αγριμολογος

©Shimon Minamikawa, flower, 2012. acrylic on canvas / Courtesy 47 Canal Gallery. NY

κάθε μας συνάντηση και μία έκπληξη, λες. υπάρχει μια σκιά στο τέρμα κάθε απόστασης, μια απρόσμενα αισιόδοξη διέξοδος γέννημα δικό μας που καραδοκεί, στέκεται με ένα μέτρο ευτυχίας προτείνοντας την τελευταία πράξη, αυτό το λίγο το μεγάλο που αδιάκοπα ανθίζει, ο πρόξενος εκείνος του θαυμαστού που φαντάζεται κι ονειρεύεται με το δειλό το φως, μια δύσκολη ισορροπία είναι αλήθεια. περασμένα μεσάνυχτα όμως· κι έρχονται άλλες ανάσες από τα παλιά, δε σε ξυπνούν,

σε φιλούν και σε κοιμίζουν.

◉

.

.

νότα LXΧ

μερική άποψη της γειτονιάς του αγριμολόγου

μπορεί η αναζήτηση του συγκεκριμένου να είναι η κινητήρια δύναμη αλλά· αφού κάνεις μερικά βήματα προς τα μέσα και βρεις την οδό την προσπελάσιμη κάπου στο κέντρο· κλείσε για λίγο τα μάτια, σκέψου τη βάση, το ξεκίνημα· γιατί ο δεσμός με το Αρχικό δεν σπάει ποτέ, προσφέρει σταθερό φως. κοίτα να τακτοποιήσεις την όποια κρυφή ή φανερή θλίψη, την όποια πικρία που απέμεινε, ξετύλιγε, άφηνε τον σπάγκο

να σου φεύγει αργά, σαν αναστεναγμός.

*

[06/03/2009

◉

φύλλο 22

τίνα πως επαγγέλη τέχνη ασκεί, ω φίλε; την ζωγραφική έγωγε.(*) – ίσως η κουβέντα να έγινε σε μπαλκόνι. εκεί· με φρεσκοπλυμένο δέρμα δροσερό· να βλέπω το μέγα άνοιγμα μπρος καθώς ιστορούμε –κάτι βρίσκεται να ιστορηθεί – κι η κουβέντα να τείνει προς διαγραφή του σφαιρικού, το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι εκείνο που γεμίζει τη σελίδα με λέξεις λεπτές, κανονικές, όπως χαλκογραφίες του Ματίς, το μηχανικό γρατζούνισμα του Michaux. το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι ο τρόπος των φοβισμένων παιδικών προσώπων μέσα στο άπειρο πλήθος καθώς κοιτούν το χαρτί· είναι η πρώιμη συνηγορία εντόνων αισθήσεων· η μουσική που υποχρεώνεσαι ν’ αφήσεις στο μελαγχολικό και

στο βαθύ.
..

(*)από «Περί Ζωγραφίας και Ποιήσεως διάλογος» – Ελληνικός Κώδικας 2268, Βατικανό. «Μετέγραψε ο Ουικέντιος Ιαννίνι» – δημοσιεύτηκε από τον Κ. Νίκα. Μέρος του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «λέξη /απρίλης ‘89» – απ’ όπου πήρα τις δύο φρασούλες.

[α’ δημοσίευση 26/02/2009

◉

.

.

νότα LXV

λέγετε, καλησπέρα, εγώ είμαι, είπε μιλώντας τα μεσάνυχτα στο ακουστικό. εγώ είμαι είπε καθώς η σιωπή διαρκούσε ήδη πολύ. δεν υπήρχαν παύσεις διαλόγου, μόνο σιωπή. στέκονταν εκεί σαν κρεμάμενη μαριονέτα, στα νήματά της συνδέονταν ένοχες κι αθώες ανολοκλήρωτες λέξεις σαν αόρατες απουσίες καθηκόντων ρουτίνας. λέγετε, καλησπέρα, με συγχωρείτε που σας τηλεφωνώ τέτοια ώρα μέσα στη νύχτα.

δεν πειράζει, σας ακούω.

◉

.

.

.