αγριμολογος

ζητώ συγγνώμη από τα εκατομμύρια των αναγνωστών μου, που δεν διέθεσα πολύτιμο χρόνο γράφοντας επιφυλλίδες για τις εκλογές που θα αλλάξουν την χώρα μετατρέποντάς την σε Νότιο Δανία, μεσογειακή Ελβετία κ.α. γιατί είμαι σίγουρος ότι, όπως συνέβαινε πάντα σε όλες τις εκλογές- θα δούμε και πάλι ζωντανά την επανίδρυση του κράτους. Δεν θα κοπεί η καθιερωμένη κορδέλα διότι ξεμείναμε από λευκό τούλι και με ένα ψαλίδι αμήχανα στο χέρι.  Ξέρω πολύ καλά ότι και οι μεν και οι δε,  έχουν σηκώσει τα μανίκια για δουλειά – τέτοια ευσυνειδησία οι πολιτικοί μας. Μένοντας ήσυχος, γράφω και καμιά μαλακία να περνά η ώρα.

δύο γελοιογραφίες του ΚΥΡ, από «Το Βήμα της Κυριακής, 4 Οκτ. ’09»

.

.

Γιατί αυτήν την περίφημη έκθεση της Θεσσαλονίκης όταν την σκέπτομαι· την φέρνω στο νου οπτικά, σαν σχήμα, το σχήμα της βουλής, με τα έδρανά της και με έναν δεινό ρήτορα να αγορεύει ακατάληπτα ανέραστα κι ανούσια με το δεξί φρύδι ανασηκωμένο (δεν φοράει μονόκλ) μπρος σε νυσταλέους (ή ματιασμένους) εκλεκτούς αντιπροσώπους του ελληνικού (και περιούσιου) λαού, γιατί· αλήθεια, γίνονται τάχα εμπορικές συμφωνίες, κλείνονται δουλειές ακόμη, σε αυτήν την περίφημη και γνωστή, από τις παλιές ελληνικές ταινίες, εμπορική έκθεση; Καλού – κακού ας αντιγράψω κάτι για σας που με τόση ανεκτικότητα με διαβάζετε, πρόκειται για τα τελευταία λόγια που με αυτά τελειώνει το βιβλίο του Georges Bataille «Η ιστορία του ματιού» (εκδ. Άγρα)*:

«…Δεν είν’ ερωτική χαρά αυτό, καθόλου, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Διέξοδος όμως δεν υπάρχει. Ωστόσο, δεν πρόκειται ούτε και για μαζοχισμό, κι η έξαρση αυτή είναι στο βάθος πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο μπορεί να την παραστήσει η φαντασία, τα ξεπερνάει όλα. Είν’ όμως θεμελιωμένη πάνω στη μοναξιά και στην απουσία νοήματος.»
.
.
.

.

(*) μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη

.

.