αγριμολογος

Κρυμμένος πίσω από την φωτογραφική λάμψη. Σταθμός Gare du Midi- της πόλης. Πλησιάζουν μεσάνυχτα· στις αφίξεις από Λονδίνο...

χοντρές σαν μπιζέλια οι σταγόνες της βροχής, οι υαλοκαθαριστήρες αποδεικνύουν με ζήλο, για άλλη μια φορά το λόγο ύπαρξής τους, και η τρομολαγνεία έναντι των χοίρων υποχωρεί όπως όλα τα έμψυχα ή άψυχα προϊόντα που αποχωρούν για λίγο από την καθημερινή προβολή, όταν, και εάν επανέλθει η λέξη «πανδημία» ενδεχομένως η τρομολαγνεία να επανέλθει κι εκείνη με τη σειρά της δριμύτερη, καλύπτοντας εκ νέου τα τρία-τέταρτα των δελτίων ειδήσεων κάνοντάς τα ανιαρά, ισοπεδωτικά, μονοθεματικά.

Η «παραίτηση Βερελή», μια πράξη ασυνήθιστη για τη χώρα μας, αποδίδει στο κόμμα όπου ανήκει ήδη τους πρώτους καρπούς. Δεν ξέρω αν ήταν πράξη σκοπιμότητας, – διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την τιμιότητα των προθέσεων του πρώην υπουργού· που ίσως ήθελε να «προλάβει» μια ενδεχόμενη (ναι, σωστά καταλάβατε) διαγραφή του αν προχωρούσε η«υπόθεση ΜΑΝ» και πρόλαβε τον κ. Γ. Παπανδρέου… ο χρόνος ίσως δείξει, προς το παρών, νεότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το Πασόκ ωφελήθηκε· αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ξεμπλέξαμε από την «πολιτική του σκουπιδοτενεκέ», όπως σημειώνει ο κ. Πρετεντέρης («Το Βήμα» 10.05.09) – από τις ελάχιστες φορές που συμφωνώ μαζί του, αν και έχω την αμυδρά εντύπωση ότι η λέξη «σκουπιδοτενεκές», κολακεύει το πολιτικό μας σκηνικό, θα επέλεγα τη λέξη-έννοια «χωματερή», ταιριάζει όχι μόνο στην παραγόμενη πολιτική, αλλά και στο περιβάλλον που δημιουργήσαμε κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας. Η χώρα μας δεν είναι βρόμικη, αλλά η πιο βρόμικη της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Μην ψηφίσετε τους ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, ψηφίστε ότι άλλο επιθυμεί η καρδιά σας.

Πόσο δίκιο έχει ο Παντελής Μπουκάλας («Καθημερινή» 10.05.09) που ανοίγει τόσο εύστοχα το άρθρο του γράφοντας: «Η πνευματική μας αγορά, ελληνική και διεθνής, βιαστική όπως είναι, μαθημένη να βλέπει φωτογραφίες και όχι λέξεις, επίπεδο και όχι βάθος, πρόσωπα και όχι έργο, και να αντιμετωπίζει και τη λογοτεχνία σαν οποιοδήποτε καταναλωτικό προϊόν, ζητάει από τους συγγραφείς συνεντεύξεις, όλο και περισσότερο συνεντεύξεις· συχνά μάλιστα, για να σαγηνευτεί ο επίσης βιαστικός φυλλομετρητής εντύπων, τους στήνει να φωτογραφηθούν σαν νέοι σκεπτόμενοι του Ροντέν ή δίκην μοντέλων σχεδόν αυτοθαυμαζόμενων…». Ο κύριος Μπουκάλας είναι μία από τις ελάχιστες φωνές που παρακαλάς να βρεθούν μιμητές άξιοι της ποιότητας του Λόγου του.

Επισκεπτόμενος χτες το ελληνικό βιβλιοπωλείο Périple, είδα στον πάγκο, πάνω-πάνω το βιβλίου του γνωστού μας Νίκου Σαραντάκου, το «Γλώσσα Μετ’ Εμποδίων» (εκδόσεις του 21ου), το αγόρασα· το αυτό προτείνω και δι υμάς.

Ζηλεύω τον ποιητή και συγγραφέα José Saramago, έχει πετύχει όλα όσα θα επιθυμούσε ένας καλλιτέχνης, φήμη, δόξα. Είδε τα βιβλία του να μεταφράζονται σε δεκάδες γλώσσες. Νομπελίστας….Κι όμως, ενημερώνει, (στα ογδόντα-επτά του παρακαλώ!) σχεδόν καθημερινά το προσωπικό του blog του, και μάλιστα σε δυο γλώσσες ταυτόχρονα, πορτογαλικά και ισπανικά. Τον έχω γνωρίσει και προσωπικά στο πορτογαλικό βιβλιοπωλείο Orpheu στην πόλη μας, αλλά για το γεγονός αυτό θα μιλήσω μιαν άλλη φορά. Τι Καλλιτέχνης!

Μια και μίλησα για Καλλιτέχνη… Θέλω να πω ότι οι μεγάλοι καλλιτέχνες/συνθέτες δεν διαφημίζουν το έργο ζωής τους, διαφημίζοντας ταυτόχρονα και την εφημερίδα που τo «φιλοξενεί» -προσωπικά, πάντα είχα σοβαρούς ενδυασμούς για την ποιότητα της μουσική· ιδιαίτερα τις ενορχηστρώσεις- του κ. Μικρούτσικου. Όσο για τον περίφημο «Σταυρό του Νότου»… ας μην ήταν η ποίηση του Καββαδία που· κατά την άποψή μου ακόμα και αυτή δεν πέρασε αλώβητη από τα μουσικά πυρά του εν λόγω συνθέτη – ξέρω, κάνω λάθος που μιλώ για αυτή του τη δημιουργία, η άποψή μου δεν είναι η ευρέως επικρατέστερη. Η δική μου είναι η ασήμαντη.

Τα πεντακάθαρα προάστια των Βρυξελλών φόρεσαν για τα καλά την Άνοιξη.

Φραπέ στη λιακάδα. Σημειώσεις στη δροσιά. Ο Μichel δίπλα σκάβει (πάλι) τον λαχανόκηπό του, τον ακούω ανελλιπώς τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, αύριο θα μου πει ότι η μέση του πονάει. Το τζιν μου παραέχει φθαρεί και το shopping μου προκαλεί μιαν ανία χειρίστης ποιότητας. Πως μου ήρθε τώρα ένα τραγούδι της Βουγιουκλάκη που σιγομουρμουρίζω από το πρωί, για όνομα. Το μυαλό γυροφέρνει θέματα πολύπλοκα και καταλήγει στα κοινότοπα εννιά φορές στις δέκα, δεν πάμε καλά. Ίσως δίνουμε πολύ σημασία στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, και τώρα που το ανέφερα, πρέπει να απαντήσω στον παιδικό μου φίλο, το sms μου θα σταλεί στο Νότιο Ημισφαίριο και θα το λάβει σε δευτερόλεπτα, καθησυχαστικό δε λέω, νιώθω βραδύγλωσσος και κεκές κάθε φορά που επιχειρώ να «μιλήσω» με sms, έλεος ρε Γιάννη που περιμένεις κι απάντηση, νιώθω τεράστια τα δάχτυλα μου, σαν να πληκτρολογώ φακές, δεν πάμε καλά. Το παρήγορο είναι ότι οι παρουσίες αναδύονται με λέξεις, γι’ αυτό θα απαντήσω όχι για κανέναν άλλον λόγο.