηση πριν την Θεία Κοινωνία – χτυπήστε ξύλο– ποτέ κανείς δεν ξέρει.

Προσοχή: Η βλακεία μεταδίδεται ευκολότερα και ταχύτερα από οποιαδήποτε γρίπη.

.

.
.
Όλα τα «σύντομα ανέκδοτα»

.

.