Το τελευταίο σημείωμα

14/10/2016 § 1 σχόλιο

teleutaio-simioma

Πρωί. Για καφέ. Τη συνάντησα στον γνωστό κεντρικό πολυσύχναστο δρόμο. Τα οπίσθιά της παρέμεναν θεσπέσια. Μου είπε ότι είναι ερωτευμένη με τη Λ. –μια παλιά, δικιά μου γνωριμία από την οποία ακόμη αποθεραπεύομαι–, δεν υπήρχε λόγος να της το αναφέρω και στο άκουσμα του δικού της έρωτα, αντέδρασα με το κλασικό, διφορούμενο ανασήκωμα των ώμων. Άλλωστε ποτέ δεν ξέρουμε με ποιον π ρ α γ μ α τ ι κ ά είμαστε ερωτευμένοι και·δεν εξαιρώ ούτε τον ίδιο τον Έρωτα. Καθίσαμε. Εσπρέσο. Έγειρε στον ώμο μου κι άρχισε ψιθυριστά: «Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που αντικρίζω τη μαγεία του κόσμου. Ο πόνος μου θα λάμψει περιπαίζοντάς με, πλήρης τεχνασμάτων. Πολύχρωμα πουλιά θα εμφανιστούν και θα εξαφανιστούν. Η ψευδαίσθηση θα συγκρουστεί με την πραγματικότητα. Η χαρά μου θα είναι τόσο επώδυνη όσο κι ο πόνος. Θα δω και θα αισθανθώ πράγματα που δεν θα πιστεύει κανείς».

Θυμήθηκα το τελευταίο σημείωμα της Λ., του πρώην δικού μου και νυν δικού της έρωτα. «Το ένα συν ένα ίσον τρία είναι η σκέψη που ανακρίνει βασανίζοντας τον εαυτό της μέσω του συμβόλου “ίσον”. Το σύμπαν είναι ο εγκέφαλος που προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό του»…
«Ίσον».

Αιωρείται. Ακόμη.

Τρεις μήνες μετά. Πρωί. Εσπρέσο. Εφημερίδα. Διαβάζω το μονόστηλο: «Σιωπή. Το συγκεντρωμένο πλήθος παρατηρούσε τις φλόγες. Τα σύννεφα μαύρου καπνού έγιναν φτερά και σήκωσαν το σώμα της ψηλά στον ουρανό».

Στην αρχή θρήνησαν τα ήσυχά της βήματα πίσω από τα δέντρα και το μελαγχολικό λαχάνιασμα της βροχής. Δεν ήταν τόσο αργή η μετάβαση, όπως εκείνη θα την ονειρευόταν. Συνέβη έτσι. Ξαφνικά. Ώστε το νόημα όλων όσων είχε ζήσει να της διαφύγει για ακόμη μία φορά. Αυτή τη φορά…

Για πάντα.

*

[Πρώτη δημοσίευση 17.07.2016 στο diastixo.gr]

*

H φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

fading

28/05/2016 § Σχολιάστε

parody

των αναχωρήσεων

28/05/2015 § Σχολιάστε

post28.5.15

Ας ακολουθήσουμε την υπόδειξη Του, διότι μιλώντας για υστεροφημία δεν μιλούσε γενικά κι αόριστα περί αθανασίας, αλλά για την τάση να δημιουργήσει γύρω του έναν άλλο κόσμο όσο διαρκούσε η φυσική του πνοή. Μου έρχονται στο νου εκφράσεις δικές του σοφές· μπολιασμένες με το δημιουργικό στοιχείο της έκπληξης. Αναπάντεχες. Τις συνόδευε πάντα με το «Θα μου συγχωρέσετε το παράλογο της φράσης», κι έτσι γινόταν θαλασσινή αύρα,  αλμύρα και δροσερό πρωινό. Αυτά και πολλά ακόμη σκεφτόμουν περπατώντας αφηρημένος τα πρωινά στο λιμάνι, εκεί όπου οι αποβάθρες μεταφέρουν δυσοίωνες μνήμες. Με αναστατώνουν λόγω του Μέγα μυστηρίου των Αναχωρήσεων. Άφηνα τη δροσιά να μου ξεπλένει τη χλομάδα, και φανταζόμουν τη ζωή γεμάτη αλμύρα· αυτή που δεν είχα ποτέ γευτεί· κι αναχωρούσα. Άλλωστε η αυλαία μετά το πέρας του πρωινού, πέφτει.

«Περί της ποιήσεως, ούτε λόγος»

« Read the rest of this entry »

omne lumen

07/06/2011 § Σχολιάστε

Περιττό να εντοπίζεις τα περιττά, ή το αντίθετο, παναπεί χαρτογραφώ τα παρεμφερή, το μεν Περιττό το δε χρήσιμο· ίσως δημιουργικό, κι αν δεν ξέρεις τι να κάνεις με την πληθώρα των λέξεων, βάλε τες να χορέψουν (μου συμβαίνει συχνά), αναπαύσου, απόλαυσε τη βάσανό τους.

Επέλεξε εκείνη που προτιμά ταγκό.

Where Am I?

You are currently browsing the pezopoiimata category at αγριμολογος.