η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
29/03/2017 § Σχολιάστε
–19.
Από την Αριστερά που γνωρίσαμε, την παραδοσιακή και επίσημη, δεν μένει τίποτα. Μένουν μόνο οι τραγικές θυσίες της. Και αυτές σαν βάρος στη συνείδησή μας.
Τάκης Λαζαρίδης: «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»
Θα ρωτήσετε ποιος είναι ο Τάκης Λαζαρίδης. Μερικοί ασφαλώς έχουν ξανακούσει αυτό το «ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι». Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε και κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια και έκτοτε επαναλαμβάνεται με μια ειρωνική τραγικότητα σε πολλές συζητήσεις, ιδιαίτερα αριστερών. ΄Η από δεξιούς με θριαμβευτική έπαρση. Για τους πρώτους είναι συντριβή και αυτομαστίγωμα, για τους δεύτερους δικαίωση.
Ο Τάκης Λαζαρίδης όμως έχει την ιστορία του και αυτή λίγοι πλέον τη γνωρίζουν ή τη θυμούνται. Στη δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη στο Στρατοδικείο, το 1952, στο ίδιο εδώλιο καθόταν ένας νέος, εικοσάρης τότε, με στολή στρατιώτη. Ηταν ο Τάκης Λαζαρίδης. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με τους άλλους μελλοθάνατους κλείστηκε στην απομόνωση των Φυλακών Καλλιθέας και εκεί περίμεναν το εκτελεστικό απόσπασμα. Οι Φυλακές Καλλιθέας, ακριβώς απέναντι από τον Οίκο Τυφλών, στην οδό Θησέως, δεν υπάρχουν πια. Κατεδαφίσθηκαν αργότερα και στη θέση τους κτίσθηκε σχολείο. Καμιά αντίρρηση. Κρίμα μόνο, γιατί ήταν ένα ενδιαφέρον παλιό κτίριο και τόπος ενός δράματος της εποχής εκείνης.
Τελικά εκτελέσθηκαν, στα τέλη Μαρτίου του 1952, μόνο ο Μπελογιάννης, ο Μπάτσης, ο Καλούμενος και ο Αργυριάδης. Το πρωί που πήγε να τους πάρει το εκτελεστικό απόσπασμα ο επίτροπος διάβασε και το βασιλικό διάταγμα, με το οποίο απονεμόταν χάρη στον Τάκη Λαζαρίδη, λόγω του νεαρού της ηλικίας και η θανατική καταδίκη μετατρεπόταν σε ποινή ισοβίων δεσμών.
Εχει σημασία να σας πω ότι ο πατέρας του Τάκη Λαζαρίδη, ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς, μαζί με τους 200 κομμουνιστές την 1η Μαΐου 1944, στην Καισαριανή. Τη συντήρηση και την ανατροφή του Τάκη και της αδελφής του, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ουσιαστικά την ανέλαβε το ΚΚΕ. Θέλω να πω ότι μεγάλωσε και ανατράφηκε με οικογένεια το ΚΚΕ και θα υπέθετε κανείς ότι στους κόλπους του θα σταδιοδρομούσε…
Ο Τάκης όμως πήρε άλλο δρόμο. Μετά το δραματικό πρωινό στις Φυλακές Καλλιθέας ο Τάκης μεταφέρθηκε στις φυλακές Κεφαλονιάς, όπου έγκλειστος έζησε τον τρόμο των σεισμών και αργότερα στις Φυλακές Κέρκυρας, για να εκτίσει την ποινή των ισοβίων δεσμών. Ηταν σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στην ανάκριση, στο Στρατοδικείο και μετά στη φυλακή, όπου έμεινε συνολικά 14 και κάτι χρόνια. Πολύ ευγενής και μελετηρός…
Ποιος ξέρει πώς, αυτός ο σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στις απέραντες νύχτες του εγκλεισμού ξανασκέφθηκε τη ζωή του, τη ζωή των άλλων και τη ρημαγμένη οικογένειά του και έθεσε στον εαυτό του ριζικά και καταλυτικά ερωτήματα. Το πώς τελικώς απάντησε είναι ένα δεύτερο θέμα, άλλοι θα συμφωνήσουν και άλλοι, αλλού, θα διαφωνήσουν. Με αυτά τα ερωτήματα και με τις απαντήσεις έγραψε το «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», το οποίο κυκλοφόρησε ακριβώς πριν από 20 χρόνια. Το 1988, πριν ακόμη καταρρεύσει ο «υπαρκτός (και ταυτόχρονα ανύπαρκτος) σοσιαλισμός». Μετά την κατάρρευση και όταν βεβαιώθηκαν ότι ήταν οριστική, έγραψαν και άλλοι πολλά και διάφορα…
Τον γνώρισα την άνοιξη του 1964 στις Φυλακές Αιγίνης, όπου είχα μεταχθεί από τις Φυλακές Λευκάδας. Αποφυλακισθήκαμε το 1966. Είχε πάρει ήδη τις αποστάσεις του από το ΚΚΕ γενικά και από την κομματική ηγεσία της φυλακής, η οποία τον αντιμετώπισε σαν ένα ιδιόρρυθμο άνθρωπο. Δεν είχε, όμως, τίποτα να πει εναντίον του.
Στο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», έθεσε καταλυτικά για την Αριστερά, όλων των αποχρώσεων, ερωτήματα. Κάνει πως δεν τα ακούει, θα ‘ρθει όμως η στιγμή να τα ακούσει.
Μέχρι τώρα η «αυτοκριτική» της Αριστεράς απαντάει ή προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: τι συνέβη, τι έφταιξε και δεν νικήσαμε. Πάνω σ’ αυτό το ερώτημα γράφτηκε από την Αριστερά ολόκληρη η Ιστορία, τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 1943 ώς την τελική συντριβή της, στρατιωτική και πολιτική, το 1949. Δεν σταμάτησε εκεί. Με τον ίδιο «καημό» της ήττας διαμορφώθηκε και η μετέπειτα πολιτική και ιστορία της ώς τις μέρες μας.
Σε αυτόν τον καμβά συσσωρεύτηκαν όλα τα γεγονότα, όλα τα πρόσωπα, όλες οι ιδέες, όλα τα «σφάλματα», όλες οι σχέσεις με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και με τους ξένους. Ο (απολεσθείς παράδεισος της «νίκης» διαμόρφωσε στερεότυπα σκέψης και συμπεριφοράς, τα οποία ισχύουν και σήμερα και είναι πανίσχυρα. Ποτέ η Αριστερά, τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο, δεν τόλμησε να αναρωτηθεί ειλικρινά τι θα εσήμαινε και τι σημαίνει αυτή η «νίκη» που απροσδόκητα χάθηκε και εξακολουθεί ακόμα να τη θρηνεί. Ιδιαίτερα η συγκλονιστική αποκάλυψη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού και ταυτόχρονα ανύπαρκτου, θα έπρεπε λογικά να οδηγήσει την Αριστερά σε πλήρη ανατροπή της πολιτικής της, στη θεωρία και την πράξη. Οχι ότι μας χρειάζονταν οι αποκαλύψεις, όλοι ξέραμε τι ακριβώς συμβαίνει. Αλλά κανείς δεν τολμούσε να θέσει το καταλυτικό ερώτημα. Και είναι πραγματικά ένα θέμα για να ερευνηθεί, πώς άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν τίποτα στη ζωή τους, που έδειξαν απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό, φοβήθηκαν να ρωτήσουν και να αναρωτηθούν: τι πήγαμε να κάνουμε και ευτυχώς δεν μας άφησαν να το κάνουμε και να το αποτελειώσουμε;
Αυτό το ερώτημα έθεσε νωρίς ο Τάκης Λαζαρίδης, πρώτα στον εαυτό του και έπειτα, με το πρώτο του βιβλίο σε όλους τους άλλους. Οπως καταλαβαίνετε, είναι σαν να θέλει να ξαναγράψει την ιστορία της Αριστεράς. Ο Δεκέμβρης και ο Εμφύλιος, για παράδειγμα, ήταν θανάσιμες απειλές εναντίον της χώρας και του λαού και όχι ευκαιρίες «νίκης» που χάθηκαν. Και ευτυχώς, που αυτές οι απειλές αποκρούσθηκαν. Το «αστικό κράτος» και οι ξένοι, οι Αγγλοι πρώτα και κατόπιν οι Αμερικανικοί, συνέτριψαν την Αριστερά και την αιματοκύλησαν χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς, όπως επιβάλλει ένας πόλεμος. Σώθηκε, όμως, η χώρα και ο λαός της δεν γνώρισε τις περιπέτειες που γνώρισαν άλλοι λαοί που εντάχθηκαν με τη βία σε ολοκληρωτικά συστήματα διακυβέρνησης.
Ο Τάκης Λαζαρίδης, όμως, δεν σταματάει εδώ. Αναρωτιέται και μας καλεί να αναρωτηθούμε τι μπορεί να σημαίνει σήμερα «σοσιαλισμός» και «σοσιαλιστική ανοικοδόμηση», στερεότυπα επαναλαμβανόμενα από τα δύο κόμματα της Αριστεράς. Και τι μπορεί να σημαίνει «καπιταλισμός» και πού μας οδηγεί.
Με το νέο του βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από λίγο με τον τίτλο «Αναγκαστική Προσγείωση», και που είναι η αφορμή αυτού του σημειώματος, απαντάει σε γράμματα και ερωτήσεις αναγνωστών του πρώτου βιβλίου, του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι».
Θα ρωτήσετε, έπειτα από αυτήν την καταλυτική κριτική τι μένει από την Αριστερά. Θα σας πω τη γνώμη μου ευθέως. Από την Αριστερά που γνωρίσαμε, την παραδοσιακή και επίσημη, δεν μένει τίποτα. Μένουν μόνο οι τραγικές θυσίες της. Και αυτές σαν βάρος στη συνείδησή μας.
Επειδή, όμως, ο κόσμος είναι γεμάτος αδικίες, ανισότητες, καταπιέσεις, αίμα και καταστροφές, το αριστερό αίτημα θα είναι πάντα ζωντανό και ενεργό. Ισως γι’ αυτό το λόγο η ηττημένη και στη χειρότερη στιγμή της, εγκλωβισμένη στον αποπνικτικό κρατισμό «Αριστερά» είναι ιδεολογικά κυρίαρχη, όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Τάκης Λαζαρίδης. Την άλλη Αριστερά μένει να την ανακαλύψουμε…
[Αντώνης Καρκαγιάννης, Κάθε μέρα και κάθε Κυριακή, εκδόσεις της Καθημερινής, σελ. 517]
Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
08/03/2017 § Σχολιάστε
–18.
Λαβρέντι Μπέρια Το Κατίν, η NKVD και η διαδικασία
No 216
1940
Νωρίτερα της 5ης Μαρτίου, Μόσχα.
Σημείωμα του Λ. Π. Μπέρια προς τον Ι. Β. Στάλιν.
Πρόταση εκτέλεσης των πολωνών αξιωματικών, χωροφυλάκων, αστυνομικών, εποίκων και άλλων από τρία ειδικά στρατόπεδο για αιχμαλώτους πολέμου και κρατούμενους των φυλακών των δυτικών περιοχών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας.
Το έγγραφο αυτό βρίσκεται στον απόρρητο φάκελο, ενός από τα 16.000 σφραγισμένα πακέτα, τα οποία αποτελούν μέλος τα συλλογής του Αρχείου του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τον τομέα VI του Γενικού Τμήματος τα Κ.Ε. ΚΚΣΕ. Σε αυτή τη μορφή φυλάσσονταν στο Γενικό Τμήμα της Κ.Ε του ΚΚΣΕ ορισμένα ιδιαιτέρως απόρρητα και μυστικά έγγραφα. Το άνοιγμα και η αποσφράγιση τους γίνονταν προσωπικά από τον εκάστοτε προϊστάμενο του Γενικού Τμήματος της Κ.Ε. Σύμφωνα με εντολή που δόθηκε από τον Μπορίς Γιέλτσιν στις 15 Ιουλίου 1992, σχηματίστηκε επιτροπή με επικεφαλής τον προσωπάρχη της Προεδρίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας Γιούρι Πετρόφ, το σύμβουλο του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Βολγκογκόνοφ, τον γενικό διευθυντή των Κρατικών αρχείων της Ρωσίας Ρ. Πιχόι και τον διευθυντή του Αρχείου Α. Κοροτκόφ. Στόχος της επιτροπής ήταν να μελετήσει τα υλικά που βρίσκονταν σε αυτά τα σφραγισμένα πακέτα.
Νο 794/Б
Άκρως Απόρρητο
Προς την Κ.Ε. του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι)
Προς το σύντροφο Στάλιν
Στα στρατόπεδα για αιχμαλώτους πολέμου του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΣΣΔ και στις φυλακές των δυτικών περιοχών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας κρατείται αυτή την περίοδο ένας μεγάλος αριθμός πρώην αξιωματικών του πολωνικού στρατού, πρώην στελεχών της πολωνικής αστυνομίας και των κατασκοπευτικών της υπηρεσιών, μελών των πολωνικών αντεπαναστατικών κομμάτων, μελών αντεπαναστατικών οργανώσεων που αποκαλύφθηκαν, φυγάδες κλπ. Όλοι αυτοί είναι ορκισμένοι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας, γεμάτοι μίσος για το σοβιετικό καθεστώς.
Οι αιχμάλωτοι πολέμου αξιωματικοί και αστυνομικοί, κατά την παραμονή τους στα στρατόπεδο προσπαθούν να συνεχίσουν την αντεπαναστατική τους δράση, κάνουν αντισοβιετική αγκιτάτσια. Ο καθένας από αυτούς περιμένει να απελευθερωθεί για να αξιοποιήσει την ευκαιρία να συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα κατά της σοβιετικής εξουσίας.
Από τα όργανα της NKVD στις δυτικέ επαρχίες της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας έχει αποκαλυφθεί μια σειρά αντεπαναστατικών στασιαστικών οργανώσεων. Σε όλες αυτές τις αντεπαναστατικές οργανώσεις ενεργό καθοδηγητικό ρόλο έπαιξαν πρώην αξιωματικοί του πολωνικού στρατού, πρώην αστυνομικοί και χωροφύλακες.
Ανάμεσα στους κρατούμενους φυγάδες και παραβάτες των κρατικών συνόρων έχει εντοπιστεί, επίσης, ένας σημαντικός αριθμός προσώπων, οι οποίοι συμμετείχαν σε αντεπαναστατικές κατασκοπευτικές οργανώσεις.
Στα στρατόπεδα για αιχμαλώτους πολέμου κρατούνται συνολικά (μη συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτών και των υπαξιωματικών) 14736 πρώην αξιωματικοί, αξιωματούχοι, γαιοκτήμονες, αστυνομικοί, χωροφύλακες, δεσμοφύλακες, έποικοι και κατάσκοποι, οι οποίοι σε ποσοστό 97% ανήκουν στο πολωνικό έθνος.
Εξ αυτών:
| Στρατηγοί συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες | 295 |
| Ταγματάρχες και λοχαγοί | 2080 |
| Υπασπιστές, ανθυπασπιστές και αρχιλοχίες | 6049 |
| Αξιωματικοί και νεαροί διοικητές της αστυνομίας, της συνοριοφυλακής και της χωροφυλακής | 1030 |
| Απλοί αστυνομικοί, χωροφύλακες, δεσμοφύλακες και κατάσκοποι | 5138 |
| Αξιωματούχοι, γαιοκτήμονες, έποικοι | 144 |
Στις φυλακές των δυτικών επαρχιών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας συνολικά κρατούνται 18.632 συλληφθέντες (εκ των οποίων 10.685 πολωνοί), μεταξύ αυτών:
| Πρώην αξιωματικοί | 1207 |
| Πρώην αστυνομικοί, κατάσκοποι, χωροφύλακες | 5141 |
| Κατάσκοποι, δολιοφθορείς | 347 |
| Πρώην γαιοκτήμονες, βιομήχανοι και αξιωματούχοι | 465 |
| Μέλη διαφόρων αντεπαναστατικών και στασιαστικών οργανώσεων και διάφορα άλλα αντεπαναστατικά στοιχεία | 5345 |
| Φυγάδες | 6127 |
Δεδομένου ότι όλοι αυτοί είναι αδιόρθωτοι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας το NKVD της ΕΣΣΔ θεωρεί αναγκαίο:
Ι. Να ανατεθεί στο NKVD της ΕΣΣΔ
1) οι φάκελοι των ευρισκομένων στα στρατόπεδα αιχμαλώτων 14.700 ανθρώπων, πρώην πολωνών αξιωματικών, αξιωματούχων, γαιοκτημόνων, αστυνομικών, κατασκόπων, χωροφυλάκων, εποίκων και δεσμοφυλάκων,
2) τους φακέλους των συλληφθέντων και ευρισκομένων στις φυλακές των δυτικών επαρχιών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας συνολικού αριθμού 11.000 ανθρώπων, μελών διαφόρων αντεπαναστατικών, κατασκοπευτικών και οργανώσεων δολιφθοράς, πρώην γαιοκτημόνων, βιομηχάνων, πρώην πολωνών αξιωματικών, αξιωματούχων και φυγάδων
Να εξεταστούν κατ’ εξαίρεση και με εφαρμογή της εσχάτης των ποινών, δια τυφεκισμού.
ΙΙ) Η εξέταση των υποθέσεων να διεξαχθεί χωρίς κλήση των συλληφθέντων και χωρίς απαγγελία κατηγοριών, βουλεύματος για τη λήξη της ανάκρισης και κατηγορητηρίου με την ακόλουθη σειρά:
Α) για πρόσωπα που βρίσκονται σε στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου, με βάση τα υπηρεσιακά σημειώματα της Διεύθυνσης αιχμαλώτων πολέμου του NKVD της ΕΣΣΔ,
Β) για πρόσωπα, συλληφθέντα με βάση υπηρεσιακά σημειώματα που εκδόθηκαν από το NKVD της ΣΣΔ της Ουκρανίας και του NKVD της ΣΣΔ της Λευκορωσίας.
ΙΙΙ. Η εξέταση των υποθέσεων και η αναγγελία των αποφάσεων να ανατεθεί στην τρόικα με μέλη τους σ.σ. Μπέρια, Μερκουλόφ και Μπαστάκοφ (διοικητή του 1ου ειδικού τμήματος του NKVD της ΕΣΣΔ).
Ο ΛΑΙΚΟΣ ΚΟΜΙΣΑΡΙΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ
Λαβρέντι Μπέρια.
Σημειώσεις στην 1η σελίδα:
Στα περιθώρια της σελίδας βρίσκονται οι υπογραφές με μπλε μολύβι των Ι. Στάλιν. Κ. Βοροσίλοφ, Α. Μικογιάν, με απλό μολύβι του Ν. Μόλοτοφ.
Στα περιθώρια της δεύτερης σελίδας, προφανώς, από τον γραμματέα του Στάλιν «Καλίνιν – υπέρ».
Φυλάσσεται στο Κρατικό Αρχείο Νεότερης Ιστορίας της Ρωσίας,
Αποχαρακτηρισμένο πακέτο εγγράφων Νο1. Katyn/ Dokuventy. Ludobojstwa, Warszawa, 1992, p. 34 – 40
Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης
Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
01/03/2017 § Σχολιάστε
–17.
Μηταφίδης Βενεζουέλα resort
(ή Τι δεν είδε ο Μηταφίδης στη Βενεζουέλα)
Η δημόσια δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, από το βήμα της Βουλής, ο οποίος παρουσίασε τη Βενεζουέλα ως “σοσιαλιστικό παράδεισο”, λέγοντας πως στη χώρα αυτή δεν υπάρχει ούτε πείνα, ούτε φτώχεια, ούτε ανεργία, συνιστά προσβολή απέναντι στον αγώνα που δίνουν αυτή τη στιγμή εκατομμύρια πολίτες στη Βενεζουέλα, που διεκδικούν αξιοπρεπή διαβίωση, πρόσβαση σε βασικά αγαθά, όπως ψωμί, γάλα και φάρμακα, και φυσικά σεβασμό στα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα, που το καθεστώς Μαδούρο έχει καταπατήσει βάναυσα τα τελευταία χρόνια.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στη Βουλή χαλκευμένα στοιχεία, που όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά θα τα ζήλευε ακόμη και ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του Μαδούρο στη Βενεζουέλα!
Ο κ. Μηταφίδης ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχτισε 1,5 εκατομμύρια κατοικίες πλήρως εξοπλισμένες και δόθηκαν δωρεάν στους φτωχούς. Επιπλέον υποστήριξε ότι το δημόσιο χρέος είναι κάτω από το 30% του ΑΕΠ, η ανεργία είναι στο 5% και η ακραία φτώχεια που πριν από την Μπολιβαριανή Επανάσταση ήταν στο 30%, σήμερα είναι στο 5% του πληθυσμού. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε επίσης στο επισιτιστικό πρόγραμμα του ΟΗΕ, το οποίο έχει ανακηρύξει τη Βενεζουέλα “ελεύθερη από την πείνα”.
Αυτά ισχυρίστηκε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, για «την αποκατάσταση της αλήθειας», όπως είπε, χαρακτηριστικά.
Ποια είναι όμως η αλήθεια για τη Βενεζουέλα;
Η αλήθεια είναι ότι η ανεργία, η ακραία φτώχεια και η πείνα στη Βενεζουέλα κατά τη διακυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο, τα τελευταία 3 χρόνια, έχουν αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Λόγω της οικονομικής κρίσης και των ελλείψεων σε βασικά αγαθά και φάρμακα οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση. Μαζί με αυτά έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα οι δημοκρατικοί θεσμοί από την αυταρχική πολιτική που ασκεί το καθεστώς.
Η ανεργία στο 18,1%
Σύμφωνα με έκθεση του ΔΝΤ, η Βενεζουέλα έχει την χειρότερη οικονομία σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Η ανεργία στη Βενεζουέλα τo 2016 άγγιξε το 18,1%, η πρόβλεψη για τo 2017 είναι ότι θα φθάσει το 21,4%, ενώ ο πληθωρισμός, από το 500% που ήταν το 2016, αναμένεται να αγγίξει το 2017 το εκρηκτικό 1.660%! (El Universal, 4/10/2016).
Η δραματική κατάσταση της ανεργίας αποτυπώνεται και από τα στοιχεία της Ένωσης Εργαζομένων της Βενεζουέλας, (UNETE), σύμφωνα με τα οποία, το 2016 στη λίστα των ανέργων προστέθηκαν 600 χιλιάδες νέοι άνεργοι, κυρίως από τον τομέα του εμπορίου. Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που, σύμφωνα με τα συνδικάτα, απολύθηκαν παράνομα και εκδικητικά την περασμένη χρονιά, επειδή δεν υποστήριζαν το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο. (Finanzas Digital, 3/1/2017).
Η κυβέρνηση του Μαδούρο αποφεύγει να ανακοινώνει τα πραγματικά ποσοστά της ανεργίας, όπως και της εγκληματικότητας, το άλλο επιτυχημένο αρνητικό ρεκόρ της διακυβέρνησης του (σημειώνονται περίπου 30 χιλιάδες δολοφονίες το χρόνο). (Panam Post, 28/12/2016).
Ο Νικολάς Μαδούρο, στην εβδομαδιαία του τηλεοπτική εκπομπή, τον Ιανουάριο του 2017, μιλώντας για τα επιτεύγματα της κυβέρνησης του στον κοινωνικό τομέα, «ξέχασε» να αναφερθεί στα ποσοστά της ανεργίας και της ακραίας φτώχειας. Απέφυγε να δώσει οποιοδήποτε σχετικό στοιχείο και αρκέστηκε να δηλώσει πως στόχος της κυβέρνησης για το 2017 είναι να μειώσει την ανεργία για να φθάσει στο 4,5%. (Τηλεοπτική εκπομπή «Επαφή με τον Μαδούρο», νούμερο 76).
Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Βενεζουέλας (INE) «ξέχασε» και εκείνη με τη σειρά της να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία της ανεργίας για το 2016. Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία πάντως είχε προβλέψει πως η ανεργία τον Απρίλιο του 2016 θα έφθανε το 7,3%. (Efecto Cocuyo, 15/1/2017).
Η φτώχεια στο 69% – 73%
Από το 2015 η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία δεν έχει δώσει στοιχεία ούτε για το ποσοστό των πολιτών που ζουν σε κατάσταση ακραίας φτώχειας στη Βενεζουέλα. Με βάση τα τελευταία στοιχεία που είχε δώσει τότε στη δημοσιότητα η (ελεγχόμενη από την κυβέρνηση) Υπηρεσία, η ακραία φτώχεια το πρώτο εξάμηνο του 2015 άγγιζε το ποσοστό του 9,3%, αυξημένο κατά 1% σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση. Σύμφωνα με το UNETE πάντως, στην πραγματικότητα η φτώχεια στη Βενεζουέλα στα τέλη του 2016 άγγιζε το ιλλιγιώδες ποσοστό 69% – 73%. (Finanzas Digital, 3/1/2017).
Πληθωρισμός 720%
Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών Λουίς Αλμάγρο, σε δηλώσεις του τον περασμένο Ιούνιο, υποστήριξε ότι το ¼ του πληθυσμού στη Βενεζουέλα υποσιτίζεται αφού αναγκάζεται να ζει με λιγότερα από δυο γεύματα την ημέρα και το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας έχει αυξηθεί.
Τα στοιχεία που έδωσε είναι αποκαλυπτικά.
Η χώρα αντιμετωπίζει από τα πιο υψηλά ποσοστά φτώχειας σε όλη τη Λατινική Αμερική. Υποστήριξε πως το 73% των οικογενειών στη Βενεζουελα ήρθαν αντιμέτωποι με τη φτώχεια το 2015. Η έλλειψη σε τρόφιμα και άλλα αγαθά άγγιξε το 82,8% το 2016. Περίπου 130 δισεκατομμύρια δολάρια είναι το εξωτερικό χρέος της Βενεζουέλας.
“Ο πληθωρισμός έφθασε το 720%, το ΑΕΠ θα μειωθεί 8% το 2016. Η Βενεζουέλα βρίσκεται στην 9η θέση παγκοσμίως, με το χειρότερο ποσοστό ανεργίας”, συμπλήρωσε ο κ. Αλμάγρο. (El Mundo, 24/6/2016).
Επιπλέον, ο κ. Αλμάγρο ανακοίνωσε πως το εθνικό νόμισμα έχασε το 99% της αξίας του από το 2003! Το 87% των πολιτών δηλώνει πως δεν έχουν χρήματα για να αγοράσουν τα τρόφιμα που χρειάζονται για να ζήσουν. Μόνο 7 είδη φαρμάκων από τα 100 που ζητάνε οι ασθενείς μπορούν να προμηθευτούν τα φαρμακεία. Γάλα, ψωμί, λάδι, ζυμαρικά, σαπούνι είναι ορισμένα από τα είδη πρώτης ανάγκης που δεν υπάρχουν πλέον στα ράφια των σούπερ μάρκετ στη Βενεζουέλα. Μαζί με αυτά βέβαια και τα φάρμακα.
Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι λόγω της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος και εκείνοι που εργάζονται στη Βενεζουέλα αμοίβονται με μισθό που στην καλύτερη περίπτωση φθάνει τα… 40 δολάρια το μήνα!
Ο Μαδούρο χαρίζει σπίτια και αυτοκίνητα για να τον ψηφίσουν
Το ζήτημα με τις “κοινωνικές κατοικίες” που ο πρόεδρος Μαδούρο χτίζει για τους φτωχούς είναι πιο περίπλοκο. Το πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε από τον Ούγο Τσάβες και συνεχίζεται τα τελευταία χρόνια. Τα σπίτια αυτά συνήθως έχουν στην πρόσοψη τους την προσωπογραφία του Τσάβες ή την υπογραφή του. Οι αριθμοί πάντως, που ανακοινώνει η κυβέρνηση συχνά είναι αντιφατικοί. Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει πως έφθασαν το 1,5 εκατομμύριο κατοικίες.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως οι οικογένειες, οι οποίες έχουν παραλάβει αυτά τα σπίτια δεν έχουν τίτλους ιδιοκτησίας, αφού η κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει οι άνθρωποι αυτοί να αποτελούν την εκλογική του πελατεία και να τους εκβιάζει ότι θα τους τα πάρει πίσω αν δεν τον ψηφίσουν. Το ίδιο συνέβη με τους οδηγούς ταξί, στους οποίους ο Μαδούρο εν μέσω προεκλογικής περιόδου, τον Δεκέμβριο του 2015, χάρισε 10 χιλιάδες καινούργια οχήματα για να τον ψηφίσουν και μετά από τις βουλευτικές εκλογές, επειδή έχασε, τους τα πήρε πίσω! (Τηλεοπτική εκπομπή «Επαφή με τον Μαδούρο, νούμερο 52).
Σχετικά με τις «κοινωνικές κατοικίες», ο Μαδούρο είχε ανακοινώσει παλαιότερα πως θα επιβάλει ένα ενοίκιο, σε εκείνες μάλιστα που είχε χαρίσει στον κόσμο στο παρελθόν ο Τσάβες, διευκρινίζοντας ωστόσο, πως η τιμή που θα κληθούν να πληρώσουν θα είναι «δίκαιη και σοσιαλιστική»! Δήλωσε μάλιστα, πως «όταν δίνουμε ένα σπίτι σε μια οικογένεια δεν της το χαρίζουμε, αλλά της δίνουμε ένα δικαίωμα», αλλά τόνισε πως «θα υπάρξουν εξαιρέσεις για εκείνους που δεν θα έχουν καθόλου χρήματα για να πληρώσουν».
Αξίζει να σημειωθεί πως την ίδια στιγμή, το καθεστώς Μαδούρο συνεχίζει να απαλλοτριώνει πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ, τις οποίες έκανε κρατικές (τις ονόμασε Bicentenario) και στη συνέχεια χρεοκόπησαν. Οι ιδιοκτήτες τους, στις περισσότερες περιπτώσεις βέβαια δεν αποζημιώθηκαν. Παράλληλα, συνεχίζονται οι καταλήψεις διαμερισμάτων από πολίτες που δηλώνουν «φτωχοί και οπαδοί του Μαδούρο», οι οποίοι εισβάλλουν σε διαμερίσματα, διώχνουν τους ιδιοκτήτες τους και εγκαθίστανται εκείνοι μέσα, χωρίς το Κράτος να παρεμβαίνει.
Η δήλωση του ΟΗΕ για τη φτώχεια στη Βενεζουέλα
Η περιβόητη ανακήρυξη της Βενεζουέλας από τον ΟΗΕ ως «ελεύθερης από φτώχεια», που επικαλέστηκε ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, αποδίδεται σε μια αμφιλεγόμενη τελετή που έκανε στη Ρώμη το 2015 η Επιτροπή FAO του ΟΗΕ αναγνωρίζοντας σε 71 χώρες (ανάμεσα τους και η Βενεζουέλα), τον αγώνα που έδωσαν κατά της φτώχειας. Η είδηση προκάλεσε γέλια αλλά και οργή στη Βενεζουέλα, όπου η πλειονότητα των πολιτών αντιμετωπίζει το φάσμα της πείνας, λόγω της οικονομικής κρίσης.
Πάντως, ο διευθυντής της Επιτροπής FAO του ΟΗΕ, Πιέτρο Τζενάρι, εξήγησε στην ισπανική εφημερίδα El Mundo ότι τα βραβεία δόθηκαν στις χώρες αυτές με βάση στατιστικά στοιχεία παλαιοτέρων ετών και πάντως με βάση τα επίσημα στοιχεία τα οποία δίνουν οι κυβερνήσεις και πως «δεν λάβαμε υπ’ όψιν μας τα τελευταία γεγονότα σε κάθε χώρα». (El Mundo, 23/6/2015).
Σε κάθε περίπτωση η αμφιλεγόμενη τελετή της συγκεκριμένης Επιτροπής του ΟΗΕ χρησιμοποιήθηκε για την διάδοση της κυβερνητικής προπαγάνδας του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα και φυσικά χρησιμοποιήθηκε από τους πολιτικούς συμμάχους του στο εξωτερικό, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οφείλω να αναγνωρίσω πως τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης του Ούγο Τσάβες στη Βενεζουέλα, το 1999 δηλαδή, υπήρξε θετική συνεισφορά στον αγώνα κατά της φτώχειας, τοποθετώντας το ζήτημα αυτό ψηλά στην πολιτική ατζέντα και λαμβάνοντας ορισμένα μέτρα, ωστόσο, το αποτέλεσμα από την 17ετή διακυβέρνηση Τσάβες – Μαδούρο είχε καταστροφικά αποτελέσματα, τόσο στην οικονομία όσο και στη Δημοκρατία. Οι φτωχοί αυξήθηκαν, η οικονομία κατέρρευσε και η Δημοκρατία επλήγη ανεπανόρθωτα.
120 πολιτικοί κρατούμενοι
Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, απέφυγε βέβαια να αναφερθεί σε άλλες πιο σοβαρές ανακοινώσεις του ΟΗΕ, που έχουν να κάνουν με τους πολιτικούς κρατούμενους τους οποίους το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο εξακολουθεί να έχει στις φυλακές της Βενεζουέλας.
Η Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ (OACDH), έχει ζητήσει κατ’ επανάληψη την «άμεση απελευθέρωση χωρίς προϋποθέσεις» όλων των πολιτικών κρατουμένων. «Στη Βενεζουέλα έχουν φυλακιστεί άνθρωποι επειδή ασκούσαν ειρηνικά το δικαίωμα τους στην ελεύθερη έκφραση», επισήμανε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής του ΟΗΕ, Zeid Raad Al Hussein το καλοκαίρι του 2015.
Επίσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2016 ζήτησε με ψήφισμα του, με 501 ψήφους υπερ και 94 κατά (καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές της Ενωμένης Αριστεράς), την “άμεση απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων στη Βενεζουέλα”. Είναι η τρίτη φορά που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει δημόσια την ανησυχία του για την παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών της Βενεζουέλας τα τελευταία 3 χρόνια.
Την άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στη Βενεζουέλα έχει ζητήσει επανειλημμένως και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, που έχει τονίσει ότι η Δημοκρατία στη Βενεζουέλα “έχει τελειώσει”, επίσης ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα αλλά και ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μόλις πριν από λίγες ημέρες.
Αυτή τη στιγμή στις φυλακές της Βενεζουέλας βρίσκονται περισσότεροι από 120 πολιτικοί κρατούμενοι, ανάμεσα τους ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Λεοπόλδο Λόπες, τον οποίο αναγνωρίζει ως πολιτικό κρατούμενο και η Διεθνής Αμνηστία.
Η σύζυγος του Λόπες, Λίλιαν Τιντόρι, η οποία έχει αναδειχθεί σε σύμβολο για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στη Βενεζουέλα, σε συνέντευξη που μου έδωσε πρόσφατα στο Καράκας, μου είπε πως καλεί τους Έλληνες πολιτικούς που εξακολουθούν να στηρίζουν το καθεστώς του Μαδούρο, να επισκεφθούν τη Βενεζουέλα για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι ποια είναι η κατάσταση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και της ακραίας φτώχειας λόγω της οικονομικής κρίσης.
Αυτός είναι ο “σοσιαλιστικός παράδεισος” που (δεν) παρουσίασε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλος Μηταφίδης…
Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
Ντεκλαρέσιον: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική
20/01/2017 § Σχολιάστε
Η πώληση της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία στη Βενεζουέλα, «El Universal», το 2014, που ασκούσε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, προκάλεσε σοκ στους αναγνώστες. Μετά από 105 χρόνια κυκλοφορίας η εφημερίδα βγήκε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Η El Universal αρχίζει μια νέα εποχή».
Πίσω από την αγορά της εφημερίδας βρισκόταν μια εταιρεία «φάντασμα», που όπως αποδείχθηκε εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του Νικολάς Μαδούρο. Νωρίτερα βέβαια, ο ίδιος ο Μαδούρο είχε φροντίσει να απαξιώσει την ιστορική εφημερίδα, απειλώντας τους ιδιοκτήτες της δημόσια σε απευθείας τηλεοπτική σύνδεση, υβρίζοντας καθημερινά τους δημοσιογράφους της, εκβιάζοντας και μπλοκάροντας ακόμη και την παροχή χαρτιού για να τυπωθεί.
Μετά από την πώληση της, η εφημερίδα άλλαξε πολιτική γραμμή και μετατράπηκε σε ένθερμο υποστηρικτή της πολιτικής του Νικολάς Μαδούρο. Η εφημερίδα απέλυσε «ενοχλητικούς» δημοσιογράφους που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στην αλλαγή, ενώ απέλυσε ακόμη και την γελοιογράφο Rayma Suprani, επειδή μια γελοιογραφία της είχε ενοχλήσει τον Μαδούρο.
[…]
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο με τίτλο: Πώς ο Μαδούρο αγόρασε τα ΜΜΕ στη Βενεζουέλα
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
αγριμολογος 