αγριμολογος

κάνουμε κύκλους· τσουβαλιάζοντας μικροατιμίες· αυτές που αποσπάσαμε για το μυστικό του γαλάζιου των ματιών μη ξέροντας τι μας περιμένει· τώρα βγήκαν καινούργια απαίδευτα βλαστάρια αυτά που χρωστούν τα πάντα στους λύκους. γι’ αυτό εσύ μην αναπολείς την πρεσβύτερη κόρη των ήχων· αυτή, θα διασχίσει μόνη τις ατέλειωτες πεδιάδες, μιλώ για κείνες που περιμένουν η μια δίπλα στην άλλη. περίμενε μία μόνο χειρονομία· θα εμφανιστεί την

ύστατη στιγμή ως κορύφωση, ως υπαινιγμός. άσε την να αφεθεί στον αναγνώστη.

.

.

.

οι λέξεις του κειμένου που δεν θα δουν το φως σε αυτό το χώρο· να πάνε και να μην ξανάρθουν· τις μίσησα βαθιά βλέποντάς τες να χτίζουν γέρασα αιχμάλωτος κι εμπλεκόμενος στους επίμονους χτύπους της πόρτας και σε ήχους καλπασμών των πορφυρών α-λόγων τους. πλημμύρισαν άλλες πια λέξεις τη σκέψη μου σε αυτό το σύντομο ταξίδι. τώρα, δυνάμωσε

η βροχή, με χτυπά -δικαίως- στο πρόσωπο.

.

.

.

άπνοια, χαμηλή αραιή νέφωση, ήχοι που ακούγονται κρυστάλλινοι. ένα τραγούδι έπεσε δίπλα στον γερασμένο σκύλο· ακούστηκε κι αυτό. ένα απόγευμα με παραπανίσιους ήχους κι όλα τα πράσινα· γκριζοπράσινα – νωπά· κι ένα βλέμμα στις κοίτες του ποταμού, προς τιμή του δυνάστη χρόνου γιατί· σε λίγο -όπως συμβαίνει πάντα- θα σκοτεινιάσει. τα απογεύματα μιλούν πάντα πιο καθαρά.

.

.

η οχλαγωγία δεν συνηθίζεται εύκολα· ξεφεύγουν σημειώσεις στο περιθώριο· πετάγονται. αισθάνεσαι απών σε αυτό που συντελείται, κάτι από την μνήμη αντικαθίσταται κι αναρωτιέσαι για τ’ αμετακίνητα που έγιναν παρελθόν, κι έρχονται πρόσωπα άλλα να ξεφυλλίσουν δικές σου σελίδες. πως γίνεται. πως γίνεται να βλέπεις ζωντανά μια δικιά σου προϊστορία, ερήμην σου. θυμάμαι τις πολλές Παρασκευές με το παλτό πάντα ανοιχτό ν’ ανεμίζει σαν σαλάχι, τότε που· σε περίμενα κρυφά, βαδίζοντας προς το υπόγειο. τι κίνδυνος να χαθούν τέτοια ταξίδια, τέτοιες βουβές Παρασκευές που λάμψεις επέστρεφαν στα όνειρά μας. είχαμε πολλά χαρίσματα· θυμάσαι εκείνο το λεπτό στη βροχή· «κουμπώσου» είπες.

.

.