των αναχωρήσεων
28/05/2015 § Σχολιάστε
Ας ακολουθήσουμε την υπόδειξη Του, διότι μιλώντας για υστεροφημία δεν μιλούσε γενικά κι αόριστα περί αθανασίας, αλλά για την τάση να δημιουργήσει γύρω του έναν άλλο κόσμο όσο διαρκούσε η φυσική του πνοή. Μου έρχονται στο νου εκφράσεις δικές του σοφές· μπολιασμένες με το δημιουργικό στοιχείο της έκπληξης. Αναπάντεχες. Τις συνόδευε πάντα με το «Θα μου συγχωρέσετε το παράλογο της φράσης», κι έτσι γινόταν θαλασσινή αύρα, αλμύρα και δροσερό πρωινό. Αυτά και πολλά ακόμη σκεφτόμουν περπατώντας αφηρημένος τα πρωινά στο λιμάνι, εκεί όπου οι αποβάθρες μεταφέρουν δυσοίωνες μνήμες. Με αναστατώνουν λόγω του Μέγα μυστηρίου των Αναχωρήσεων. Άφηνα τη δροσιά να μου ξεπλένει τη χλομάδα, και φανταζόμουν τη ζωή γεμάτη αλμύρα· αυτή που δεν είχα ποτέ γευτεί· κι αναχωρούσα. Άλλωστε η αυλαία μετά το πέρας του πρωινού, πέφτει.
«Περί της ποιήσεως, ούτε λόγος»
omne lumen
07/06/2011 § Σχολιάστε
Περιττό να εντοπίζεις τα περιττά, ή το αντίθετο, παναπεί χαρτογραφώ τα παρεμφερή, το μεν Περιττό το δε χρήσιμο· ίσως δημιουργικό, κι αν δεν ξέρεις τι να κάνεις με την πληθώρα των λέξεων, βάλε τες να χορέψουν (μου συμβαίνει συχνά), αναπαύσου, απόλαυσε τη βάσανό τους.
Επέλεξε εκείνη που προτιμά ταγκό.
παιχνιδιάρα μπόχα
22/05/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο παιχνιδιάρα μπόχα
έτσι αρχίζει συνήθως. Ορισμένες δε φορές, ευφάνταστα. Όπως ακριβώς θα επιθυμούσαμε. Η αρχή θα μπορούσε να βασίζεται σε μια ταινία ενός φίλου, πράγματι, την εμπνεύστηκε –λέει- βλέποντας το βιβλίο που διάβαζε ένα κορίτσι στον Εθνικό Κήπο, και βεβαίως επρόκειτο για τον Ξένο του Καμύ που σέρνει κατάρες του δέκατου ένατου αιώνα βγάζοντάς τες στην επιφάνεια τον εικοστό και· δώστου ο άλλος να παίρνει τους δρόμους όπως οι γνήσιοι σύγχρονοι, φυσιολογικά σκεπτόμενοι που σπεύδουν να διώξουν τη μπόχα. Από πού τούτη η μπόχα είναι ερώτημα – τα τριγλυκερίδια είναι δίλημμα, το ένα το πνίγεις· το άλλο το χωνεύεις. Σου λέω: Έτσι αρχίζει
συνήθως.
.
.
photo© “Tokyo”- Philip-Lorca DiCorcia, 1994
αγριμολογος 